Imam Bukhari : 3346

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يَزِيدَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ أَبُو الْحَسَنِ الْحَرَّانِيُّ حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ يَقُولُ جَاءَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى أَبِي فِي مَنْزِلِهِ فَاشْتَرَى مِنْهُ رَحْلًا فَقَالَ لِعَازِبٍ ابْعَثْ ابْنَكَ يَحْمِلْهُ مَعِي قَالَ فَحَمَلْتُهُ مَعَهُ وَخَرَجَ أَبِي يَنْتَقِدُ ثَمَنَهُ فَقَالَ لَهُ أَبِي يَا أَبَا بَكْرٍ حَدِّثْنِي كَيْفَ صَنَعْتُمَا حِينَ سَرَيْتَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ نَعَمْ أَسْرَيْنَا لَيْلَتَنَا وَمِنْ الْغَدِ حَتَّى قَامَ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ وَخَلَا الطَّرِيقُ لَا يَمُرُّ فِيهِ أَحَدٌ فَرُفِعَتْ لَنَا صَخْرَةٌ طَوِيلَةٌ لَهَا ظِلٌّ لَمْ تَأْتِ عَلَيْهِ الشَّمْسُ فَنَزَلْنَا عِنْدَهُ وَسَوَّيْتُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَكَانًا بِيَدِي يَنَامُ عَلَيْهِ وَبَسَطْتُ فِيهِ فَرْوَةً وَقُلْتُ نَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَأَنَا أَنْفُضُ لَكَ مَا حَوْلَكَ فَنَامَ وَخَرَجْتُ أَنْفُضُ مَا حَوْلَهُ فَإِذَا أَنَا بِرَاعٍ مُقْبِلٍ بِغَنَمِهِ إِلَى الصَّخْرَةِ يُرِيدُ مِنْهَا مِثْلَ الَّذِي أَرَدْنَا فَقُلْتُ لَهُ لِمَنْ أَنْتَ يَا غُلَامُ فَقَالَ لِرَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ أَوْ مَكَّةَ قُلْتُ أَفِي غَنَمِكَ لَبَنٌ قَالَ نَعَمْ قُلْتُ أَفَتَحْلُبُ قَالَ نَعَمْ فَأَخَذَ شَاةً فَقُلْتُ انْفُضْ الضَّرْعَ مِنْ التُّرَابِ وَالشَّعَرِ وَالْقَذَى قَالَ فَرَأَيْتُ الْبَرَاءَ يَضْرِبُ إِحْدَى يَدَيْهِ عَلَى الْأُخْرَى يَنْفُضُ فَحَلَبَ فِي قَعْبٍ كُثْبَةً مِنْ لَبَنٍ وَمَعِي إِدَاوَةٌ حَمَلْتُهَا لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْتَوِي مِنْهَا يَشْرَبُ وَيَتَوَضَّأُ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكَرِهْتُ أَنْ أُوقِظَهُ فَوَافَقْتُهُ حِينَ اسْتَيْقَظَ فَصَبَبْتُ مِنْ الْمَاءِ عَلَى اللَّبَنِ حَتَّى بَرَدَ أَسْفَلُهُ فَقُلْتُ اشْرَبْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَشَرِبَ حَتَّى رَضِيتُ ثُمَّ قَالَ أَلَمْ يَأْنِ لِلرَّحِيلِ قُلْتُ بَلَى قَالَ فَارْتَحَلْنَا بَعْدَمَا مَالَتْ الشَّمْسُ وَاتَّبَعَنَا سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكٍ فَقُلْتُ أُتِينَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ { لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا } فَدَعَا عَلَيْهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَارْتَطَمَتْ بِهِ فَرَسُهُ إِلَى بَطْنِهَا أُرَى فِي جَلَدٍ مِنْ الْأَرْضِ شَكَّ زُهَيْرٌ فَقَالَ إِنِّي أُرَاكُمَا قَدْ دَعَوْتُمَا عَلَيَّ فَادْعُوَا لِي فَاللَّهُ لَكُمَا أَنْ أَرُدَّ عَنْكُمَا الطَّلَبَ فَدَعَا لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَجَا فَجَعَلَ لَا يَلْقَى أَحَدًا إِلَّا قَالَ قَدْ كَفَيْتُكُمْ مَا هُنَا فَلَا يَلْقَى أَحَدًا إِلَّا رَدَّهُ قَالَ وَوَفَى لَنَا

