Imam Bukhari : 4728

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا يُحَدِّثُأَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ حِينَ تَأَيَّمَتْ حَفْصَةُ بِنْتُ عُمَرَ مِنْ خُنَيْسِ بْنِ حُذَافَةَ السَّهْمِيِّ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتُوُفِّيَ بِالْمَدِينَةِ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَتَيْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ حَفْصَةَ فَقَالَ سَأَنْظُرُ فِي أَمْرِي فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ لَقِيَنِي فَقَالَ قَدْ بَدَا لِي أَنْ لَا أَتَزَوَّجَ يَوْمِي هَذَا قَالَ عُمَرُ فَلَقِيتُ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ زَوَّجْتُكَ حَفْصَةَ بِنْتَ عُمَرَ فَصَمَتَ أَبُو بَكْرٍ فَلَمْ يَرْجِعْ إِلَيَّ شَيْئًا وَكُنْتُ أَوْجَدَ عَلَيْهِ مِنِّي عَلَى عُثْمَانَ فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ خَطَبَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَنْكَحْتُهَا إِيَّاهُ فَلَقِيَنِي أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ لَعَلَّكَ وَجَدْتَ عَلَيَّ حِينَ عَرَضْتَ عَلَيَّ حَفْصَةَ فَلَمْ أَرْجِعْ إِلَيْكَ شَيْئًا قَالَ عُمَرُ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ أَبُو بَكْرٍ فَإِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أَرْجِعَ إِلَيْكَ فِيمَا عَرَضْتَ عَلَيَّ إِلَّا أَنِّي كُنْتُ عَلِمْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ ذَكَرَهَا فَلَمْ أَكُنْ لِأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَوْ تَرَكَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبِلْتُهَا

আমাক কৈছে [আব্দুল আজিজ বিন আব্দুল্লাহ] আমাক [ইব্ৰাহিম বিন ছাদ] [ছালিহ বিন কাইছান]ৰ পৰা [ইবনু শ্বিহাব]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ ক’লে; মোক [ছালিম বিন আব্দুল্লাক] জনাইছে যে তেওঁ [আব্দুল্লাহ বিন উমৰ] ৰাডিয়াল্লাহ আনহুমাই সেই কথা কোৱা শুনিছে; যেতিয়া হাফছাহ বিন্ত উমৰ খুনাইছ বিন হুজ্জাফাহ আছ চাহমি - হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ অন্যতম চাহাবীৰ মৃত্যুৰ ফলত বিধৱা হৈছিল আৰু তেওঁৰ মদীনাত মৃত্যু হৈছিল - তেতিয়া উমৰ বিন আল খাথথাবে কয়; মই উছমান বিন আফফানৰ ওচৰলৈ গৈ হাফছাহৰ প্ৰস্তাৱ দিলোঁ, গতিকে তেওঁ ক’লে, ‘মই প্ৰথমে চিন্তা কৰিম’। তাৰ পিছত কেইবাৰাতি ৰৈ থাকিলোঁ, তাৰ পিছত তেওঁ মোৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে, ‘মই সিদ্ধান্ত লৈছো যে মই আজিকালি বিয়া নকৰো’। তাৰ পিছত আবু বকাৰ আছ ছিদ্দিকক লগ পাই ক’লোঁ, ‘আপুনি যদি বিচাৰে, তেন্তে মই তোমাক হাফছাহৰ লগত বিয়া কৰাম’। কিন্তু তেওঁ মোক কোনো উত্তৰ নিদিলে। গতিকে মই কেইবাৰাতিও অপেক্ষা কৰিলোঁ, আৰু অৱশেষত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁক এটা ধৰ্মধ্বনি দিলে, গতিকে মই তেওঁক তেওঁৰ লগত বিয়া কৰালোঁ। তেতিয়া আবু বকৰে মোক লগ পাই ক’লে, ‘আপুনি মোক হাফছাহ দিয়াৰ সময়ত আপুনি যেন হতাশ অনুভৱ কৰিছিল’। উমৰে ক’লে; মই ক’লোঁ, ‘হয়’। আবু বক্ৰে ক’লে, ‘সঁচাকৈয়ে মোক আপোনাৰ প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰাত বাধা দিয়া একো নাই, মাথোঁ মই জানো যে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ইয়াৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। আৰু মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ৰহস্য প্ৰকাশ কৰিব নিবিচাৰো। আৰু যদি ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ইয়াক এৰি থৈ গ’লহেঁতেন তেন্তে মই ইয়াক গ্ৰহণ কৰিলোঁহেঁতেন।’