Imam Bukhari : 3346

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يَزِيدَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ أَبُو الْحَسَنِ الْحَرَّانِيُّ حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ يَقُولُ جَاءَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى أَبِي فِي مَنْزِلِهِ فَاشْتَرَى مِنْهُ رَحْلًا فَقَالَ لِعَازِبٍ ابْعَثْ ابْنَكَ يَحْمِلْهُ مَعِي قَالَ فَحَمَلْتُهُ مَعَهُ وَخَرَجَ أَبِي يَنْتَقِدُ ثَمَنَهُ فَقَالَ لَهُ أَبِي يَا أَبَا بَكْرٍ حَدِّثْنِي كَيْفَ صَنَعْتُمَا حِينَ سَرَيْتَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ نَعَمْ أَسْرَيْنَا لَيْلَتَنَا وَمِنْ الْغَدِ حَتَّى قَامَ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ وَخَلَا الطَّرِيقُ لَا يَمُرُّ فِيهِ أَحَدٌ فَرُفِعَتْ لَنَا صَخْرَةٌ طَوِيلَةٌ لَهَا ظِلٌّ لَمْ تَأْتِ عَلَيْهِ الشَّمْسُ فَنَزَلْنَا عِنْدَهُ وَسَوَّيْتُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَانًا بِيَدِي يَنَامُ عَلَيْهِ وَبَسَطْتُ فِيهِ فَرْوَةً وَقُلْتُ نَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَأَنَا أَنْفُضُ لَكَ مَا حَوْلَكَ فَنَامَ وَخَرَجْتُ أَنْفُضُ مَا حَوْلَهُ فَإِذَا أَنَا بِرَاعٍ مُقْبِلٍ بِغَنَمِهِ إِلَى الصَّخْرَةِ يُرِيدُ مِنْهَا مِثْلَ الَّذِي أَرَدْنَا فَقُلْتُ لَهُ لِمَنْ أَنْتَ يَا غُلَامُ فَقَالَ لِرَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ أَوْ مَكَّةَ قُلْتُ أَفِي غَنَمِكَ لَبَنٌ قَالَ نَعَمْ قُلْتُ أَفَتَحْلُبُ قَالَ نَعَمْ فَأَخَذَ شَاةً فَقُلْتُ انْفُضْ الضَّرْعَ مِنْ التُّرَابِ وَالشَّعَرِ وَالْقَذَى قَالَ فَرَأَيْتُ الْبَرَاءَ يَضْرِبُ إِحْدَى يَدَيْهِ عَلَى الْأُخْرَى يَنْفُضُ فَحَلَبَ فِي قَعْبٍ كُثْبَةً مِنْ لَبَنٍ وَمَعِي إِدَاوَةٌ حَمَلْتُهَا لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْتَوِي مِنْهَا يَشْرَبُ وَيَتَوَضَّأُ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَرِهْتُ أَنْ أُوقِظَهُ فَوَافَقْتُهُ حِينَ اسْتَيْقَظَ فَصَبَبْتُ مِنْ الْمَاءِ عَلَى اللَّبَنِ حَتَّى بَرَدَ أَسْفَلُهُ فَقُلْتُ اشْرَبْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَشَرِبَ حَتَّى رَضِيتُ ثُمَّ قَالَ أَلَمْ يَأْنِ لِلرَّحِيلِ قُلْتُ بَلَى قَالَ فَارْتَحَلْنَا بَعْدَمَا مَالَتْ الشَّمْسُ وَاتَّبَعَنَا سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكٍ فَقُلْتُ أُتِينَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ { لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا } فَدَعَا عَلَيْهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَارْتَطَمَتْ بِهِ فَرَسُهُ إِلَى بَطْنِهَا أُرَى فِي جَلَدٍ مِنْ الْأَرْضِ شَكَّ زُهَيْرٌ فَقَالَ إِنِّي أُرَاكُمَا قَدْ دَعَوْتُمَا عَلَيَّ فَادْعُوَا لِي فَاللَّهُ لَكُمَا أَنْ أَرُدَّ عَنْكُمَا الطَّلَبَ فَدَعَا لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَجَا فَجَعَلَ لَا يَلْقَى أَحَدًا إِلَّا قَالَ قَدْ كَفَيْتُكُمْ مَا هُنَا فَلَا يَلْقَى أَحَدًا إِلَّا رَدَّهُ قَالَ وَوَفَى لَنَا

[Мухаммад бин Юсуф] бидэнд хэлсэн [Ахмад бин Язид бин Ибрахим аби Аль Хасан Аль Харрани] бидэнд хэлсэн [Зухайр бин Мухаммад'авия] бидэнд [Абу Исхак] хэлсэн гэж хэлсэн, би [Аль Бара' бин 'Азиб] гэж хэлсэн; [Абу Бакр] миний аав Азиб дээр ирж түүнээс тэмээний эмээл худалдаж авахаар гэрт нь ирж, түүнд хэлэв. "Хүүгээ надтай хамт явуулахаар явуул". Хэ Аль Бара' хэлэхдээ; "Тиймээс би эмээлийг авч явсан бөгөөд аав гарч ирээд, мөнгө авч, Абу Бакрт хэлэв. "Ай Абу Бакр аа, та хоёр Йасриб руу цагаачлах гэж байхдаа Аллахын Элчтэй хамт шөнө алхаж байхдаа юу хийснээ надад хэлээч. Абу Бакр хэлэхдээ; 'За. Бид нэг удаа шөнөжин, маргааш өглөө нь үд болтол алхсан. Нарны гэрэл тусдаггүй сүүдэртэй, өндөр хад чулууг харах хүртэл зам маш өргөн байсан бөгөөд хэн ч хажуугаар нь өнгөрөөгүй. Тэгээд бид хадны дэргэд зогсоод, дараа нь би Бошиглогч саллаллаху алэйхи вэ сэллэм-д унтуулахын тулд тэр газрыг өөрийн гараар тэгшлэв. Дараа нь би дэвсгэрээ сунгаж, дараа нь би хэлэв; "Унтаарай, Аллахын элч, би чамайг эргэн тойронд чинь анхаарал тавих болно." Тэгээд тэр унтсан, дараа нь би тэр газрын эргэн тойрныг ажиглахаар хэсэг явтал бидэн шиг хоргодохоор хадны зүг ямаагаа хариулж байсан бяцхан хоньчин хүүтэй таарсан юм. Би түүнээс асуув; 'Гулам аа, чи хэнийх вэ, бяцхан хүүхэд-?'. Бяцхан хоньчин хүү хариулав; "Би хотын эсвэл Маккагийн хүмүүсийн хэн нэгнийх". --Өгүүлэгч Ахмад бин Язид хот эсвэл Маккагийн талаар итгэлтэй байхын хооронд эргэлзэв. Тэр үед Мединаг хараахан мэддэггүй байсан. Би дахин асуув; 'Танай ямаа сүү гаргадаг уу?'. Хоньчин хүү хариулав; "Тийм". Би дахин асуув; 'Та сүүгээ гаргахад бэлэн үү?'. Хоньчин хүү дахин хариулав; "Тийм". Тэгээд тэр ямааныхаа нэгийг аваад би: 'Хөхний толгойг тоос, үслэг эдлэл, шорооноос цэвэрлэ'. Өгүүлэгч -Абу Исхак- хэлэв; "Би Аль Бара" хөхөө цэвэрлэхийн тулд нэг алгаа нөгөө алгаа цохиж байхыг харсан. -Абу Бакр- үргэлжлүүлэв; "Дараа нь хоньчин хүү бага зэрэг сүү шахаж, шилэн аяганд хийв. Би Бошиглогч صلى الله عليه وسلم-д зориулж бэлдсэн жижиг савыг авчрахад тэр ихэвчлэн цангаж, ууж, бие засдаг байсан." Тиймээс би Бошиглогч саллаллаху алэйхи вэ сэллэм-тэй уулзсан боловч түүнийг сэрээх дургүй байсан. Тэгээд түүнийг сэрэхэд би сүү рүү ус асгаж, ёроолд нь хөргөөд дараа нь би хэлэв; "Уугаарай, Аллахын элч". Абу Бакр хэлэхдээ; "Тиймээс тэр намайг ханатал уусан". Дараа нь тэр асуув; "Бид аялалаа үргэлжлүүлэх цаг болсон уу". Би хариулсан; "Тийм". Ингээд бид нар баруун тийш налсны дараа аялалаа үргэлжлүүлэхээр хөдөллөө. -Энэ хооронд Сурака бин Малик бидний далдуу модны хээг хараад- биднийг дагаж явлаа. би хэлж байна; "Бид гүйцэгдэх болно, Аллахын Элч". Тэрээр хэлэхдээ; "Бүү гунигтай бай, учир нь Аллах бидэнтэй хамт байна." Дараа нь Бошиглогч (саллаллаху алейхи уасаллам) Сурака бин Малик ослын төлөө залбирсан тул Суракагийн морь гэдэс нь хүртэл газарт унав. Эсвэл -'Би газар уначихлаа гэж бодсон'- гэсэн редакцийн өгүүллээр Зухайр энэ асуудалд эргэлзэж байв. Сурака бин Малик хэлэхдээ; “Та хоёр намайг осолд ороосой гэж хүсч байгааг би харж байна. Миний аюулгүй байдлын төлөө залбираарай. Аллахаар тангарагла, та хоёрын төлөө би чамайг хайж байгаа хүмүүсийг буцааж өгнө." Тиймээс Бошиглогч саллаллаху алэйхи вэ сэллэм- түүний төлөө сайн сайхны төлөө залбирч, Сурака аюулгүй болсон тул тэрээр хэнтэй ч уулзахгүй байхын тулд: 'Би чамайг энэ газарт төлөөлсөн, -тиймээс буцаж ирээрэй-'. Тиймээс тэр хүнтэй уулзаагүй, харин буцаж ирэхийг хүссэн. Тэр -Абу Бакр- хэлэв; "Тэр бидэнд амласан амлалтаа биелүүлсэн".