Kebiasaan Rasulullah SAW singgah tiga malam di tempat persinggahan perang pasca kemenangan atas musuh

Imam Bukhari : 3679

حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ سَمِعَ رَوْحَ بْنَ عُبَادَةَ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ قَتَادَةَ قَالَ ذَكَرَ لَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ عَنْ أَبِي طَلْحَةَ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَرَ يَوْمَ بَدْرٍ بِأَرْبَعَةٍ وَعِشْرِينَ رَجُلًا مِنْ صَنَادِيدِ قُرَيْشٍ فَقُذِفُوا فِي طَوِيٍّ مِنْ أَطْوَاءِ بَدْرٍ خَبِيثٍ مُخْبِثٍ وَكَانَ إِذَا ظَهَرَ عَلَى قَوْمٍ أَقَامَ بِالْعَرْصَةِ ثَلَاثَ لَيَالٍ فَلَمَّا كَانَ بِبَدْرٍ الْيَوْمَ الثَّالِثَ أَمَرَ بِرَاحِلَتِهِ فَشُدَّ عَلَيْهَا رَحْلُهَا ثُمَّ مَشَى وَاتَّبَعَهُ أَصْحَابُهُ وَقَالُوا مَا نُرَى يَنْطَلِقُ إِلَّا لِبَعْضِ حَاجَتِهِ حَتَّى قَامَ عَلَى شَفَةِ الرَّكِيِّ فَجَعَلَ يُنَادِيهِمْ بِأَسْمَائِهِمْ وَأَسْمَاءِ آبَائِهِمْ يَا فُلَانُ بْنَ فُلَانٍ وَيَا فُلَانُ بْنَ فُلَانٍ أَيَسُرُّكُمْ أَنَّكُمْ أَطَعْتُمْ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَإِنَّا قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ مَا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا قَالَ فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا تُكَلِّمُ مِنْ أَجْسَادٍ لَا أَرْوَاحَ لَهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ مَا أَنْتُمْ بِأَسْمَعَ لِمَا أَقُولُ مِنْهُمْ قَالَ قَتَادَةُ أَحْيَاهُمْ اللَّهُ حَتَّى أَسْمَعَهُمْ قَوْلَهُ تَوْبِيخًا وَتَصْغِيرًا وَنَقِيمَةً وَحَسْرَةً وَنَدَمًا

Al à dit che [Abdullah bin Mohammed] al à sintût [Rauh bin Ubadah] al à dit che [al à dit bin Abu Urwah] di [Qatadah] al à dit; [Anas bin Malik] al à contât di [Abu Talhah] che il Profete Sallallaahu alaihi Wasallam te bataie di Badr al à ordenât di butâ i cuarps di vincj-e-cuatri dignitaris coraish intune buse - un poç fat di crets - jenfri lis busis di Badr che e jere une vore brute e repugnante. Se al vinç cuintri un popul, al reste inte sô fermade par trê dîs. Cuant che la bataie di Badr e jentrà tal tierç dì, al ordenà di preparâ il so animâl di cjaval e di leâ la sô sele, daspò al cjaminà in compagnie dai siei compagns. I compagns a disevin; “No nus è mai stât mostrât che al è lât vie fûr che parcè che al jere un dibisugn”. Fin cuant che al rivà al ôr dal poç al ju clamà - i infedei coraish che a jerin stâts massacrâts - cui lôr nons e cui nons dai lôr paris: ‘O cussì e cussì bin cussì e cussì, O cussì e cussì bin cussì e cussì. Si jere content se si veve di obedî a Allah e al So Messazîr? In fat, o vin ricevût pardabon ce che il nestri Rabb al veve prometût. A âs ancje cjapât ce che al è stât prometût dal to Diu in mût coret’. Abu Talha al disè; Cussì al disè Umar; ‘O Messazîr di Allah, parcè che tu fevelis cui cuarps che no àn plui une anime?’. Cussì al à spiegât il Rasulullah; ‘Par Chel che intes sôs mans e je la mê anime, no tu puedis plui sintî ce che o dîs di lôr’. Qatadah al disè; “Allah ju à tornâts a vivi fin al pont che a àn sintût ce che al diseve come une forme di molestie, vendiche, pierdite e displasê”.