Imam Bukhari : 3346

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يَزِيدَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ أَبُو الْحَسَنِ الْحَرَّانِيُّ حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ يَقُولُ جَاءَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى أَبِي فِي مَنْزِلِهِ فَاشْتَرَى مِنْهُ رَحْلًا فَقَالَ لِعَازِبٍ ابْعَثْ ابْنَكَ يَحْمِلْهُ مَعِي قَالَ فَحَمَلْتُهُ مَعَهُ وَخَرَجَ أَبِي يَنْتَقِدُ ثَمَنَهُ فَقَالَ لَهُ أَبِي يَا أَبَا بَكْرٍ حَدِّثْنِي كَيْفَ صَنَعْتُمَا حِينَ سَرَيْتَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ نَعَمْ أَسْرَيْنَا لَيْلَتَنَا وَمِنْ الْغَدِ حَتَّى قَامَ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ وَخَلَا الطَّرِيقُ لَا يَمُرُّ فِيهِ أَحَدٌ فَرُفِعَتْ لَنَا صَخْرَةٌ طَوِيلَةٌ لَهَا ظِلٌّ لَمْ تَأْتِ عَلَيْهِ الشَّمْسُ فَنَزَلْنَا عِنْدَهُ وَسَوَّيْتُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَانًا بِيَدِي يَنَامُ عَلَيْهِ وَبَسَطْتُ فِيهِ فَرْوَةً وَقُلْتُ نَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَأَنَا أَنْفُضُ لَكَ مَا حَوْلَكَ فَنَامَ وَخَرَجْتُ أَنْفُضُ مَا حَوْلَهُ فَإِذَا أَنَا بِرَاعٍ مُقْبِلٍ بِغَنَمِهِ إِلَى الصَّخْرَةِ يُرِيدُ مِنْهَا مِثْلَ الَّذِي أَرَدْنَا فَقُلْتُ لَهُ لِمَنْ أَنْتَ يَا غُلَامُ فَقَالَ لِرَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ أَوْ مَكَّةَ قُلْتُ أَفِي غَنَمِكَ لَبَنٌ قَالَ نَعَمْ قُلْتُ أَفَتَحْلُبُ قَالَ نَعَمْ فَأَخَذَ شَاةً فَقُلْتُ انْفُضْ الضَّرْعَ مِنْ التُّرَابِ وَالشَّعَرِ وَالْقَذَى قَالَ فَرَأَيْتُ الْبَرَاءَ يَضْرِبُ إِحْدَى يَدَيْهِ عَلَى الْأُخْرَى يَنْفُضُ فَحَلَبَ فِي قَعْبٍ كُثْبَةً مِنْ لَبَنٍ وَمَعِي إِدَاوَةٌ حَمَلْتُهَا لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْتَوِي مِنْهَا يَشْرَبُ وَيَتَوَضَّأُ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَرِهْتُ أَنْ أُوقِظَهُ فَوَافَقْتُهُ حِينَ اسْتَيْقَظَ فَصَبَبْتُ مِنْ الْمَاءِ عَلَى اللَّبَنِ حَتَّى بَرَدَ أَسْفَلُهُ فَقُلْتُ اشْرَبْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَشَرِبَ حَتَّى رَضِيتُ ثُمَّ قَالَ أَلَمْ يَأْنِ لِلرَّحِيلِ قُلْتُ بَلَى قَالَ فَارْتَحَلْنَا بَعْدَمَا مَالَتْ الشَّمْسُ وَاتَّبَعَنَا سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكٍ فَقُلْتُ أُتِينَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ { لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا } فَدَعَا عَلَيْهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَارْتَطَمَتْ بِهِ فَرَسُهُ إِلَى بَطْنِهَا أُرَى فِي جَلَدٍ مِنْ الْأَرْضِ شَكَّ زُهَيْرٌ فَقَالَ إِنِّي أُرَاكُمَا قَدْ دَعَوْتُمَا عَلَيَّ فَادْعُوَا لِي فَاللَّهُ لَكُمَا أَنْ أَرُدَّ عَنْكُمَا الطَّلَبَ فَدَعَا لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَجَا فَجَعَلَ لَا يَلْقَى أَحَدًا إِلَّا قَالَ قَدْ كَفَيْتُكُمْ مَا هُنَا فَلَا يَلْقَى أَحَدًا إِلَّا رَدَّهُ قَالَ وَوَفَى لَنَا

