Imam Tirmidzi : 2420

حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ أَسْبَاطِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْقُرَشِيُّ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِيِّ عَنْ سَعْدٍ مَوْلَى طَلْحَةَ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُحَدِّثُ حَدِيثًا لَوْ لَمْ أَسْمَعْهُ إِلَّا مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ حَتَّى عَدَّ سَبْعَ مَرَّاتٍ وَلَكِنِّي سَمِعْتُهُ أَكَثَرَ مِنْ ذَلِكَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ كَانَ الْكِفْلُ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ لَا يَتَوَرَّعُ مِنْ ذَنْبٍ عَمِلَهُ فَأَتَتْهُ امْرَأَةٌ فَأَعْطَاهَا سِتِّينَ دِينَارًا عَلَى أَنْ يَطَأَهَا فَلَمَّا قَعَدَ مِنْهَا مَقْعَدَ الرَّجُلِ مِنْ امْرَأَتِهِ أَرْعَدَتْ وَبَكَتْ فَقَالَ مَا يُبْكِيكِ أَأَكْرَهْتُكِ قَالَتْ لَا وَلَكِنَّهُ عَمَلٌ مَا عَمِلْتُهُ قَطُّ وَمَا حَمَلَنِي عَلَيْهِ إِلَّا الْحَاجَةُ فَقَالَ تَفْعَلِينَ أَنْتِ هَذَا وَمَا فَعَلْتِهِ اذْهَبِي فَهِيَ لَكِ وَقَالَ لَا وَاللَّهِ لَا أَعْصِي اللَّهَ بَعْدَهَا أَبَدًا فَمَاتَ مِنْ لَيْلَتِهِ فَأَصْبَحَ مَكْتُوبًا عَلَى بَابِهِ إِنَّ اللَّهَ قَدْ غَفَرَ لِلْكِفْلِ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ قَدْ رَوَاهُ شَيْبَانُ وَغَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ الْأَعْمَشِ نَحْوَ هَذَا وَرَفَعُوهُ وَرَوَى بَعْضُهُمْ عَنْ الْأعْمَشِ فَلَمْ يَرْفَعْهُ وَرَوَى أَبُو بَكْرِ بْنُ عَيَّاشٍ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ الْأَعْمَشِ فَأَخْطَأَ فِيهِ وَقَالَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ وَهُوَ غَيْرُ مَحْفُوظٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِيُّ هُوَ كُوفِيٌّ وَكَانَتْ جَدَّتُهُ سُرِّيَّةً لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَرَوَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِيِّ عُبَيْدَةُ الضَّبِّيُّ وَالْحَجَّاجُ بْنُ أَرْطَاةَ وَغَيْرُ وَاحِدٍ مِنْ كِبَارِ أَهْلِ الْعِلْمِ

اسان کي عبيد بن اصبث بن محمد القرسي ٻڌايو آهي ته اسان کي [منهنجي پيءُ] اسان کي [العماسي] ٻڌايو آهي ته [عبدالله بن عبدالله رازي] کان [سعد، طلحه جي غلام] کان [ابن عمر] چيو ته مون رسول الله صلي الله عليه وسلم کي هڪ حديث بيان ڪندي ٻڌو، مون ان کي صرف هڪ يا ٻه ڀيرا ٻڌو - جيستائين انهن ان کي ست ڀيرا ذڪر ڪيو - پر مون ان کان وڌيڪ ٻڌو، مون هڪ ڀيرو رسول الله صلي الله عليه وسلم کي چوندي ٻڌو ته: 'بني اسرائيل مان هڪ محافظ هو - هڪ قسم جو محافظ - جيڪو ڪڏهن به پنهنجي گناهن کان پاڻ کي نه بچائيندو هو، پوءِ هڪ عورت وٽ آئي، هن ان کي سٺ دينار ڏنا ته هو ان سان جماع ڪري. جڏهن هو ان تي ويٺو جيئن مڙس پنهنجي زال تي ويٺو آهي، ته هوءَ ڏڪي ۽ روئي. محافظ پڇيو ته: توهان کي ڇا روئڻ اچي ٿو، ڇا مون توهان کي مجبور ڪيو؟ عورت جواب ڏنو؛ نه، پر اهو هڪ اهڙو ڪم هو جيڪو مون اڳ ڪڏهن به نه ڪيو هو ۽ اهو مون ڪيو ڇاڪاڻ ته مون کي ضرورت هئي. سيڪيورٽي گارڊ پڇيو: توهان اهو ڪيو جڏهن ته توهان اڳ ڪڏهن به نه ڪيو هو؟ وڃو، پئسا توهان لاءِ آهن. ان کان پوءِ ان ماڻهو چيو: نه، الله جو قسم مان ان کان پوءِ هميشه لاءِ الله جي نافرماني نه ڪندس. ان رات هو فوت ٿي ويو ۽ صبح جو سندس دروازي تي لکيل هو: الله نگران کي معاف ڪري ڇڏيو آهي. ابو عيسيٰ چيو: حديث حسن. [شيبان] ۽ ٻين ان کي [الاماسي] کان هن طرح بيان ڪيو ۽ انهن ان کي منع ڪيو. ڪجهه ٻين ان کي الاماسي کان بيان ڪيو پر ان کي منع نه ڪيو. ابو بڪر بن عياش هي حديث الاماسي کان بيان ڪئي پر غلط هئي، هن چيو: عبدالله بن عبدالله کان سعيد بن جبير کان ابن عمر کان، هي سند محفوظ نه آهي ۽ عبدالله بن عبدالله الرازي ڪوفي جو هڪ شخص هو، سندس ڏاڏي علي بن ابي طالب جي راز جي محافظ هئي. عبيده عادل دلبي، حجاج بن ارثہ ۽ ٻين عبدالله بن عبدالله رازي کان وڏن عالمن مان روايت ڪئي آهي.