Imam Bukhari : 4241

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْخَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ أَوْ بِذَاتِ الْجَيْشِ انْقَطَعَ عِقْدٌ لِي فَأَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الْتِمَاسِهِ وَأَقَامَ النَّاسُ مَعَهُ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَأَتَى النَّاسُ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ فَقَالُوا أَلَا تَرَى مَا صَنَعَتْ عَائِشَةُ أَقَامَتْ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبِالنَّاسِ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاضِعٌ رَأْسَهُ عَلَى فَخِذِي قَدْ نَامَ فَقَالَ حَبَسْتِ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالنَّاسَ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ قَالَتْ عَائِشَةُ فَعَاتَبَنِي أَبُو بَكْرٍ وَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ وَجَعَلَ يَطْعُنُنِي بِيَدِهِ فِي خَاصِرَتِي وَلَا يَمْنَعُنِي مِنْ التَّحَرُّكِ إِلَّا مَكَانُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى فَخِذِي فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَصْبَحَ عَلَى غَيْرِ مَاءٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ آيَةَ التَّيَمُّمِ فَتَيَمَّمُوا فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ مَا هِيَ بِأَوَّلِ بَرَكَتِكُمْ يَا آلَ أَبِي بَكْرٍ قَالَتْ فَبَعَثْنَا الْبَعِيرَ الَّذِي كُنْتُ عَلَيْهِ فَإِذَا الْعِقْدُ تَحْتَهُ

আমাক [ইছমাইলক] কোৱাৰ পিছত তেওঁ ক’লে; মোক [মালিক] [আব্দুৰ ৰহমান বিন আল কাছিম]ৰ পৰা [তেওঁৰ পিতৃ]ৰ পৰা [আইছিয়া ৰাছিয়াল্লাহ আনহা]ৰ পৰা কৈছে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ পত্নীয়ে কৈছে; 'আমি ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলিহি ৱাছাল্লামৰ যাত্ৰাৰ এটা অংশত তেওঁৰ লগত আছিলো, আৰু যেতিয়া আমি আল বাইদাত উপস্থিত হ'লোঁ - বা ড্জাতুলজাইছিত - মোৰ হাৰ হেৰাই গ'ল, গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলিহি ৱাছালামে সেইটো বিচাৰিবলৈ ৰৈ গ'ল আৰু তেওঁৰ বন্ধুসকলো তেওঁৰ লগত গ'ল। তেওঁলোকৰ পানী নাই আৰু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলিহি ৱাছাল্লামৰো নাই। চাহাবাবিলাকে আবু বকৰ ৰাদলিয়াল্লহুআনহুৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে, ‘আইছিয়াই কি কৰিলে দেখা নাই নেকি?! তেওঁ ৰখাই দিলে - আটক কৰিলে - ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলিহি ৱাছাল্লাম আৰু তেওঁৰ সংগীসকলক, যদিও তেওঁলোক পানী থকা ঠাইত নাছিল আৰু তেওঁলোকৰো পানী নাছিল'। তাৰ পিছত আবু বকৰ ৰাদলিয়াল্লাহুআনহু আহি -মোৰ ওচৰলৈ- আৰু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলিহি ৱাছলামে শুই পৰিল, মোৰ উৰুত মূৰ থৈ তেওঁ টোপনি গ’ল। তেওঁ ক’লে, ‘আপুনি আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম আৰু মানুহক এনে ঠাইত আবদ্ধ কৰি ৰাখিছিল য’ত পানী নাছিল আৰু তেওঁলোকৰো পানী নাছিল?’ আইছাই ক’লে, ‘আবু বকৰে মোক সমালোচনা কৰিলে আৰু তেওঁ আল্লাহৰ ইচ্ছামতে ক’লে আৰু তেওঁ মোৰ কাষত হাতখন হেঁচা মাৰি ধৰিলে। মোৰ উৰুত থকা ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহুআলিহি ৱাছাল্লামৰ অৱস্থাৰ বাহিৰে মোৰ লৰচৰ কৰাত বাধা দিয়া একো নাই! ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলিহি ৱাছাল্লাম ৰাতিপুৱালৈকে শুই থাকিল, কোনো পানী নোহোৱাকৈ। তাৰ পিছত আল্লাহ আজ্জা ৱা জাল্লাই তায়ামুম আয়াত অৱতীৰ্ণ কৰিলে, গতিকে তেওঁলোকেও তায়ামুম’ কৰিলে। উছাইদ বিন হুদাইৰে কয়; 'এয়া তোমাৰ পৰিয়ালৰ প্ৰথম আশীৰ্বাদ নহয়, হে আবু বকাৰৰ পৰিয়াল!' আইছাই ক’লে, ‘তেতিয়া আমি উঠি থকা উটটোক জগাই দিলোঁ, আৰু দেখা গ’ল যে তাৰ তলত হাৰটো আছিল।