Hevur sagt okkum [Muhammed bin Yusuf] hevur sagt okkum [Ahmad bin Yazid bin Ibrahim abi Al Hasan Al Harraniy] hevur sagt okkum [Zuhair bin Muhammed'awiyah] hevur sagt okkum [Abu Ishaq], eg hoyrdi [Al Bara' bin Azib] siga; ' [Abu Bakr] kom til fodur mins -Azib- heima hans til ad kaupa af honum eitt sett af kamelsadlum og sagdi vid hann; „Send son tín at taka hann við mær“. Hann Al Bara' sagdi; 'Svo tok eg sadilinn med mer og pabbi minn kom ut og tok peninginn fyrir hann og hann sagdi vid Abu Bakr; 'Ó Abu Bakr, sig mær, hvat tit báðir gjørdu, tá tit gingu um náttina - tá tit skuldu flyta til Yathrib - saman við Rasulullah'. Ábu Bakr segði; 'Okey. Vit gingu einaferð alla náttina og morgunin eftir til middags. Vegurin var so breiður og eingin hevði nakrantíð farið framvið honum fyrr enn vit sóu ein høgan stein við einum skugga, sum ikki var útsettur fyri sólarljósi. Svo stoppudum vid vid klettinn og svo jafnadi eg stadinn med eigin hondum fyrir profetinn sallallaahu alaihi wasallam svo ad hann gat sofid a honum. Síðani helt eg mottuna út og so segði eg; 'Vinarliga sov, o sendiboð Allahs, eg skal ansa eftir tær rundan um teg'. Svo svaf hann og svo for eg burt i stund til ad eygleiða umhverfid stadsins og tad kom i ljos ad eg hitti litla hirdardrong sem var ad hirta geit sinn i moti klettinu til ad taka skjol eins og vid gerdum. Eg spurdi hann; »Hvørjum hoyrir tú til, o ghulam -lítla barnið-?«. Lítli hirðadrongurin svaraði; 'Eg hoyri til onkran úr fólkinum í býnum ella Makkah'. --Frásøgumaðurin, Ahmad bin Yazid, ivaðist millum vissu um býin ella Makkah--. Tá var Medina ikki kend enn. spurdi eg aftur; 'Framleiðir geit tín mjólk?'. Hirðadrongurin svaraði; 'Ja'. spurdi eg aftur; „Ert tú fúsur at týna mjólkina?“. Hirðadrongurin svaraði aftur; 'Ja'. So tók hann eina av sínum geitum og eg segði; 'Reinsa geirvørturnar frá dusti, pelsi og skiti'. Frásøgumaðurin -Abu Ishaq- segði; 'Eg sá Al Bara' smakka ein lóm ímóti hinum fyri at geva eitt dømi um at reinsa geirvørruna. -Abu Bakr- helt fram; 'Síðani klemmdi hirðdrongurin eitt sindur av mjólk og legði hana í eitt glas, meðan eg kom við einum lítlum ílati, sum eg fyrireikaði til profetin sallallaahu alaihi wasallam, sum hann vanliga brúkti til at sløkkja tostan, drekka og gera ablutión.' Svo hitti eg profetinn en eg var tregur ad vekja hann. Og thegar hann vaknadi hellti eg vatni i mjolkina svo ad hun kølnadi a botni og svo sagdi eg; 'Drekk, o sendiboð Allahs'. Ábu Bakr segði; 'So hann drakk tað, til eg var nøgdur'. Síðan spurði hann; 'Er tíðin komin til, at vit halda fram við ferðini'. Eg svaraði; 'Ja'. So fóru vit avstað at halda ferðina fram eftir at sólin hallaði seg -vestureftir-. -Meðan- fylgdi Suraqah bin Malik okkum -við at hyggja at okkara pálmaprentum-. Eg sigi; 'Vit verða yvirtikin, o sendiboð Allahs'. Hann mælti; 'Ver ikki harmur, tí sanniliga er Allah við okkum'. Síðani bað profeturin um eina vanlukku fyri Suraqah bin Malik, so hesturin hjá Suraqah datt í jørðina upp til búkin'. Ella við ritstjórnargreinini -'Eg helt tað datt til jørðina'-, var Zuhair ivasamur um hetta málið. So segði Súraka bin Málik; „Eg síggi tykkum báðar ynskja mær eina vanlukku. Bið vinarliga um trygd fyri mær. Við Allah, fyri tykkum bæði, skal eg venda teimum aftur, sum leita eftir tykkum'. So bað profeturin sallallaahu alaihi wasallam um góðsku fyri honum og so skuldi Suraqah vera tryggur soleiðis at hann ikki skuldi møta nøkrum men hann skuldi siga; 'Eg havi umboðað teg á hesum staðnum, -so kom aftur-'. So møtti hann ikki nøkrum men hann bað hann koma aftur. Hann -Abú Bakr- segði; »Hann hevur hildið lyfti sítt til okkum«.