Imam Bukhari : 4217

حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْهَلَكَتْ قِلَادَةٌ لِأَسْمَاءَ فَبَعَثَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي طَلَبِهَا رِجَالًا فَحَضَرَتْ الصَّلَاةُ وَلَيْسُوا عَلَى وُضُوءٍ وَلَمْ يَجِدُوا مَاءً فَصَلَّوْا وَهُمْ عَلَى غَيْرِ وُضُوءٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ يَعْنِي آيَةَ التَّيَمُّمِ

মোক কৈছে [মুহাম্মাদে] আমাক [আব্দাহ] [হিছাম]ৰ পৰা [তেওঁৰ পিতৃ]ৰ পৰা [‘আইছিয়া ৰাদিয়াল্লাহ আনহা]ৰ পৰা কৈছে; আছমাৰ হাৰ এবাৰ হেৰাই গৈছিল, গতিকে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কেইবাজনো বন্ধুক হাৰ বিচাৰিবলৈ আদেশ দিলে। তাৰপিছত নামাজৰ সময় আহিল আৰু হাদাত কৰি পানী নাপালে। তাৰ পাছত অজু নোহোৱাকৈ নামাজ পঢ়িলে। গতিকে আল্লাহ আজ্জা ৱা জাল্লাই তায়ামুম’ৰ বিষয়ে আয়াত অৱতীৰ্ণ কৰিলে।