Umar bin Khaththab mengusir Yahudi dan Nasrani dari tanah Hijaz ke Taima' dan Ariha'

Imam Muslim : 2899

و حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ وَإِسْحَقُ بْنُ مَنْصُورٍ وَاللَّفْظُ لِابْنِ رَافِعٍ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ حَدَّثَنِي مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ أَجْلَى الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى مِنْ أَرْضِ الْحِجَازِ وَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمَّا ظَهَرَ عَلَى خَيْبَرَ أَرَادَ إِخْرَاجَ الْيَهُودِ مِنْهَا وَكَانَتْ الْأَرْضُ حِينَ ظُهِرَ عَلَيْهَا لِلَّهِ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُسْلِمِينَ فَأَرَادَ إِخْرَاجَ الْيَهُودِ مِنْهَا فَسَأَلَتْ الْيَهُودُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُقِرَّهُمْ بِهَا عَلَى أَنْ يَكْفُوا عَمَلَهَا وَلَهُمْ نِصْفُ الثَّمَرِ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نُقِرُّكُمْ بِهَا عَلَى ذَلِكَ مَا شِئْنَا فَقَرُّوا بِهَا حَتَّى أَجْلَاهُمْ عُمَرُ إِلَى تَيْمَاءَ وَأَرِيحَاءَ

Һәм [Мөхәммәд бин Рафи] һәм [Исхак бин Мансур] миңа сөйләделәр, ләкин сүзләре Ибн Рафидан булса да, икесе дә болай диделәр: [Абдур Раззак] безгә сөйләде, [Ибн Җурайҗ] безгә әйтте, [Муса бин Укба] миңа [Нәфи]дән, [Ибн Гомәрдән] Гомәр бин Хаттаб яһүдләрне һәм христианнарны Хиҗаз җиреннән куып чыгарган дип. Чыннан да, Хайбар яулап алынганнан соң, Аллаһның Илчесе (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын) яһүдләрне җирдән куып чыгарырга ниятләде, чөнки ул яулап алынганнан соң, җир Аллаһка, Аның Илчесенә һәм бөтен мөселманнарга тиеш иде. Шуңа күрә Аллаһның Илчесе (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын) яһүдләрне җирдән куып чыгарырга ниятләде, ләкин яһүдләр Аллаһның Илчесеннән (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын) аларга шунда калырга рөхсәт сорадылар, әгәр алар җитештергән җимешләрнең яртысын алырга тиеш булсалар. Шуңа күрә Аллаһның Илчесе (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын!) аларга: «Без сезгә теләгәнчә шул шартларда калырга рөхсәт итәбез», – диде. Шулай итеп, алар Гомәр аларны Тайма һәм Арихага куып чыгарыр вакыт җиткәнче шунда калдылар.