Imam Bukhari : 3621

حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ صُهَيْبٍ حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ أَقْبَلَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الْمَدِينَةِ وَهُوَ مُرْدِفٌ أَبَا بَكْرٍ وَأَبُو بَكْرٍ شَيْخٌ يُعْرَفُ وَنَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَابٌّ لَا يُعْرَفُ قَالَ فَيَلْقَى الرَّجُلُ أَبَا بَكْرٍ فَيَقُولُ يَا أَبَا بَكْرٍ مَنْ هَذَا الرَّجُلُ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْكَ فَيَقُولُ هَذَا الرَّجُلُ يَهْدِينِي السَّبِيلَ قَالَ فَيَحْسِبُ الْحَاسِبُ أَنَّهُ إِنَّمَا يَعْنِي الطَّرِيقَ وَإِنَّمَا يَعْنِي سَبِيلَ الْخَيْرِ فَالْتَفَتَ أَبُو بَكْرٍ فَإِذَا هُوَ بِفَارِسٍ قَدْ لَحِقَهُمْ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا فَارِسٌ قَدْ لَحِقَ بِنَا فَالْتَفَتَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ اللَّهُمَّ اصْرَعْهُ فَصَرَعَهُ الْفَرَسُ ثُمَّ قَامَتْ تُحَمْحِمُ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مُرْنِي بِمَا شِئْتَ قَالَ فَقِفْ مَكَانَكَ لَا تَتْرُكَنَّ أَحَدًا يَلْحَقُ بِنَا قَالَ فَكَانَ أَوَّلَ النَّهَارِ جَاهِدًا عَلَى نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ آخِرَ النَّهَارِ مَسْلَحَةً لَهُ فَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَانِبَ الْحَرَّةِ ثُمَّ بَعَثَ إِلَى الْأَنْصَارِ فَجَاءُوا إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبِي بَكْرٍ فَسَلَّمُوا عَلَيْهِمَا وَقَالُوا ارْكَبَا آمِنَيْنِ مُطَاعَيْنِ فَرَكِبَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبُو بَكْرٍ وَحَفُّوا دُونَهُمَا بِالسِّلَاحِ فَقِيلَ فِي الْمَدِينَةِ جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَشْرَفُوا يَنْظُرُونَ وَيَقُولُونَ جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ فَأَقْبَلَ يَسِيرُ حَتَّى نَزَلَ جَانِبَ دَارِ أَبِي أَيُّوبَ فَإِنَّهُ لَيُحَدِّثُ أَهْلَهُ إِذْ سَمِعَ بِهِ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ وَهُوَ فِي نَخْلٍ لِأَهْلِهِ يَخْتَرِفُ لَهُمْ فَعَجِلَ أَنْ يَضَعَ الَّذِي يَخْتَرِفُ لَهُمْ فِيهَا فَجَاءَ وَهِيَ مَعَهُ فَسَمِعَ مِنْ نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى أَهْلِهِ فَقَالَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّ بُيُوتِ أَهْلِنَا أَقْرَبُ فَقَالَ أَبُو أَيُّوبَ أَنَا يَا نَبِيَّ اللَّهِ هَذِهِ دَارِي وَهَذَا بَابِي قَالَ فَانْطَلِقْ فَهَيِّئْ لَنَا مَقِيلًا قَالَ قُومَا عَلَى بَرَكَةِ اللَّهِ فَلَمَّا جَاءَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَاءَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ وَأَنَّكَ جِئْتَ بِحَقٍّ وَقَدْ عَلِمَتْ يَهُودُ أَنِّي سَيِّدُهُمْ وَابْنُ سَيِّدِهِمْ وَأَعْلَمُهُمْ وَابْنُ أَعْلَمِهِمْ فَادْعُهُمْ فَاسْأَلْهُمْ عَنِّي قَبْلَ أَنْ يَعْلَمُوا أَنِّي قَدْ أَسْلَمْتُ فَإِنَّهُمْ إِنْ يَعْلَمُوا أَنِّي قَدْ أَسْلَمْتُ قَالُوا فِيَّ مَا لَيْسَ فِيَّ فَأَرْسَلَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَقْبَلُوا فَدَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا مَعْشَرَ الْيَهُودِ وَيْلَكُمْ اتَّقُوا اللَّهَ فَوَاللَّهِ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ إِنَّكُمْ لَتَعْلَمُونَ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ حَقًّا وَأَنِّي جِئْتُكُمْ بِحَقٍّ فَأَسْلِمُوا قَالُوا مَا نَعْلَمُهُ قَالُوا لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَهَا ثَلَاثَ مِرَارٍ قَالَ فَأَيُّ رَجُلٍ فِيكُمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ قَالُوا ذَاكَ سَيِّدُنَا وَابْنُ سَيِّدِنَا وَأَعْلَمُنَا وَابْنُ أَعْلَمِنَا قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ إِنْ أَسْلَمَ قَالُوا حَاشَى لِلَّهِ مَا كَانَ لِيُسْلِمَ قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ إِنْ أَسْلَمَ قَالُوا حَاشَى لِلَّهِ مَا كَانَ لِيُسْلِمَ قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ إِنْ أَسْلَمَ قَالُوا حَاشَى لِلَّهِ مَا كَانَ لِيُسْلِمَ قَالَ يَا ابْنَ سَلَامٍ اخْرُجْ عَلَيْهِمْ فَخَرَجَ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الْيَهُودِ اتَّقُوا اللَّهَ فَوَاللَّهِ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ إِنَّكُمْ لَتَعْلَمُونَ أَنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ وَأَنَّهُ جَاءَ بِحَقٍّ فَقَالُوا كَذَبْتَ فَأَخْرَجَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