Մեզ [Մուհամմադ բին Յուսուֆին] պատմեցին, որ [Ահմադ բին Յազիդ բին Իբրահիմ աբի ալ Հասան ալ Հարանիին], որ [Զուհեյր բին Մուհամմադավիային], որ [Աբու Իսհակը] ասել է. «Ես լսել եմ [Ալ Բարա բին Ազիբին] ասելով. «[Աբու Բաքրը] եկավ հորս՝ Ազիբի, տուն՝ նրանից ուղտի թամբ գնելու և ասաց նրան. «Ուղարկիր քո որդուն, որ դրանք ինձ հետ տանի»։ Ալ Բարան ասաց. «Այսպիսով, ես վերցրի թամբը նրա հետ, և հայրս դուրս եկավ գնման գումարով, և նա ասաց Աբու Բաքրին. «Օ՜, Աբու Բաքր, պատմիր ինձ, թե ինչ արեցիք դուք երկուսով, երբ գիշերը քայլում էիք՝ երբ պատրաստվում էիք գաղթել Յասրիբ՝ Ալլահի առաքյալի (խաղաղություն և օրհնություն լինի նրան) հետ»։ Աբու Բաքրն ասաց. «Շատ լավ։ Մենք ամբողջ գիշերը և հաջորդ առավոտը քայլեցինք մինչև լուսաբաց։ Ճանապարհը շատ լայն էր, և ոչ ոք երբեք չէր անցել դրա կողքով, մինչև որ տեսանք մի բարձր ժայռ՝ ստվերով, որը չէր ենթարկվում արևի լույսին»։ Այսպիսով, մենք կանգ առանք ժայռի մոտ, և ես իմ ձեռքերով հարթեցրի տեղը Մարգարեի համար, որպեսզի նա կարողանա քնել դրա վրա։ Հետո ես գորգ գցեցի և ասացի. «Խնդրում եմ, քնիր, ո՛վ Ալլահի առաքյալ, ես կհոգամ քո մասին քո շուրջը»։ Այսպիսով, նա քնեց, ապա ես մի պահ շարժվեցի՝ շրջակայքը դիտելու, և պարզվեց, որ հանդիպեցի մի երիտասարդ հովիվ տղայի, որը իր այծերին տանում էր ժայռի մոտ՝ ապաստան գտնելու, ինչպես մենք։ Ես հարցրի նրան. «Ու՞մ ես պատկանում, ստրուկ, փոքրիկ տղա»։ Երիտասարդ հովիվ տղան պատասխանեց. «Ես պատկանում եմ քաղաքի կամ Մեքքայի բնակիչներից մեկին»։ Պատմող Ահմադ բին Յազիդը վստահ չէ՝ դա քաղաքն էր, թե Մեքքան։ Այդ ժամանակ Մեդինան դեռ հայտնի չէր։ Ես կրկին հարցրի. «Քո այծը կաթ է տալիս»։ Հովիվ տղան պատասխանեց. «Այո»։ Ես կրկին հարցրի. «Պատրա՞ստ ես կթել այն»։ Հովիվ տղան կրկին պատասխանեց. «Այո»։ Այսպիսով, նա վերցրեց իր այծերից մեկին, և ես ասացի. «Մաքրեք նրա պտուկները փոշուց, մազերից և կեղտից»: Պատմող Աբու Իսհակն ասաց. «Ես տեսա, թե ինչպես Ալ-Բարային մի ափը հարվածեց մյուսին՝ պտուկը մաքրելու օրինակ բերելու համար»: - Աբու Բաքրը շարունակեց. «Այնուհետև հովիվ տղան կաթ քամեց և լցրեց բաժակի մեջ, մինչդեռ ես բերեցի մի փոքրիկ տարա, որը պատրաստել էի Մարգարեի (խաղաղություն և օրհնություն նրան) համար, որը նա սովորաբար օգտագործում էր ծարավը հագեցնելու, խմելու և լվացում կատարելու համար»: Այսպիսով, ես գնացի Մարգարեի (խաղաղություն և օրհնություն նրան) մոտ, բայց ես դժկամությամբ արթնացրի նրան: Եվ երբ նա արթնացավ, ես ջուր լցրի կաթի մեջ, որպեսզի այն սառչի հատակին, և ես ասացի. «Խմիր, ո՛վ Ալլահի առաքյալ»: Աբու Բաքրն ասաց. «Այսպիսով, նա խմեց այնքան, մինչև ես կշտացա»: Ապա նա հարցրեց. «Ժամանակն է, որ մենք շարունակենք մեր ճանապարհորդությունը»: Ես պատասխանեցի. «Այո»: Այսպիսով, մենք ճանապարհ ընկանք շարունակելու մեր ճանապարհորդությունը, երբ արևը մայր մտավ դեպի արևմուտք: -Մինչդեռ- Սուրաքա բին Մալիկը հետևեց մեզ՝ տեսնելով մեր ափերի հետքերը։ Ես ասացի. «Մեզ կհասնեն, ո՛վ Ալլահի առաքյալ»։ Նա ասաց. «Մի՛ տխրիր, որովհետև իսկապես Ալլահը մեզ հետ է»։ Ապա Մարգարեն (խաղաղություն և օրհնություն Ալլահի վրա լինի) աղոթեց Սուրաքա բին Մալիկի համար, և Սուրաքայի ձին ընկավ գետնին մինչև փորը։ Կամ խմբագրականում՝ «Կարծում եմ՝ այն ընկավ գետնին», Զուհայրը կասկածանքով էր վերաբերվում այս հարցին։ Այսպիսով, Սուրաքա բին Մալիկն ասաց. «Ես տեսնում եմ, որ դուք երկուսդ էլ աղոթում եք ինձ համար վնաս հասցնելու համար։ Խնդրում եմ աղոթեք իմ անվտանգության համար։ Աստծո անունով, ձեզ երկուսի համար էլ ես կվերադարձնեմ նրանց, ովքեր փնտրում են ձեզ»։ Այսպիսով, Մարգարեն (խաղաղություն և օրհնություն Ալլահի վրա լինի) աղոթեց նրա համար բարության համար, և Սուրաքան անվտանգ մնաց, մինչև որ նա ոչ մեկին չհանդիպեց, բայց նա ասաց. «Ես ձեզ ներկայացրել եմ այս վայրում, - այնպես որ վերադարձեք -»։ Այսպիսով, նա ոչ մեկին չհանդիպեց, բայց նա խնդրեց նրան վերադառնալ։ Նա (Աբու Բաքրը) ասաց. «Նա կատարել է մեզ տված իր խոստումը»։