Imam Bukhari : 3621

حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ صُهَيْبٍ حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ أَقْبَلَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الْمَدِينَةِ وَهُوَ مُرْدِفٌ أَبَا بَكْرٍ وَأَبُو بَكْرٍ شَيْخٌ يُعْرَفُ وَنَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَابٌّ لَا يُعْرَفُ قَالَ فَيَلْقَى الرَّجُلُ أَبَا بَكْرٍ فَيَقُولُ يَا أَبَا بَكْرٍ مَنْ هَذَا الرَّجُلُ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْكَ فَيَقُولُ هَذَا الرَّجُلُ يَهْدِينِي السَّبِيلَ قَالَ فَيَحْسِبُ الْحَاسِبُ أَنَّهُ إِنَّمَا يَعْنِي الطَّرِيقَ وَإِنَّمَا يَعْنِي سَبِيلَ الْخَيْرِ فَالْتَفَتَ أَبُو بَكْرٍ فَإِذَا هُوَ بِفَارِسٍ قَدْ لَحِقَهُمْ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا فَارِسٌ قَدْ لَحِقَ بِنَا فَالْتَفَتَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ اللَّهُمَّ اصْرَعْهُ فَصَرَعَهُ الْفَرَسُ ثُمَّ قَامَتْ تُحَمْحِمُ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مُرْنِي بِمَا شِئْتَ قَالَ فَقِفْ مَكَانَكَ لَا تَتْرُكَنَّ أَحَدًا يَلْحَقُ بِنَا قَالَ فَكَانَ أَوَّلَ النَّهَارِ جَاهِدًا عَلَى نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ آخِرَ النَّهَارِ مَسْلَحَةً لَهُ فَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَانِبَ الْحَرَّةِ ثُمَّ بَعَثَ إِلَى الْأَنْصَارِ فَجَاءُوا إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبِي بَكْرٍ فَسَلَّمُوا عَلَيْهِمَا وَقَالُوا ارْكَبَا آمِنَيْنِ مُطَاعَيْنِ فَرَكِبَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبُو بَكْرٍ وَحَفُّوا دُونَهُمَا بِالسِّلَاحِ فَقِيلَ فِي الْمَدِينَةِ جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَشْرَفُوا يَنْظُرُونَ وَيَقُولُونَ جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ فَأَقْبَلَ يَسِيرُ حَتَّى نَزَلَ جَانِبَ دَارِ أَبِي أَيُّوبَ فَإِنَّهُ لَيُحَدِّثُ أَهْلَهُ إِذْ سَمِعَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ وَهُوَ فِي نَخْلٍ لِأَهْلِهِ يَخْتَرِفُ لَهُمْ فَعَجِلَ أَنْ يَضَعَ الَّذِي يَخْتَرِفُ لَهُمْ فِيهَا فَجَاءَ وَهِيَ مَعَهُ فَسَمِعَ مِنْ نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى أَهْلِهِ فَقَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّ بُيُوتِ أَهْلِنَا أَقْرَبُ فَقَالَ أَبُو أَيُّوبَ أَنَا يَا نَبِيَّ اللَّهِ هَذِهِ دَارِي وَهَذَا بَابِي قَالَ فَانْطَلِقْ فَهَيِّئْ لَنَا مَقِيلًا قَالَ قُومَا عَلَى بَرَكَةِ اللَّهِ فَلَمَّا جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَاءَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ وَأَنَّكَ جِئْتَ بِحَقٍّ وَقَدْ عَلِمَتْ يَهُودُ أَنِّي سَيِّدُهُمْ وَابْنُ سَيِّدِهِمْ وَأَعْلَمُهُمْ وَابْنُ أَعْلَمِهِمْ فَادْعُهُمْ فَاسْأَلْهُمْ عَنِّي قَبْلَ أَنْ يَعْلَمُوا أَنِّي قَدْ أَسْلَمْتُ فَإِنَّهُمْ إِنْ يَعْلَمُوا أَنِّي قَدْ أَسْلَمْتُ قَالُوا فِيَّ مَا لَيْسَ فِيَّ فَأَرْسَلَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَقْبَلُوا فَدَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا مَعْشَرَ الْيَهُودِ وَيْلَكُمْ اتَّقُوا اللَّهَ فَوَاللَّهِ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ إِنَّكُمْ لَتَعْلَمُونَ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ حَقًّا وَأَنِّي جِئْتُكُمْ بِحَقٍّ فَأَسْلِمُوا قَالُوا مَا نَعْلَمُهُ قَالُوا لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَهَا ثَلَاثَ مِرَارٍ قَالَ فَأَيُّ رَجُلٍ فِيكُمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ قَالُوا ذَاكَ سَيِّدُنَا وَابْنُ سَيِّدِنَا وَأَعْلَمُنَا وَابْنُ أَعْلَمِنَا قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ إِنْ أَسْلَمَ قَالُوا حَاشَى لِلَّهِ مَا كَانَ لِيُسْلِمَ قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ إِنْ أَسْلَمَ قَالُوا حَاشَى لِلَّهِ مَا كَانَ لِيُسْلِمَ قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ إِنْ أَسْلَمَ قَالُوا حَاشَى لِلَّهِ مَا كَانَ لِيُسْلِمَ قَالَ يَا ابْنَ سَلَامٍ اخْرُجْ عَلَيْهِمْ فَخَرَجَ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الْيَهُودِ اتَّقُوا اللَّهَ فَوَاللَّهِ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ إِنَّكُمْ لَتَعْلَمُونَ أَنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ وَأَنَّهُ جَاءَ بِحَقٍّ فَقَالُوا كَذَبْتَ فَأَخْرَجَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

মোক কৈছে [মুহাম্মাদে] আমাক কৈছে [‘আব্দুছ শ্বামাদে] আমাক কৈছে [মোৰ দেউতা] আমাক কৈছে [‘আব্দুল আজিজ বিন শ্বুহাইবে] আমাক কৈছে [আনাছ বিন মালিক] ৰাদলিয়াল্লাহ আনহুৱে কৈছিল; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে আবু বকৰৰ পিঠিত উঠি মদীনাত উপস্থিত হয়। আবু বকৰ এজন পুৰণি আৰু পৰিচিত ব্যক্তি আছিল, আনহাতে হজৰত আল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম এতিয়াও ডেকা আৰু অচিনাকি আছিল। আনাছ ৰাদিয়াল্লাহু 'আনহুয়ে ক'লে; গতিকে এজন মানুহ আবু বকৰৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে; 'হে আবু বকৰ, আপোনাৰ সন্মুখত থকা এই মানুহজন কোন?'. আবু বকৰে উত্তৰ দিলে; 'তেওঁ মোক বাট দেখুৱাইছে'। ব্যক্তিজনে সন্দেহ কৰিছিল যে আবু বাকাৰে যিটো বুজাব বিচাৰিছে সেয়া সেই পথটোৰ গাইড। আচলতে সত্যটোৱেই হৈছে মংগলৰ পথ -ইছলাম-। তেতিয়া আবু বকৰ ঘূৰি আহিল, হঠাতে এজন ঘোঁৰাচালক এজনে সিহঁতক ধৰিলে। আবু বকৰে ক’লে; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আমাৰ পিছে পিছে এজন অশ্বাৰোহী আছে'। গতিকে আল্লাহৰ নবীয়ে ঘূৰি আহি ক’লে: ‘হে আল্লাহ তেওঁক মাটিত পেলাই দিয়ক’। গতিকে মানুহজনক ঘোঁৰাৰ কাষেৰে দলিয়াই দিয়া হ’ল। তেতিয়া ঘোঁৰাটোৱে হুমুনিয়াহ কাঢ়ি থিয় হ’ল। মানুহজনে ক’লে; 'হে আল্লাহৰ নবী, তুমি যি ইচ্ছা মোক আদেশ দিয়া'। তেওঁ ক’লে; 'আপুনি য'ত আছে তাতেই থাকক, আৰু আমাক কাকো অতিক্ৰম কৰিবলৈ নিদিব'। আনাছ ৰাদিয়াল্লাহু 'আনহুয়ে ক'লে; গতিকে মানুহজনে আল্লাহৰ নবীক ৰক্ষা কৰিবলৈ দিনটোৰ আৰম্ভণিতে যুঁজিছিল আৰু দিনটোৰ শেষত তেওঁৰ বাবে ঢাল হৈ পৰিছিল’। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম হাৰাৰ কাষত ৰৈ গ’ল, তাৰ পিছত আনছাৰলৈ ৰাছুল পঠালে। গতিকে তেওঁলোকে আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম আৰু আবু বকৰক লগ কৰিবলৈ আহিছিল, তেওঁলোকে দুয়োকে সম্ভাষণ জনাইছিল। তেওঁলোকে ক’লে; 'তোমালোক দুয়োকে নিৰাপদে খোজ কাঢ়িব আৰু মানিলে'। গতিকে আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম আৰু আবু বকৰে তেওঁলোকৰ পৰ্বতত উঠিছিল আৰু তেওঁলোকে দুয়োকে অস্ত্ৰধাৰী কৰি ঘেৰি ধৰিছিল। ইফালে মদীনাত খবৰ বিয়পি পৰিছিল যে আল্লাহৰ নবী আহি পাইছে, আল্লাহৰ নবী ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম আহি পাইছে। তেওঁলোকে চাবলৈ ওপৰলৈ উঠি গ’ল আৰু চিঞৰি উঠিল; 'আল্লাহৰ নবী আহি পাইছে, আল্লাহৰ নবী আহি পাইছে'। আবু আয়ুবৰ ঘৰৰ কাষতে ৰৈ যোৱালৈকে খোজ কাঢ়ি গৈ থাকিল। দৰাচলতে যেতিয়া তেওঁ নিজৰ পৰিয়ালৰ কাহিনী কৈ আছিল তেতিয়া আব্দুল্লাহ বিন চালামে তেওঁৰ কথা শুনিছিল। সেই সময়ত তেওঁ পৰিয়ালৰ খেজুৰৰ বাগিচাত তেওঁলোকৰ বাবে ফল ছিঙিবলৈ আছিল। গতিকে তেওঁ খৰখেদাকৈ ছিঙি লোৱাখিনি থৈ দিলে আৰু আল্লাহৰ নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা শুনিবলৈ আহিল, তাৰ পিছত নিজৰ পৰিয়ালৰ ওচৰলৈ উভতি গ’ল। