An-nisaa'(4) 65. Tidak beriman hingga mereka menjadikan kamu hakim terhadap perkara yang mereka perselisihkan
Imam Bukhari : 4219
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ قَالَخَاصَمَ الزُّبَيْرُ رَجُلًا مِنْ الْأَنْصَارِ فِي شَرِيجٍ مِنْ الْحَرَّةِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اسْقِ يَا زُبَيْرُ ثُمَّ أَرْسِلْ الْمَاءَ إِلَى جَارِكَ فَقَالَ الْأَنْصَارِيُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ كَانَ ابْنَ عَمَّتِكَ فَتَلَوَّنَ وَجْهُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ اسْقِ يَا زُبَيْرُ ثُمَّ احْبِسْ الْمَاءَ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى الْجَدْرِ ثُمَّ أَرْسِلْ الْمَاءَ إِلَى جَارِكَ وَاسْتَوْعَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلزُّبَيْرِ حَقَّهُ فِي صَرِيحِ الْحُكْمِ حِينَ أَحْفَظَهُ الْأَنْصَارِيُّ كَانَ أَشَارَ عَلَيْهِمَا بِأَمْرٍ لَهُمَا فِيهِ سَعَةٌ قَالَ الزُّبَيْرُ فَمَا أَحْسِبُ هَذِهِ الْآيَاتِ إِلَّا نَزَلَتْ فِي ذَلِكَ{ فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ }
Al à dit [Ali bin Abdullah] Al à dit [Mohammed ben Ja’far] Al à dit [Ma’mar] di [Az Zuhri] di [Urwah] al à dit; che un om ansar al veve une dispute cun Az Zubair rispiet a font di Al Harrah. Il Rasulullah Sallam al disè: “Bagnâ il to zardin, o Zubair, dopo di chel dâlu al to vicin”. Ma l’om Ansar al fo inrabiât e al disè; “O Messazîr di Allah, al è parcè che al è il fi di to oncul!” Po dopo la muse dal Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam e deventà rosse, po dopo al disè: ‘O Zubair, bagnâ il to zardin, daspò tignîle fin che la aghe e torne par tiere po dopo dâle al to vicin!’. Il profete al spere che Zubair al rivi a capî i siei dirits cuntune decision ferme. Ancje se prime al veve rindût lis robis plui facilis par Zubair e il popul Ansar, cuant che il popul Ansar al jere inrabiât cul Rasulullah, al à infin dât dutis lis cuotis a Zubair. [Zubair] Radliallahu Anhu al à dit; “Par Allah, o crôt che chest verset nol sedi stât rivelât fûr che se al fos leât a chê materie: ‘Duncje par il to Signôr, lôr - in sostance - a no crodin fintant che a no ti fasin deventâ il judizi de materie che a stan disputant, Alore a no sintin tal lôr cûr nissune obiezion ae decision che tu dâs, e a la acetin dal dut. -QS; un Nisaa`; 65-’.