Imam Bukhari : 4728

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا يُحَدِّثُأَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ حِينَ تَأَيَّمَتْ حَفْصَةُ بِنْتُ عُمَرَ مِنْ خُنَيْسِ بْنِ حُذَافَةَ السَّهْمِيِّ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتُوُفِّيَ بِالْمَدِينَةِ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَتَيْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ حَفْصَةَ فَقَالَ سَأَنْظُرُ فِي أَمْرِي فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ لَقِيَنِي فَقَالَ قَدْ بَدَا لِي أَنْ لَا أَتَزَوَّجَ يَوْمِي هَذَا قَالَ عُمَرُ فَلَقِيتُ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ زَوَّجْتُكَ حَفْصَةَ بِنْتَ عُمَرَ فَصَمَتَ أَبُو بَكْرٍ فَلَمْ يَرْجِعْ إِلَيَّ شَيْئًا وَكُنْتُ أَوْجَدَ عَلَيْهِ مِنِّي عَلَى عُثْمَانَ فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ خَطَبَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَنْكَحْتُهَا إِيَّاهُ فَلَقِيَنِي أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ لَعَلَّكَ وَجَدْتَ عَلَيَّ حِينَ عَرَضْتَ عَلَيَّ حَفْصَةَ فَلَمْ أَرْجِعْ إِلَيْكَ شَيْئًا قَالَ عُمَرُ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ أَبُو بَكْرٍ فَإِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أَرْجِعَ إِلَيْكَ فِيمَا عَرَضْتَ عَلَيَّ إِلَّا أَنِّي كُنْتُ عَلِمْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ ذَكَرَهَا فَلَمْ أَكُنْ لِأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَوْ تَرَكَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبِلْتُهَا

اسان کي [عبدالعزيز بن عبدالله] ٻڌايو آهي اسان کي [ابراهيم بن سعد] ٻڌايو آهي [صالح بن قيسان] کان [ابن شهاب] چيو آهي ته مون کي [سالم بن عبدالله] ٻڌايو آهي ته هن [عبدالله بن عمر] رضي الله عنهما کي اهو ٻڌائيندي ٻڌو آهي ته؛ جڏهن حفشه بنت عمر خنيس بن حذافه السحمي جي وفات جي ڪري بيوه ٿي وئي - رسول الله صلي الله عليه وسلم جي دوستن مان هڪ، ۽ مديني ۾ وفات ڪيائين - عمر بن الخطاب چيو ته؛ مان عثمان بن عفان وٽ ويس ۽ کيس حفشه پيش ڪئي، ته هن چيو؛ 'پهرين سوچيندس'. پوءِ مون ڪيتريون راتيون انتظار ڪيو، پوءِ هو مون سان مليو ۽ چيو؛ 'مون پنهنجو ذهن ٺاهي ورتو آهي؛ ته مان انهن ڏينهن تائين شادي نه ڪندس'. پوءِ مان ابوبڪر صديق سان مليو ۽ ان کي چيو، 'جيڪڏهن توهان چاهيو ٿا، ته مان توهان جي شادي حفشه سان ڪندس'. پر هن مون کي ڪو به جواب نه ڏنو. تنهنڪري مون ڪيتريون راتيون انتظار ڪيو، ۽ آخرڪار رسول الله صلي الله عليه وسلم کيس خطبو ڏنو، تنهن ڪري مون ان سان شادي ڪئي. پوءِ ابو بڪر مون سان مليو ۽ چيو؛ 'اهو لڳي ٿو ته جڏهن توهان مون کي حفصه جي آڇ ڪئي هئي ته توهان مايوس ٿيا هئا'. عمر چيو؛ مون چيو؛ 'ها'. ابو بڪر چيو؛ 'يقيناً، مون کي توهان جي آڇ قبول ڪرڻ کان ڪجهه به روڪيو ناهي، سواءِ ان جي ته مان ڄاڻان ٿو ته رسول الله صلي الله عليه وسلم ان جو ذڪر ڪيو آهي. ۽ مان رسول الله صلي الله عليه وسلم جو راز ظاهر ڪرڻ نٿو چاهيان. ۽ جيڪڏهن رسول الله صلي الله عليه وسلم ان کي ڇڏي ڏين ٿا، ته مان ضرور ان کي قبول ڪندس'.