Umar menangis melihat bekas tikar di lambung Nabi, dan sabda beliau: tidak ridhakah engkau bila mereka mendapat dunia dan kita mendapat akhirat

Imam Bukhari : 4532

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلَالٍ عَنْ يَحْيَى عَنْ عُبَيْدِ بْنِ حُنَيْنٍ أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا يُحَدِّثُ أَنَّهُ قَالَمَكَثْتُ سَنَةً أُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ عَنْ آيَةٍ فَمَا أَسْتَطِيعُ أَنْ أَسْأَلَهُ هَيْبَةً لَهُ حَتَّى خَرَجَ حَاجًّا فَخَرَجْتُ مَعَهُ فَلَمَّا رَجَعْنَا وَكُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ إِلَى الْأَرَاكِ لِحَاجَةٍ لَهُ قَالَ فَوَقَفْتُ لَهُ حَتَّى فَرَغَ ثُمَّ سِرْتُ مَعَهُ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنْ اللَّتَانِ تَظَاهَرَتَا عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ أَزْوَاجِهِ فَقَالَ تِلْكَ حَفْصَةُ وَعَائِشَةُ قَالَ فَقُلْتُ وَاللَّهِ إِنْ كُنْتُ لَأُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَكَ عَنْ هَذَا مُنْذُ سَنَةٍ فَمَا أَسْتَطِيعُ هَيْبَةً لَكَ قَالَ فَلَا تَفْعَلْ مَا ظَنَنْتَ أَنَّ عِنْدِي مِنْ عِلْمٍ فَاسْأَلْنِي فَإِنْ كَانَ لِي عِلْمٌ خَبَّرْتُكَ بِهِ قَالَ ثُمَّ قَالَ عُمَرُ وَاللَّهِ إِنْ كُنَّا فِي الْجَاهِلِيَّةِ مَا نَعُدُّ لِلنِّسَاءِ أَمْرًا حَتَّى أَنْزَلَ اللَّهُ فِيهِنَّ مَا أَنْزَلَ وَقَسَمَ لَهُنَّ مَا قَسَمَ قَالَ فَبَيْنَا أَنَا فِي أَمْرٍ أَتَأَمَّرُهُ إِذْ قَالَتْ امْرَأَتِي لَوْ صَنَعْتَ كَذَا وَكَذَا قَالَ فَقُلْتُ لَهَا مَا لَكَ وَلِمَا هَا هُنَا وَفِيمَ تَكَلُّفُكِ فِي أَمْرٍ أُرِيدُهُ فَقَالَتْ لِي عَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ مَا تُرِيدُ أَنْ تُرَاجَعَ أَنْتَ وَإِنَّ ابْنَتَكَ لَتُرَاجِعُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى يَظَلَّ يَوْمَهُ غَضْبَانَ فَقَامَ عُمَرُ فَأَخَذَ رِدَاءَهُ مَكَانَهُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ فَقَالَ لَهَا يَا بُنَيَّةُ إِنَّكِ لَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى يَظَلَّ يَوْمَهُ غَضْبَانَ فَقَالَتْ حَفْصَةُ وَاللَّهِ إِنَّا لَنُرَاجِعُهُ فَقُلْتُ تَعْلَمِينَ أَنِّي أُحَذِّرُكِ عُقُوبَةَ اللَّهِ وَغَضَبَ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا بُنَيَّةُ لَا يَغُرَّنَّكِ هَذِهِ الَّتِي أَعْجَبَهَا حُسْنُهَا حُبُّ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِيَّاهَا يُرِيدُ عَائِشَةَ قَالَ ثُمَّ خَرَجْتُ حَتَّى دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ لِقَرَابَتِي مِنْهَا فَكَلَّمْتُهَا فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ عَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ دَخَلْتَ فِي كُلِّ شَيْءٍ حَتَّى تَبْتَغِيَ أَنْ تَدْخُلَ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَزْوَاجِهِ فَأَخَذَتْنِي وَاللَّهِ أَخْذًا كَسَرَتْنِي عَنْ بَعْضِ مَا كُنْتُ أَجِدُ فَخَرَجْتُ مِنْ عِنْدِهَا وَكَانَ لِي صَاحِبٌ مِنْ الْأَنْصَارِ إِذَا غِبْتُ أَتَانِي بِالْخَبَرِ وَإِذَا غَابَ كُنْتُ أَنَا آتِيهِ بِالْخَبَرِ وَنَحْنُ نَتَخَوَّفُ مَلِكًا مِنْ مُلُوكِ غَسَّانَ ذُكِرَ لَنَا أَنَّهُ يُرِيدُ أَنْ يَسِيرَ إِلَيْنَا فَقَدْ امْتَلَأَتْ صُدُورُنَا مِنْهُ فَإِذَا صَاحِبِي الْأَنْصَارِيُّ يَدُقُّ الْبَابَ فَقَالَ افْتَحْ افْتَحْ فَقُلْتُ جَاءَ الْغَسَّانِيُّ فَقَالَ بَلْ أَشَدُّ مِنْ ذَلِكَ اعْتَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَزْوَاجَهُ فَقُلْتُ رَغَمَ أَنْفُ حَفْصَةَ وَعَائِشَةَ فَأَخَذْتُ ثَوْبِي فَأَخْرُجُ حَتَّى جِئْتُ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مَشْرُبَةٍ لَهُ يَرْقَى عَلَيْهَا بِعَجَلَةٍ وَغُلَامٌ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَسْوَدُ عَلَى رَأْسِ الدَّرَجَةِ فَقُلْتُ لَهُ قُلْ هَذَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَأَذِنَ لِي قَالَ عُمَرُ فَقَصَصْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَذَا الْحَدِيثَ فَلَمَّا بَلَغْتُ حَدِيثَ أُمِّ سَلَمَةَ تَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِنَّهُ لَعَلَى حَصِيرٍ مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ شَيْءٌ وَتَحْتَ رَأْسِهِ وِسَادَةٌ مِنْ أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ وَإِنَّ عِنْدَ رِجْلَيْهِ قَرَظًا مَصْبُوبًا وَعِنْدَ رَأْسِهِ أَهَبٌ مُعَلَّقَةٌ فَرَأَيْتُ أَثَرَ الْحَصِيرِ فِي جَنْبِهِ فَبَكَيْتُ فَقَالَ مَا يُبْكِيكَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ كِسْرَى وَقَيْصَرَ فِيمَا هُمَا فِيهِ وَأَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ لَهُمْ الدُّنْيَا وَلَنَا الْآخِرَةُ

Mae wedi dweud wrthym [Abdul Aziz bin Abdullah] Mae wedi dweud wrthym [Sulaiman bin Bilal] gan [Yahya] gan [Ubaid bin Hunain] ei fod wedi clywed [Ibn Abbas bydded Allah yn falch ohono] yn adrodd, ei fod wedi dweud; Fe wnes i ddal yn ôl am flwyddyn. Mewn gwirionedd roeddwn i eisiau gofyn i Umar bin Al Khaththab am adnod, ond wnes i ddim gofyn iddo dim ond oherwydd fy mod i'n amharod. Tan un diwrnod, aeth allan i berfformio'r Hajj, yna es i allan gydag ef. Ar y ffordd yn ôl, camodd Umar o'r neilltu tuag at goed Araq i leddfu ei law, a sefais yn aros amdano nes bod ei droethi wedi gorffen. Yna teimlais yn hapus gydag ef, gofynnais, 'O Gadlywydd y Ffyddloniaid, pwy oedd y ddwy fenyw o wragedd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam a helpodd ei gilydd i'w drafferthu?' Felly atebodd [Umar], 'Y ddwy hon yw Hafshah ac Aisyah'. Dywedais i, 'Wrth Allah, mewn gwirionedd ers blwyddyn yn ôl roeddwn i eisiau gofyn hyn i chi, ond wnes i erioed wneud hynny oherwydd fy mod i'n amharod i chi'. Dywedodd Umar, 'Peidiwch â gwneud hynny. Os ydych chi'n meddwl eich bod chi'n gwybod rhywbeth, yna gofynnwch. Os ydw i wir yn gwybod, byddaf yn bendant yn rhoi gwybod i chi'. Yna dywedodd Umar, 'Wrth Allah, yn nyddiau anwybodaeth, ni wnaethom erioed ystyried syniadau na awgrymiadau a ddaeth gan fenywod, felly datgelodd Allah adnodau ynghylch eu hawliau, a rhannodd yr hawliau a ddosbarthodd'. Parhaodd Umar, 'Felly pan wynebais broblem yr oeddwn i eisiau ei hystyried, yn sydyn dywedodd fy ngwraig, 'Pe baech chi wedi gwneud hynny a hynny! ' Felly dywedais wrtho, 'Beth sy'n bod arnoch chi, pam ydych chi'n ymyrryd, a pham ydych chi'n ymyrryd mewn materion rwy'n eu heisiau?' Atebodd fy ngwraig, 'Rydych chi'n rhyfedd iawn, O Ibnul Khathathab! Onid ydych chi eisiau cael eich gwahodd i drafodaeth er bod eich merch eich hun wedi gofyn am drafodaeth