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সুধিলে: ‘আমাৰ পৰিয়ালৰ আটাইতকৈ ওচৰৰ ঘৰ কোনটো?’। আবু আয়ুবে উত্তৰ দিলে; ‘মই আল্লাহৰ নবী। এইখন মোৰ ঘৰ আৰু এইখন মোৰ দুৱাৰ'। তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘যা আৰু আমাৰ দুপৰীয়াৰ জিৰণিৰ বাবে ঠাই প্ৰস্তুত কৰা’। আবু আয়ুবে ক’লে; 'তোমালোক দুয়োজনেই আল্লাহৰ পৰা নীতমত লৈ থিয় হওক'। যেতিয়া নবিউল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম আহি পালে, আব্দুল্লাহ বিন চালাম আহি পালে, তেওঁ সুধিলে; ‘মই সাক্ষী দিছোঁ যে তুমি আল্লাহৰ ৰাছুল আৰু তুমি সত্য লৈ আহিছা। সঁচাকৈয়ে ইহুদীসকলে জানিছে যে মই তেওঁলোকৰ নেতা আৰু তেওঁলোকৰ নেতাৰ পুত্ৰ, তেওঁলোকৰ আলিম আৰু তেওঁলোকৰ আলীমৰ পুত্ৰ। মই ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা বুলি গম পোৱাৰ আগতে তেওঁলোকক ফোন কৰি মোৰ বিষয়ে সুধিব। কাৰণ, যদি তেওঁলোকে গম পায় যে মই ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছো, তেন্তে তেওঁলোকে মোৰ বিষয়ে মিছা কথা ক’ব যিবোৰ মোৰ অস্তিত্ব নাই’। গতিকে হজৰত আল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ ৰাছুল পঠালে, তেওঁলোকে আহি তেওঁক লগ কৰিলে। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁলোকক ক’লে, ‘হে ইহুদীসকল, তোমালোকৰ বাবে দুৰ্ভাগ্য। আল্লাহক ভয় কৰা। আল্লাহৰ কচম তেওঁৰ বাহিৰে আন কোনো ইবাদতৰ যোগ্য ভগৱান নাই, আপুনি সঁচাকৈয়ে জানে যে মই আল্লাহৰ প্ৰকৃত ৰাছুল আৰু মই সত্য লৈ আপোনালোকৰ ওচৰলৈ আহিছো। গতিকে, ইছলামলৈ আহক’। তেওঁলোকে ক’লে; 'আমি নাজানিছিলো'। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক তিনিবাৰকৈ কৈছিল। তেওঁ সুধিলে; 'তোমালোকৰ মাজত আব্দুল্লাহ বিন চালাম কোন?'. তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে; 'অ', তেওঁ আমাৰ নেতা আৰু আমাৰ নেতাৰ পুত্ৰ, আমাৰ 'আলিম আৰু আমাৰ 'আলিম'ৰ পুত্ৰ।' তেওঁ সুধিলে: ‘তেওঁ যদি ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলেহেঁতেন তেন্তে আপুনি কি ভাবিব’। তেওঁলোকে ক’লে; 'পবিত্ৰ ঈশ্বৰ সৰ্বশক্তিমান।' তেওঁ ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাটো সম্ভৱ নহয়'। তেওঁ আকৌ সুধিলে: ‘তেওঁ যদি ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলেহেঁতেন তেন্তে আপুনি কি ভাবিব’। তেওঁলোকে আকৌ ক’লে; 'পবিত্ৰ ঈশ্বৰ সৰ্বশক্তিমান।' তেওঁ ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাটো সম্ভৱ নহয়'। তেওঁ আকৌ সুধিলে: ‘তেওঁ যদি সঁচাকৈয়ে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিলেহেঁতেন তেন্তে আপুনি কি ভাবিব’। তেওঁলোকে কৈয়েই থাকে; 'পবিত্ৰ ঈশ্বৰ সৰ্বশক্তিমান।' তেওঁ ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাটো সম্ভৱ নহয়'। তেওঁ ক’লে, ‘হে ইবনে চালাম, তেওঁলোকক লগ কৰিবলৈ ওলাই আহক’। গতিকে আব্দুল্লাহ বিন চালাম ওলাই আহি ক’লে; ‘হে ইহুদীসকল, আল্লাহক ভয় কৰা। আল্লাহৰ কচম তেওঁৰ বাহিৰে আন কোনো ইবাদত যোগ্য ভগৱান নাই। সঁচাকৈয়ে আপুনি ইতিমধ্যে জানে যে তেওঁ আল্লাহৰ ৰাছুল আৰু তেওঁ সত্য লৈ আহিছিল’। সেয়ে তেওঁলোকে ক’লে; 'আপুনি মিছা কথা কৈছে'। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁলোকক বাহিৰলৈ পেলাই দিলে।