Imam Bukhari : 4196
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَبُو يَعْقُوبَ حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا شَيْبَانُ عَنْ قَتَادَةَ حَدَّثَنَا أَنَسٌ أَنَّ أَبَا طَلْحَةَ قَالَغَشِيَنَا النُّعَاسُ وَنَحْنُ فِي مَصَافِّنَا يَوْمَ أُحُدٍ قَالَ فَجَعَلَ سَيْفِي يَسْقُطُ مِنْ يَدِي وَآخُذُهُ وَيَسْقُطُ وَآخُذُهُ
Esan digu [Ishaq bin Ibrahim bin 'Abdur Rahman Abu Ya'qub]-ek. Esan digu [Hushain bin Muhammad]: Esan digu [Shaiban]-ek [Qatadah-tik]. Esan digu [Anas]-ek [Abu Talhah-ek] oso logura sentitu genuela Badr-eko gudu-lerroan geundela, eta orduan Abu Talhah-ek esan zuen: «Beraz, nire ezpata eskutik erori zitzaidan, gero jaso nuen, gero berriro erori zen eta berriro jaso nuen».