Beruntunglah seorang muslim yang dengan hartanya dia memberi orang orang miskin, anak yatim dan ibnu sabil (musafir yang kehabisan bekal)

Imam Muslim : 1744

حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ أَخْبَرَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ هِشَامٍ صَاحِبِ الدَّسْتَوَائِيِّ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ هِلَالِ بْنِ أَبِي مَيْمُونَةَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ جَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الْمِنْبَرِ وَجَلَسْنَا حَوْلَهُ فَقَالَ إِنَّ مِمَّا أَخَافُ عَلَيْكُمْ بَعْدِي مَا يُفْتَحُ عَلَيْكُمْ مِنْ زَهْرَةِ الدُّنْيَا وَزِينَتِهَا فَقَالَ رَجُلٌ أَوَ يَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَسَكَتَ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقِيلَ لَهُ مَا شَأْنُكَ تُكَلِّمُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا يُكَلِّمُكَ قَالَ وَرَأَيْنَا أَنَّهُ يُنْزَلُ عَلَيْهِ فَأَفَاقَ يَمْسَحُ عَنْهُ الرُّحَضَاءَ وَقَالَ إِنَّ هَذَا السَّائِلَ وَكَأَنَّهُ حَمِدَهُ فَقَالَ إِنَّهُ لَا يَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ وَإِنَّ مِمَّا يُنْبِتُ الرَّبِيعُ يَقْتُلُ أَوْ يُلِمُّ إِلَّا آكِلَةَ الْخَضِرِ فَإِنَّهَا أَكَلَتْ حَتَّى إِذَا امْتَلَأَتْ خَاصِرَتَاهَا اسْتَقْبَلَتْ عَيْنَ الشَّمْسِ فَثَلَطَتْ وَبَالَتْ ثُمَّ رَتَعَتْ وَإِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرٌ حُلْوٌ وَنِعْمَ صَاحِبُ الْمُسْلِمِ هُوَ لِمَنْ أَعْطَى مِنْهُ الْمِسْكِينَ وَالْيَتِيمَ وَابْنَ السَّبِيلَ أَوْ كَمَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِنَّهُ مَنْ يَأْخُذُهُ بِغَيْرِ حَقِّهِ كَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلَا يَشْبَعُ وَيَكُونُ عَلَيْهِ شَهِيدًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ

[அலி பின் ஹுஜ்ர்] அவர்கள் என்னிடம் கூறினார்கள்; அவர் எங்களிடம் [இஸ்மாயில் பின் இப்ராஹிம்] அவர்கள், [அவரது சகோதரர் தஸ்தவாயியான] ஹிஷாம் அவர்களிடமிருந்து, [யஹ்யா பின் அபூ கஸீர்] அவர்களிடமிருந்து, [ஹிலால் பின் அபூ மைமூனா] அவர்களிடமிருந்து, [அதா பின் யஸர்] அவர்களிடமிருந்து, [அபூ ஸயீத் அல் குத்ரி] அவர்களிடமிருந்து கூறினார்; அவர் சொன்னார்: ஒருமுறை நபிகள் நாயகம் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் மிம்பரில் அமர்ந்திருந்தார்கள், நாங்கள் அவர்களைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தோம். பிறகு அவர்கள் கூறினார்கள்: 'நான் இறந்த பிறகு உங்கள் அனைவரையும் பற்றி நான் கவலைப்படுவது, இவ்வுலக ஆபரணங்களின் வடிவில் அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கும் பரிசைப் பற்றியே.' அப்போது ஒரு மனிதர் கேட்டார், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே!' அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும், ரஸூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் மௌனமாகிவிட்டார்கள். பிறகு கேள்வி கேட்ட அந்த நண்பரிடம், 'என்ன நினைக்கிறீர்கள், நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களிடம் கேட்டீர்கள், ஆனால் அவர் உங்கள் கேள்விக்கு பதிலளிக்கவில்லையா?' என்று கேட்கப்பட்டது. அந்த மனிதர் பதிலளித்தார், 'ஒருவேளை அவருக்கு ஒரு இறை வெளிப்பாடு வெளிப்படுத்தப்படுகிறதோ என்று நான் நினைத்தேன்'. சுயநினைவு திரும்பியதும், அவர் தனது வியர்வையைத் துடைத்துவிட்டு, பின்னர் கூறினார்: 'நிச்சயமாக, இந்தக் கேள்வி கேட்பவர் ஒரு அறிவார்ந்த கேள்வி கேட்பவர்' - இதை அவர் பாராட்டும் தொனியில் கூறினார். பின்னர் அவர் கூறினார்: 'நிச்சயமாக, நன்மை தீமையைக் கொண்டுவராது. ஆனால் மழைக்காலத்தில் விளையும் சில பொருட்கள், சில சமயங்களில் கொல்லவோ அல்லது காயப்படுத்தவோ கூடும். வயிறு நிறையும் வரை மட்டுமே உண்டு, பின்னர் சூரியனை நோக்கித் திரும்பி, மலம் அல்லது சிறுநீர் கழித்து, மீண்டும் உண்ணும் காய்கறி உண்பவர்களைத் தவிர. நிச்சயமாக, உலகின் பொக்கிஷங்கள் பசுமையாகவும் இனிமையாகவும் தோன்றுகின்றன. ஆனால் ஒரு முஸ்லிமின் சிறந்த செல்வம் என்பது, அவன் ஏழைகளுக்கோ, அனாதைகளுக்கோ அல்லது பயணம் செய்யும் இப்னு ஸாபீலுக்கோ தர்மமாகக் கொடுப்பதே ஆகும்'. அல்லது நபிகள் நாயகம் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறியது போல், 'யார் சட்டவிரோதமாக செல்வம் பெறுகிறாரோ, அவர் உண்டும் ஒருபோதும் வயிறு நிறையாத - திருப்தியடையாத - ஒருவரைப் போன்றவர். இதற்கிடையில், அந்தச் செல்வம் மறுமை நாளில் அவரது பேராசைக்கு சாட்சியாக இருக்கும்.'