Tafsir An-Nisa (4): 123 bahwa setiap balasan kejahatan/keburukan akan dibalas, termasuk berupa cobaan/sakit di dunia

Imam Tirmidzi : 2965

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مُوسَى وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَا حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ عَنْ مُوسَى بْنِ عُبَيْدَةَ أَخْبَرَنِي مَوْلَى ابْنِ سِبَاعٍ قَال سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُنْزِلَتْ عَلَيْهِ هَذِهِ الْآيَةَ { مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ وَلَا يَجِدْ لَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا } فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا أَبَا بَكْرٍ أَلَا أُقْرِئُكَ آيَةً أُنْزِلَتْ عَلَيَّ قُلْتُ بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَأَقْرَأَنِيهَا فَلَا أَعْلَمُ إِلَّا أَنِّي قَدْ كُنْتُ وَجَدْتُ انْقِصَامًا فِي ظَهْرِي فَتَمَطَّأْتُ لَهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا شَأْنُكَ يَا أَبَا بَكْرٍ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي وَأَيُّنَا لَمْ يَعْمَلْ سُوءًا وَإِنَّا لَمُجْزَوْنَ بِمَا عَمِلْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا أَنْتَ يَا أَبَا بَكْرٍ وَالْمُؤْمِنُونَ فَتُجْزَوْنَ بِذَلِكَ فِي الدُّنْيَا حَتَّى تَلْقَوْا اللَّهَ وَلَيْسَ لَكُمْ ذُنُوبٌ وَأَمَّا الْآخَرُونَ فَيُجْمَعُ ذَلِكَ لَهُمْ حَتَّى يُجْزَوْا بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ وَفِي إِسْنَادِهِ مَقَالٌ وَمُوسَى بْنُ عُبَيْدَةَ يُضَعَّفُ فِي الْحَدِيثِ ضَعَّفَهُ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ وَأَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ وَمَوْلَى ابْنِ سِبَاعٍ مَجْهُولٌ وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ مِنْ غَيْرِ هَذَا الْوَجْهِ عَنْ أَبِي بَكْرٍ وَلَيْسَ لَهُ إِسْنَادٌ صَحِيحٌ أَيْضًا وَفِي الْبَاب عَنْ عَائِشَةَ

A nus è stât contât che [Yahya ben Musa] e [‘Abd ben Humaid] a àn dit ducj i doi; al à contât [Rauh bin Ubadah] di [Musa bin Ubaidah] al à contât a mi [l’ex sclâf Ibn Siba’] al à dit; O ai sintût [Abdullah bin Umar] dî [a Abu Bakar Ash Shiddiq] che al diseve; ‘Cuant che o jeri cul Profete, al è vignût jù il verset; Cui che al fâs il mâl, al sarà di sigûr paiât cun chel mâl e nol varâ protetôr o jutori par lui infûr di Allah. O ai rispuindût; “Cert che, o Rasulullah”. Lui al la leè daspò, cence rendisi cont che o mi inclinà - inclinât - par vie di chel, daspò al domandà: ‘Cje che al è mâl cun te, o Abu Bakr?’. O ai rispuindût; ‘O Messazîr di Allah, o ti onori plui di me pari e di me mari, che tra di nô no son mai colpevui, e a saran sigûr premiâts pes azions che al à fat’. Al disè: ‘O Abu Bakr, par ce che al rivuarde te e altris crodints, tu saran dome premiâts in chest mont, fin che cuant che tu cjatarâs Allah, tu saran nets dal pecjât. Par ce che al rivuarde i altris - chei che a no crodin - ducj i lôr pecjâts a saran cjapâts sù e a saran paiâts il Dì de Resurezion. Abu Isa al à dit che chest hadith al è gharib. E il sanad di chest hadith al à bisugne di jessi criticât, parcè che Musa bin Ubaidah al è indebilît inte cuistion dal hadith, Yaya bin Said e Ahmad bin Hambal lu àn indebilît, invezit l’ex sclâf Ibn Siba’ majhul -scognossût-, e chest hadith al è ancje contât di chest hadith, separât dal hadith. nol è ancje autentic, e in chest cjapitul, al è un hadith di ‘Aisyah.