Beruntunglah seorang muslim yang dengan hartanya dia memberi orang orang miskin, anak yatim dan ibnu sabil (musafir yang kehabisan bekal)

Imam Muslim : 1744

حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ أَخْبَرَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ هِشَامٍ صَاحِبِ الدَّسْتَوَائِيِّ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ هِلَالِ بْنِ أَبِي مَيْمُونَةَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ جَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الْمِنْبَرِ وَجَلَسْنَا حَوْلَهُ فَقَالَ إِنَّ مِمَّا أَخَافُ عَلَيْكُمْ بَعْدِي مَا يُفْتَحُ عَلَيْكُمْ مِنْ زَهْرَةِ الدُّنْيَا وَزِينَتِهَا فَقَالَ رَجُلٌ أَوَ يَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَسَكَتَ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقِيلَ لَهُ مَا شَأْنُكَ تُكَلِّمُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا يُكَلِّمُكَ قَالَ وَرَأَيْنَا أَنَّهُ يُنْزَلُ عَلَيْهِ فَأَفَاقَ يَمْسَحُ عَنْهُ الرُّحَضَاءَ وَقَالَ إِنَّ هَذَا السَّائِلَ وَكَأَنَّهُ حَمِدَهُ فَقَالَ إِنَّهُ لَا يَأْتِي الْخَيْرُ بِالشَّرِّ وَإِنَّ مِمَّا يُنْبِتُ الرَّبِيعُ يَقْتُلُ أَوْ يُلِمُّ إِلَّا آكِلَةَ الْخَضِرِ فَإِنَّهَا أَكَلَتْ حَتَّى إِذَا امْتَلَأَتْ خَاصِرَتَاهَا اسْتَقْبَلَتْ عَيْنَ الشَّمْسِ فَثَلَطَتْ وَبَالَتْ ثُمَّ رَتَعَتْ وَإِنَّ هَذَا الْمَالَ خَضِرٌ حُلْوٌ وَنِعْمَ صَاحِبُ الْمُسْلِمِ هُوَ لِمَنْ أَعْطَى مِنْهُ الْمِسْكِينَ وَالْيَتِيمَ وَابْنَ السَّبِيلَ أَوْ كَمَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِنَّهُ مَنْ يَأْخُذُهُ بِغَيْرِ حَقِّهِ كَانَ كَالَّذِي يَأْكُلُ وَلَا يَشْبَعُ وَيَكُونُ عَلَيْهِ شَهِيدًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ

Һөйләне миңә [Әли бин Хөжр] беҙгә [Исмәғил бин Ибраһим] [Хишамдан, уның ағаһы Дастауаи] [Яхъя бин Әбү Ҡацир] [Хилал бин Әбү Мәймүнә] [Әсә бин Ясар] [Әбү Сәғит Әл Худри] һөйләне; Бер ваҡыт пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһи вәссәләм минбәрҙә ултырҙы, ә беҙ уның тирәһендә ултырҙыҡ. Шунан һуң: «Мин үлгәндән һуң барығыҙ өсөн дә борсоған нәмәм – Аллаһ Тәғәләнең һеҙгә донъяуи биҙәүестәр рәүешендә биргән бүләге», – тигән. Шунан бер кеше: «Яҡшы нәмә насарлыҡ килтерә аламы, эй, Аллаһ Рәсүле?» Шул һорауҙы ишеткәс, Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәссәләм шымып ҡала. Шунан һуң һораған дуҫҡа: «Һин нисек уйлайһың, һин Аллаһ Рәсүленән һораның, ләкин ул һинең һорауыңа яуап бирмәне?» Ир яуап бирҙе: «Мин уйланым, бәлки, уға вәхи индереләлер». Иҫенә килгәс, тирен һөрттө, шунан: «Ысынлап та, был һораусы -аҡыллы һораусы-», - тип маҡтап әйтте. Шунан: «Ысынлап та, яҡшылыҡ яуызлыҡ килтермәҫ», — тигән. Әммә ямғырлы миҙгелдә үҫкән нәмә ҡайһы саҡта үлтерергә йәки рәнйетергә мөмкин. Йәшелсә ашаусыларҙан башҡа, улар тик туйғансы ғына ашай, унан ҡояшҡа ҡарап, унан дефекация йәки һейҙек ҡыуып, тағы ла ашай. Ысынлап та, донъя хазиналары йәшел, татлы булып күренә. Әммә мосолмандың иң яҡшы байлығы – ярлыларға йәки етемдәргә йәки Ибн Сабилға – сәйәхәттә булған кешегә саҙаҡа итеп биргән байлыҡ –». Йәки пәйғәмбәребеҙ ғәләйһис-сәләм әйткәнсә: «Кем харам рәүештә байлыҡ ала, шул ашаған, әммә бер ҡасан да үҙен туҡ -туҡ тоймаған кеше кеүек». Шул арала был байлыҡ Ҡиәмәт көнөндә уның ҡомһоҙлоғона шаһит булыр.