Imam Bukhari : 4552

حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ حَدَّثَنَا يَحْيَى أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَابِسٍ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَاتَرْمِي بِشَرَرٍ كَالْقَصَرِ قَالَ كُنَّا نَعْمِدُ إِلَى الْخَشَبَةِ ثَلَاثَةَ أَذْرُعٍ أَوْ فَوْقَ ذَلِكَ فَنَرْفَعُهُ لِلشِّتَاءِ فَنُسَمِّيهِ الْقَصَرَ{ كَأَنَّهُ جِمَالَاتٌ صُفْرٌ }حِبَالُ السُّفُنِ تُجْمَعُ حَتَّى تَكُونَ كَأَوْسَاطِ الرِّجَالِ

[আমৰ বিন আলীয়ে] আমাক কৈছে [ইয়াহ্যাই] আমাক কৈছে [ছুফিয়ানে] মোক কৈছে [আব্দুৰহমান বিন আবিছ] মই [ইবনে আব্বাছ ৰাদলিয়াল্লাহ আনহুমা] তেওঁৰ বাক্যৰ সন্দৰ্ভত কোৱা শুনিছো: ‘তাৰ্মী বিচয়াৰাৰিন কল কাছৰ’। তেওঁ বুজাই দিলে, ‘আমি আগতে তিনি হাত ওখ বা তাতকৈ ওখ কাঠৰ টুকুৰা এটাৰ ওপৰত ভৰ দি আছিলো। আমি শীতকাল সোমোৱাৰ লগে লগে তুলি লৈছিলো আৰু আমি ইয়াক আল কাছৰ’ বুলি কৈছিলো। তাৰ পিছত তেওঁৰ বাক্য: 'কা`আন্নাহু জিমালাতুন শ্বুফৰ'। তেওঁ বুজাই দিলে, ‘জাহাজৰ ৰছীবোৰ চাবুকৰ দৰে নোহোৱালৈকে গোটাই থোৱা হৈছিল’।