Imam Bukhari : 3799

حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى أَخْبَرَنَا هِشَامٌ عَنْ مَعْمَرٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَالِمٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ وَأَخْبَرَنِي ابْنُ طَاوُسٍ عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ خَالِدٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ وَنَسْوَاتُهَا تَنْطُفُ قُلْتُ قَدْ كَانَ مِنْ أَمْرِ النَّاسِ مَا تَرَيْنَ فَلَمْ يُجْعَلْ لِي مِنْ الْأَمْرِ شَيْءٌ فَقَالَتْ الْحَقْ فَإِنَّهُمْ يَنْتَظِرُونَكَ وَأَخْشَى أَنْ يَكُونَ فِي احْتِبَاسِكَ عَنْهُمْ فُرْقَةٌ فَلَمْ تَدَعْهُ حَتَّى ذَهَبَ فَلَمَّا تَفَرَّقَ النَّاسُ خَطَبَ مُعَاوِيَةُ قَالَ مَنْ كَانَ يُرِيدُ أَنْ يَتَكَلَّمَ فِي هَذَا الْأَمْرِ فَلْيُطْلِعْ لَنَا قَرْنَهُ فَلَنَحْنُ أَحَقُّ بِهِ مِنْهُ وَمِنْ أَبِيهِ قَالَ حَبِيبُ بْنُ مَسْلَمَةَ فَهَلَّا أَجَبْتَهُ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ فَحَلَلْتُ حُبْوَتِي وَهَمَمْتُ أَنْ أَقُولَ أَحَقُّ بِهَذَا الْأَمْرِ مِنْكَ مَنْ قَاتَلَكَ وَأَبَاكَ عَلَى الْإِسْلَامِ فَخَشِيتُ أَنْ أَقُولَ كَلِمَةً تُفَرِّقُ بَيْنَ الْجَمْعِ وَتَسْفِكُ الدَّمَ وَيُحْمَلُ عَنِّي غَيْرُ ذَلِكَ فَذَكَرْتُ مَا أَعَدَّ اللَّهُ فِي الْجِنَانِ قَالَ حَبِيبٌ حُفِظْتَ وَعُصِمْتَ قَالَ مَحْمُودٌ عَنْ عَبْدِ الرَّزَّاقِ وَنَوْسَاتُهَا

মোক কৈছে [ইব্ৰাহিম বিন মুছাই] আমাক [হিছাম] [মা’মাৰ]ৰ পৰা [আজ জুহৰী]ৰ পৰা [ছালিমৰ] পৰা [ইবনে উমৰ]ৰ পৰা [ইবনে উমৰ]ৰ পৰা কৈছে, আৰু মোক [ইবনে থাউছ] [ইক্ৰিমা বিন খালিদ]ৰ পৰা [ইবনে উমৰ]ৰ পৰা কৈছে, ‘মই এবাৰ হাফছাক চাবলৈ সোমাইছিলো, আনহাতে তেওঁৰ চুলিৰ ওপৰত এতিয়াও পানী টোপাল টোপাল হৈ আছিল, মই ক’লোঁ, 'সঁচাকৈয়ে মানুহৰ অৱস্থা আপুনি কোৱাৰ দৰেই।' চাওক, আৰু মোৰ ইয়াত অলপো অংশ নাই'। গতিকে হাফছাহে ক’লে, ‘আহা, আচলতে তেওঁলোকে আপোনাৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছে, আৰু মোৰ ভয় হৈছে যে আপোনাৰ তেওঁলোকৰ লগত যোগ নিদিয়াৰ মনোভাৱে বিভাজনৰ সৃষ্টি কৰিব’। তেওঁ এৰি নিদিলে, যেতিয়া মানুহবোৰ বিভাজিত হ’ল, তেতিয়া মু’আৱিয়াই এটা ধৰ্মধ্বনি দি ক’লে, ‘যি কোনোৱে এই বিষয়ত কথা ক’ব বিচাৰে, তেওঁ আমাক নিজৰ মুখ দেখুৱাব লাগে, সঁচাকৈয়ে তেওঁ আৰু তেওঁৰ পিতৃতকৈ আমাৰ অধিক অধিকাৰ আছে’। হাবিব বিন মছলামে ক’লে, ‘আপুনি ইয়াৰ উত্তৰ দিয়া নাছিল নেকি? আব্দুল্লাই ক’লে, ‘মই মোৰ পোছাক - মোৰ আৱৰণৰ ধাৰেৰে- খুলিলোঁ আৰু মই ক’বলৈ মনস্থ কৰিলোঁ, ‘এই বিষয়ত সঠিক লোকসকল সেইসকল যিয়ে ইছলামৰ নামত আপোনাৰ আৰু আপোনাৰ পিতৃৰ সৈতে যুঁজিছিল, কিন্তু মই এনে এটা শব্দ ক’বলৈ ভয় কৰিছিলো যাৰ ফলত ঐক্য বিভাজিত হ’ব আৰু তেজ বোৱা হ’ব আৰু মোৰ পৰা বুজা হ’ল ইয়াৰ বাহিৰেও, আল্লাহে জান্নাতত কি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিল, সেই কথা মনত পৰিল।’ হাবিবে ক’লে, ‘তোমাক সুৰক্ষিত আৰু সংৰক্ষণ কৰা হৈছে।’ [মাহমুদে] ক’লে; [আব্দুৰাজাক]ৰ পৰা 'নৌছাতুহা' শব্দৰে।