gyda'r Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam nes iddo fynd trwy ei ddyddiau yn teimlo'n ddig? "Yn olaf, rhuthrodd Umar i gael ei ddillad ac ar unwaith cyfarfu â Hafshah a dweud wrtho, 'O fy mab, fe wahoddaist drafodaethau gyda Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam nes iddo dreulio ei ddyddiau'n teimlo'n flin'. Dywedodd Hafshah, 'Wrth Allah, byddwn ni wir yn gwahodd trafodaeth gydag ef'. Dywedais wrtho, 'Gwybod, rwy'n dy rybuddio am boen Allah a hefyd dicter Ei Negesydd sallallaahu 'alaihi wasallam, O fy mab. Peidiwch byth â theimlo fel eich bod ar golled, oherwydd cariad y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam tuag ato'. Yr hyn y mae hyn yn ei olygu yw ei gariad at Aisyah. Parhaodd Umar â'i stori; Yna es allan nes i mi gyfarfod ag Umm Salamah oherwydd fy mherthynas agos â hi, yna siaradais â hi amdano. Dywedodd Umm Salamah, 'Rydych chi'n rhyfedd iawn, O Ibnul Khaththab. Rydych chi wedi mynd i mewn i bob mater. Nes i chi fod eisiau mynd i mewn i'r materion a ddigwyddodd rhwng y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam a'i wragedd'. Gwadodd Umm Salamah fi, gyda gwrthbrofiad a ddileodd fy nymuniadau blaenorol. Felly gadewais ei breswylfa ar unwaith. Ar y pryd, roedd gen i ffrind o blith yr Ansar, os nad oeddwn yn bresennol - yng nghynulliad y Proffwyd - yna byddai'n cyfleu'r newyddion. Ac os yw'n absennol, yna fi yw'r un sy'n cyfleu newyddion newydd iddo. Ar y pryd, roedden ni'n ofni brenin ymhlith brenhinoedd y Ghassan. Roedd newyddion wedi lledaenu y byddai'n cerdded i'r cyfeiriad yr oedden ni. Tra bod ei gysgod wedi llenwi ein brestiau. Yn ôl pob golwg, curodd un o fy ffrindiau Ansar ar y drws, gan ddweud, 'Agorwch y drws, agorwch y drws'. Gofynnais, 'Ydy'r brenin Al Ghassani wedi dod?' Atebodd, 'Hyd yn oed yn fwy ofnadwy na hynny. Mewn gwirionedd, roedd Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam wedi ysgaru ei wragedd, yn enwedig Hafshah ac Aisyah. Felly cymerais fy nillad ar unwaith ac es allan nes i mi gyfarfod â Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam yn ei le yfed, a phan ddringodd i fyny defnyddiodd ysgol. Yn y cyfamser, roedd gwas Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam Aswad ar y grisiau. Felly dywedais wrtho, 'Dywedwch wrtho mai dyma Umar bin Al Khaththab'. Yna fe ganiataodd i mi. Yna dywedais wrtho stori'r digwyddiad hwn. Pan ddaeth y stori at y digwyddiad gydag Umm Salamah, gwenuodd Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam. Ar y pryd roedd ar fat nad oedd wedi'i orchuddio ag unrhyw beth. O dan ei ben dim ond gobennydd wedi'i wneud o ledr wedi'i lenwi â ffibr oedd. Ar ei ddwy goes roedd dail wedi'u tywallt, tra ar ei ben roedd croen wedi'i liw haul. Gwelais y marciau mat ar ochr chwith ei gorff, ac mi gwaeddodd. Gofynnodd, 'Beth achosodd i chi grio?' Atebais, 'O Negesydd Allah, yn wir mae Kisra a'r Ymerawdwr ill dau mewn pleser, tra byddwch chi, O Negesydd Allah.'. Yn olaf dywedodd: 'Oni fyddech chi'n falch pe bai'r byd hwn yn eiddo iddyn nhw, tra bod y bywyd ar ôl marwolaeth yn eiddo i ni?'