Imam Nasa'i : 1531

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ عَنْ مُحَمَّدٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مَنْصُورٍ قَالَ سَمِعْتُ مُجَاهِدًا يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي عَيَّاشٍ الزُّرَقِيِّ قَالَ شُعْبَةُ كَتَبَ بِهِ إِلَيَّ وَقَرَأْتُهُ عَلَيْهِ وَسَمِعْتُهُ مِنْهُ يُحَدِّثُ وَلَكِنِّي حَفِظْتُهُ قَالَ ابْنُ بَشَّارٍ فِي حَدِيثِهِ حِفْظِي مِنْ الْكِتَابِ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ مُصَافَّ الْعَدُوِّ بِعُسْفَانَ وَعَلَى الْمُشْرِكِينَ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ فَصَلَّى بِهِمْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الظُّهْرَ قَالَ الْمُشْرِكُونَ إِنَّ لَهُمْ صَلَاةً بَعْدَ هَذِهِ هِيَ أَحَبُّ إِلَيْهِمْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ وَأَبْنَائِهِمْ فَصَلَّى بِهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْعَصْرَ فَصَفَّهُمْ صَفَّيْنِ خَلْفَهُ فَرَكَعَ بِهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَمِيعًا فَلَمَّا رَفَعُوا رُءُوسَهُمْ سَجَدَ بِالصَّفِّ الَّذِي يَلِيهِ وَقَامَ الْآخَرُونَ فَلَمَّا رَفَعُوا رُءُوسَهُمْ مِنْ السُّجُودِ سَجَدَ الصَّفُّ الْمُؤَخَّرُ بِرُكُوعِهِمْ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ تَأَخَّرَ الصَّفُّ الْمُقَدَّمُ وَتَقَدَّمَ الصَّفُّ الْمُؤَخَّرُ فَقَامَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ فِي مَقَامِ صَاحِبِهِ ثُمَّ رَكَعَ بِهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَمِيعًا فَلَمَّا رَفَعُوا رُءُوسَهُمْ مِنْ الرُّكُوعِ سَجَدَ الصَّفُّ الَّذِي يَلِيهِ وَقَامَ الْآخَرُونَ فَلَمَّا فَرَغُوا مِنْ سُجُودِهِمْ سَجَدَ الْآخَرُونَ ثُمَّ سَلَّمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْهِمْ

আমাক [মুহাম্মাদ বিন আল মুৎছানা] আৰু [মহাম্মদ বিন বাছিছাৰ] [মহাম্মদ]ৰ পৰা জনাইছে তেওঁ ক’লে; আমাক [স্যু’বাহ] [মনছুৰ]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ ক’লে; মই [মুজাহিদে] [আবু আয়াছি আজ জুৰাকী]ৰ পৰা বর্ণনা কৰা শুনিলোঁ, [ছ্যুবাহে] ক’লে; তেওঁ মোৰ বাবে লিখি থৈছে আৰু মই উভতাই পঢ়িছো। তেওঁৰ কথাও শুনিছো, কিন্তু মুখস্থ কৰি ৰাখিছো। [ইবনে বশশ্বৰে] তেওঁৰ হাদীছত কৈছে; মোৰ মুখস্থতা কিতাপখনৰ পৰা, যে হজৰত শ্বালাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে এবাৰ উছফানত শত্ৰুৰ সন্মুখীন হৈছিল - মুশ্বৰিকসকলৰ শাৰীত খালিদ বিন ৱালিদ আছিল - ইছলাম গ্ৰহণ কৰাৰ আগতে তাৰ পিছত হজৰত শ্বালাল্লাহ আলাইহি ৱাছাল্লামে নিজৰ ছাহাবীসকলৰ সৈতে ধুহৰ নামাজ কৰিছিল। মুশ্বৰিকসকলে ক’লে, ‘তেওঁলোকৰ - মুছলমানসকলৰ - তেওঁলোকৰ ধন-সম্পত্তি আৰু সন্তানতকৈও অধিক প্ৰিয় নামাজ আছে!’ তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে তেওঁৰ সহযোগীসকলৰ সৈতে আছৰৰ নামাজ পঢ়িছিল। তেওঁ নিজৰ ছাহাবীসকলক পিছফালে দুটা শাৰীত বনালে, তাৰ পিছত তেওঁ ছাল্লাল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম সকলোৰে সৈতে প্ৰণাম কৰিলে। যেতিয়া তেওঁলোকে মূৰটো ওপৰলৈ তুলিলে, তেতিয়া তেওঁলোকৰ ঠিক পিছফালে থকা শাৰীটোৱে প্ৰণাম কৰিলে, আনটো শাৰী থিয় হৈ থাকিল। আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে সজ্জাৰ পৰা মূৰ তুলিছিল, তেতিয়া শেষৰ শাৰীয়ে ৰাছুলুল্লাহ শ্বালাল্লাহ আলাইহি ৱাছাল্লামৰ লগত প্ৰণাম কৰিছিল আৰু প্ৰণাম কৰিছিল। তাৰ পিছত সন্মুখৰ শাৰীটো পিছলৈ আৰু পিছফালৰটো আগলৈ যায়, যাতে প্ৰতিটো শাৰীয়ে আন এটা স্থান দখল কৰে -পাল পাতি-। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁলোকৰ সকলোৰে লগত প্ৰণাম কৰিলে। প্ৰণাম কৰাৰ পৰা মূৰ তুলি লোৱাৰ পিছত পিছফালৰ শাৰীটোৱে প্ৰণাম কৰে, আন শাৰীবোৰ থিয় হৈ থাকে। তেওঁলোকে প্ৰণাম শেষ কৰাৰ পিছত আন শাৰীবোৰে প্ৰণাম কৰিলে। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁলোকক সম্ভাষণ জনায়।