Imam Tirmidzi : 2940

حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الزَّعْفَرَانِيُّ حَدَّثَنَا الْحَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ أَنَّ حُمَيْدَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ مَرْوَانَ بْنَ الْحَكَمِ قَالَ اذْهَبْ يَا رَافِعُ لِبَوَّابِهِ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فَقُلْ لَهُ لَئِنْ كَانَ كُلُّ امْرِئٍ فَرِحَ بِمَا أُوتِيَ وَأَحَبَّ أَنْ يُحْمَدَ بِمَا لَمْ يَفْعَلْ مُعَذَّبًا لَنُعَذَّبَنَّ أَجْمَعُونَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ مَا لَكُمْ وَلِهَذِهِ الْآيَةِ إِنَّمَا أُنْزِلَتْ هَذِهِ فِي أَهْلِ الْكِتَابِ ثُمَّ تَلَا ابْنُ عَبَّاسٍ { وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلَا تَكْتُمُونَهُ } وَتَلَا { لَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَفْرَحُونَ بِمَا أَتَوْا وَيُحِبُّونَ أَنْ يُحْمَدُوا بِمَا لَمْ يَفْعَلُوا } قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ سَأَلَهُمْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ شَيْءٍ فَكَتَمُوهُ وَأَخْبَرُوهُ بِغَيْرِهِ فَخَرَجُوا وَقَدْ أَرَوْهُ أَنْ قَدْ أَخْبَرُوهُ بِمَا قَدْ سَأَلَهُمْ عَنْهُ فَاسْتُحْمِدُوا بِذَلِكَ إِلَيْهِ وَفَرِحُوا بِمَا أُوتُوا مِنْ كِتْمَانِهِمْ مَا سَأَلَهُمْ عَنْهُ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ صَحِيحٌ

আমাক কৈছে [আল হাছান বিন মহম্মদ আজ জা’ফাৰানীয়ে] আমাক কৈছে [আল হাজ্জাজ বিন মহম্মদ] তেওঁ কৈছিল; [ইবনে জুৰাইজে] ক’লে; মোক [ইবনু আবু আৱালকাহ] জনাইছে যে [হুমাইদ বিন আব্দুৰহমান বিন আউফে] তেওঁক জনাইছে যে মাৰৱান বিন আল হাকিমে কৈছে; 'হে ৰফী', [ইবনু আব্বাছ]ৰ ওচৰলৈ গৈ তেওঁক কওক, যদি কোনো ব্যক্তি আছে যিয়ে নিজৰ হাতত সুখী আৰু নকৰা কামৰ বাবে প্ৰশংসা পাবলৈ ভাল পায়, তেন্তে তেওঁক অত্যাচাৰ কৰা হ'ব, অৱশ্যেই আমি সকলোৱে অত্যাচাৰ কৰা হ'ম -ও-'। ইবনে আব্বাছে উত্তৰ দিলে; 'কি হৈছে তোমালোক?, আচলতে এই আয়াতখন কিতাপখনৰ মানুহৰ ওচৰত অৱতীৰ্ণ হৈছিল, তাৰ পিছত তেওঁ পঢ়িছিল: আৰু -মনত ৰাখিবা-, যেতিয়া আল্লাহে কিতাপখন দিয়াসকলৰ পৰা এটা প্ৰতিশ্ৰুতি লৈছিল -যেনে-: 'আপুনি কিতাপখনৰ বিষয়বস্তু মানুহক বুজাব লাগিব, আৰু তাক লুকুৱাব নালাগে, QS আলী ইমৰাণ ১৮৭, তেওঁ পঢ়িছিল: 'কেতিয়াও নাভাবিব যে মানুহে যি কৰিছে তাত সুখী আৰু তেওঁলোকে প্ৰশংসা কৰা ভাল পায়।' তেওঁলোকে নকৰা কৰ্ম'। কিউ এছ আলী ইমৰাণ: ১৮৭-১৮৮, ইবনে আব্বাছে কয়; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে এবাৰ তেওঁলোকক - কিতাবৰ লোকসকলক - কিবা এটা সুধিছিল, তেওঁলোকে সেইটো লুকুৱাই ৰাখিছিল আৰু তেওঁলোকক আন কিবা এটা কৈছিল, তাৰ পিছত তেওঁলোকে ওলাই আহি তেওঁলোকক সোধা সকলো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দেখুৱাইছিল, তেওঁলোকে ইয়াৰ বাবে প্ৰশংসাৰ আশা কৰিছিল, তেওঁলোকে লুকুৱাই ৰখা এটা কথাত সুখী অনুভৱ কৰিছিল যিটোৰ বিষয়ে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সুধিছিল। আবু ইছাই কৈছে যে এই হাদীছ হাছান ঘৰীব সত্য।