Al à dit [Mohammed] al à dit [‘Abdush Shamad] al à dit [mi pari] al à dit [Abdul Aziz bin Shuhaib] al à dit [Anas bin Malik] Radliallahu Anhu al à dit; Il Profete di Allah, al rivà a Medine su la schene di Abu Bakr. Abu Bakr al jere une persone vecje e cognossude, invezit il Profete Allah al jere ancjemò zovin e scognossût. Anas Radiallahu al à dit; Cussì un om al vignì a Abu Bakr e al disè; ‘O Abu Bakr, cui al è chest om denant di te?’. Abu Bakr al rispuindè; ‘Al è chel che al à mostrât la strade’. La persone e suspietave che ce che Abu Bakar al voleve dî al fos une guide pe strade. Di fat, la veretât e je la strade de bontât -Islam-. Dopo Abu Bakr al si voltà, di colp un cjavalîr ju cjapà. Abu Bakr al disè; ‘O Messazîr di Allah, al è un cjavalîr che al ne segui’. Duncje il Profete di Allah si voltà e al disè: ‘O Allah, butâlu par tiere’. Cussì l’om al fo butât dal so cjaval. Alore il cjaval al si alçà in piês rugnant. L’om al disè; ‘O Profete di Allah, comandâmi ce che tu volis’. Al disè; ‘Stâ dulà che tu sês, e no lassâ che nissun al ne superi’. Anas Radiallahu al à dit; Duncje l’om al scombatè al inizi de zornade par protezi il Profete di Allah e ae fin de zornade al deventà un scud par lui’. Po dopo al si fermà dongje di Harrah, daspò al mandà un messazîr ai Ansar. Cussì a rivarin a cjatâ il Profete Allah e Abu Bakr, a saludarin ducj i doi. A disevin; ‘cjaminâ ducj i doi in mût sigûr e obedît’. Duncje il Profete di Allah e Abu Bakr a cjavalcavin su lis lôr monts intant che a circondavin i doi armâts. Intant a Medine si jere slargjade la notizie che al jere rivât il Profete Allah, al jere rivât il Profete Allah. A son lâts sù in alt par viodi, e a àn clamât; ‘Il Profete di Allah al è rivât, il Profete di Allah al è rivât’. Al continuà a cjaminâ fin che si fermà dongje de cjase di Abu Ayyub. Di fat, cuant che al contavin de sô famee, Abdullah bin Salam lu sintû. In chel timp al jere tal zardin di dats de sô famee par cjapâ il frut par lôr. Cussì al si sburtà a meti jù ce che al veve cjapât sù, daspò al vignì a sintî dal Profete di Allah, sallam, daspò al tornà inte sô famee. Il Profete di Allah al domandà: “Cuale ise la cjase plui dongje de nestre famee?”. Abu Ayyub al rispuindè; ‘O soi, o Profete di Allah. Cheste e je la mê cjase e cheste e je la mê puarte’. Lui al disè po dopo: ‘Vai a preparâ un puest pal nestri ripos dal dopodisnà’. Abu Ayyub al disè; ‘Alçâsi ducj i doi cun lis benedizions di Allah’. Cuant che al rivà Nabiullah, al rivà Abdullah bin Salam, al domandà; ‘O testemoni che tu sês il messazîr di Allah e tu sês vignût cu la veretât. In fat i ebreus a àn savût che o soi il lôr leader e il fi dal lôr leader, la lôr persone pietose e il fi dal lôr popul pietôs. Cjamâju e domandâju di me prime che a capissin che o soi convertît al Islam. Parcè che se a scuvierzin che o soi convertît al Islam, a disaran busis su di me che a no esistin par me’. Cussì il Profete Allah al mandà un messazîr a lôr, lôr a rivarin e a lu cjatarin. Il Rasulullah al disè a lôr: “O ebreus, disgracie par voi. Teme Allah. Par Allah, nol è un diu che al merete di jessi adorât che Lui, tu cognossis pardabon che o soi il vêr Messazîr di Allah e o soi vignût a te cu la veretât. Duncje jentrâ, voialtris n al Islam’. A disevin; “No lu savevin”. A lu àn dit al Profete trê voltis. Al domandà; “Cui al è Abdullah bin Salam tra di voi?”. A àn rispuindût; “Oh, al è il nestri leader e il fi dal nestri leader, il nestri Alim e il fi dal nestri Alim.” Al domandà: ‘Cje tu pensis se al si fos convertît al Islam’. A disevin; — Sant Diu onnipotent. Al no si convertarà al Islam’. Al domandà di gnûf: ‘Cje tu pensis se al si fos convertît al Islam’. A àn dit di gnûf; — Sant Diu onnipotent. Al no si convertarà al Islam’. Al domandà di gnûf: ‘Cje tu pensis se al si fos convertît pardabon al Islam’. A continuin a dî; — Sant Diu onnipotent. Al no si convertarà al Islam’. Al disè: ‘O Ibn Salam, vignî fûr a cjatâju’. Cussì Abdullah bin Salam al vignì fûr e al disè; ‘O ebreus, vê pôre di Allah. Par Allah, nol è un diu che al merete di jessi venerât che Lui. In fat, tu cognossis za che al è il Messazîr di Allah e al è vignût cu la veretât’. Cussì a disevin; “Tu stâs minsonant”. Duncje il Rasulullah al à butât fûr.