Iddah perempuan yang ditinggal mati suami adalah empat bulan sepuluh hari

Imam Bukhari : 4529

حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ حَفْصٍ حَدَّثَنَا شَيْبَانُ عَنْ يَحْيَى قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ وَأَبُو هُرَيْرَةَ جَالِسٌ عِنْدَهُ فَقَالَ أَفْتِنِي فِي امْرَأَةٍ وَلَدَتْ بَعْدَ زَوْجِهَا بِأَرْبَعِينَ لَيْلَةً فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ آخِرُ الْأَجَلَيْنِ قُلْتُ أَنَا{ وَأُولَاتُ الْأَحْمَالِ أَجَلُهُنَّ أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ }قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَنَا مَعَ ابْنِ أَخِي يَعْنِي أَبَا سَلَمَةَ فَأَرْسَلَ ابْنُ عَبَّاسٍ غُلَامَهُ كُرَيْبًا إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ يَسْأَلُهَا فَقَالَتْقُتِلَ زَوْجُ سُبَيْعَةَ الْأَسْلَمِيَّةِ وَهِيَ حُبْلَى فَوَضَعَتْ بَعْدَ مَوْتِهِ بِأَرْبَعِينَ لَيْلَةً فَخُطِبَتْ فَأَنْكَحَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ أَبُو السَّنَابِلِ فِيمَنْ خَطَبَهَاوَقَالَ سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ وَأَبُو النُّعْمَانِ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ مُحَمَّدٍ قَالَ كُنْتُ فِي حَلْقَةٍ فِيهَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي لَيْلَى وَكَانَ أَصْحَابُهُ يُعَظِّمُونَهُ فَذَكَرُوا لَهُ فَذَكَرَ آخِرَ الْأَجَلَيْنِ فَحَدَّثْتُ بِحَدِيثِ سُبَيْعَةَ بِنْتِ الْحَارِثِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ قَالَ فَضَمَّزَ لِي بَعْضُ أَصْحَابِهِ قَالَ مُحَمَّدٌ فَفَطِنْتُ لَهُ فَقُلْتُ إِنِّي إِذًا لَجَرِيءٌ إِنْ كَذَبْتُ عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ وَهُوَ فِي نَاحِيَةِ الْكُوفَةِ فَاسْتَحْيَا وَقَالَ لَكِنْ عَمُّهُ لَمْ يَقُلْ ذَاكَ فَلَقِيتُ أَبَا عَطِيَّةَ مَالِكَ بْنَ عَامِرٍ فَسَأَلْتُهُ فَذَهَبَ يُحَدِّثُنِي حَدِيثَ سُبَيْعَةَ فَقُلْتُ هَلْ سَمِعْتَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ فِيهَا شَيْئًا فَقَالَ كُنَّا عِنْدَ عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ أَتَجْعَلُونَ عَلَيْهَا التَّغْلِيظَ وَلَا تَجْعَلُونَ عَلَيْهَا الرُّخْصَةَ لَنَزَلَتْ سُورَةُ النِّسَاءِ الْقُصْرَى بَعْدَ الطُّولَى{ وَأُولَاتُ الْأَحْمَالِ أَجَلُهُنَّ أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ }

اسان کي [سعد بن حفش] ٻڌايو آهي اسان کي [سيابان] [يحييٰ] کان ٻڌايو آهي ته؛ مون کي [ابو سلمه] ٻڌايو ته؛ هڪ ماڻهو ابن عباس وٽ آيو جڏهن ابو هريره ويٺو هو. ان ماڻهو چيو؛ 'مون کي ان عورت جي خلاف فتويٰ ڏيو جيڪا پنهنجي مڙس جي وفات کان پوءِ چاليهه راتين کان پوءِ ٻار کي جنم ڏئي'. تنهن ڪري [ابن عباس] چيو؛ 'ان جي عدت جي آخري حد آهي - يعني چار مهينا ۽ ڏهه ڏينهن، جيتوڻيڪ هن ان کان اڳ جنم ڏنو -'. [ابو هريره] چيو؛ 'منهنجي لاءِ، پوءِ مان پنهنجي ڀاءُ جي پٽ، يعني ابو سلمه سان متفق آهيان'. پوءِ ابن عباس پنهنجي نوڪر، [ڪريب] کي [ام سلمه] ڏانهن موڪليو ته جيئن ان کان پڇي. ام سلمه جواب ڏنو، 'جڏهن سبيعہ الاسلميه جو مڙس حاملہ هجڻ دوران فوت ٿي ويو، ته هن پنهنجي مڙس جي وفات کان پوءِ چاليهه راتين کان پوءِ ٻار کي جنم ڏنو.' پوءِ کيس وعظ ڏنو ويو، ۽ رسول الله صلي الله عليه وسلم ان سان شادي ڪئي. ابو الصنابيل انهن مان هڪ هو جن ان جي تبليغ ڪئي. ۽ [سليمان بن حرب] ۽ [ابونعمان] چيو ته؛ اسان کي [حماد بن زيد] ٻڌايو آهي [ايوب] کان [محمد] کان، هن چيو ته؛ هڪ ڀيري، مان حلقه ۾ هوس، ۽ اتي عبدالرحمان بن ابو ليليٰ هو، جڏهن ته سندس دوست سندس تعريف ڪري رهيا هئا. انهن مسئلي جي شڪايت ڪئي، پوءِ هن چيو ته سندس عدت جو عرصو آخري ختم ٿيڻ وارو هو - يعني چار مهينا ۽ ڏهه ڏينهن، جيتوڻيڪ هن ان کان اڳ جنم ڏنو -. تنهن ڪري مون [سبيعه بنت الحارث] کان [عبدالله بن عتبه] کان حديث بيان ڪئي. آخرڪار سندس ڪجهه دوستن مون تي ڪاوڙ ڪئي. محمد چيو؛ مان پڻ سمجهان ٿو ته ان جو مطلب ڇا آهي. مون چيو، 'پوءِ مان لاپرواهي ڪندس جيڪڏهن مان عبدالله بن عتبه جي نالي تي ڪوڙ ڳالهائيندس. هاڻي هو ڪوفه ۾ آهي. تنهنڪري ٻئي شرمسار ٿيا ۽ چيو؛' 'پر سندس چاچي اهو نه چيو'. پوءِ مان [ابو عثيّه مالڪ بن عامر] سان مليس ۽ ان کان پڇيو، پوءِ هن مون کي [سبيعہ جي] حديث ٻڌائي. مون کان پڇيو، 'ڇا توهان عبدالله کان ان بابت ڪجهه ٻڌو آهي؟' هن جواب ڏنو، 'هڪ ڀيري، اسان [عبدالله جي] پاسي ۾ هئاسين، ۽ هن چيو؛ 'ڇا توهان ان عورت تي بار وجهڻ وارا آهيو، ۽ توهان ان کي رخشه نه ڏيندا آهيو؟'. حقيقت ۾، ننڍو خط النساء ڊگهي خط البارة کان پوءِ نازل ٿيو. "اهي عورتون جيڪي حاملہ آهن، انهن جي عدت جي مدت اها آهي جڏهن اهي ٻار پيدا ڪن ٿيون."