Imam Tirmidzi : 2420

حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ أَسْبَاطِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْقُرَشِيُّ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِيِّ عَنْ سَعْدٍ مَوْلَى طَلْحَةَ عَنْ ابْنِ عُمَرَ قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُحَدِّثُ حَدِيثًا لَوْ لَمْ أَسْمَعْهُ إِلَّا مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ حَتَّى عَدَّ سَبْعَ مَرَّاتٍ وَلَكِنِّي سَمِعْتُهُ أَكَثَرَ مِنْ ذَلِكَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ كَانَ الْكِفْلُ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ لَا يَتَوَرَّعُ مِنْ ذَنْبٍ عَمِلَهُ فَأَتَتْهُ امْرَأَةٌ فَأَعْطَاهَا سِتِّينَ دِينَارًا عَلَى أَنْ يَطَأَهَا فَلَمَّا قَعَدَ مِنْهَا مَقْعَدَ الرَّجُلِ مِنْ امْرَأَتِهِ أَرْعَدَتْ وَبَكَتْ فَقَالَ مَا يُبْكِيكِ أَأَكْرَهْتُكِ قَالَتْ لَا وَلَكِنَّهُ عَمَلٌ مَا عَمِلْتُهُ قَطُّ وَمَا حَمَلَنِي عَلَيْهِ إِلَّا الْحَاجَةُ فَقَالَ تَفْعَلِينَ أَنْتِ هَذَا وَمَا فَعَلْتِهِ اذْهَبِي فَهِيَ لَكِ وَقَالَ لَا وَاللَّهِ لَا أَعْصِي اللَّهَ بَعْدَهَا أَبَدًا فَمَاتَ مِنْ لَيْلَتِهِ فَأَصْبَحَ مَكْتُوبًا عَلَى بَابِهِ إِنَّ اللَّهَ قَدْ غَفَرَ لِلْكِفْلِ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ قَدْ رَوَاهُ شَيْبَانُ وَغَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ الْأَعْمَشِ نَحْوَ هَذَا وَرَفَعُوهُ وَرَوَى بَعْضُهُمْ عَنْ الْأعْمَشِ فَلَمْ يَرْفَعْهُ وَرَوَى أَبُو بَكْرِ بْنُ عَيَّاشٍ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ الْأَعْمَشِ فَأَخْطَأَ فِيهِ وَقَالَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ وَهُوَ غَيْرُ مَحْفُوظٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِيُّ هُوَ كُوفِيٌّ وَكَانَتْ جَدَّتُهُ سُرِّيَّةً لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَرَوَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِيِّ عُبَيْدَةُ الضَّبِّيُّ وَالْحَجَّاجُ بْنُ أَرْطَاةَ وَغَيْرُ وَاحِدٍ مِنْ كِبَارِ أَهْلِ الْعِلْمِ

আমাক কৈছে [‘উবাইদ বিন আছবাথ বিন মহম্মদ আল কুৰাছিয়ে] আমাক কৈছে [মোৰ পিতৃয়ে] আমাক [আল আ’মাছে] [আব্দুল্লাহ বিন আব্দুল্লাহ আৰ ৰাজী]ৰ পৰা [ছা’দ, তালহাহৰ দাস]ৰ পৰা [ইবনে উমৰ]ৰ পৰা কৈছে: মই আল্লাহৰ ৰাছুল শ্বল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছালামে এটা হাদীছ বৰ্ণনা কৰা শুনিছো, মই মাত্ৰ এবাৰ বা শুনিছো দুবাৰ - যেতিয়ালৈকে তেওঁ সাতবাৰ উল্লেখ কৰা নাছিল - কিন্তু মই ইয়াতকৈ বেছি শুনিছিলো, এবাৰ আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱা চালামে কোৱা শুনিছিলো: ‘ইস্ৰায়েলৰ সন্তানসকলৰ পৰা এজন প্ৰহৰী - এক প্ৰকাৰৰ নিৰাপত্তাৰক্ষী - আছিল যিয়ে তেওঁ কৰা পাপৰ পৰা কেতিয়াও নিজকে ৰক্ষা কৰা নাছিল, তাৰ পিছত এগৰাকী মহিলা তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিছিল, তেওঁৰ লগত যৌন সম্পৰ্ক স্থাপনৰ বিনিময়ত তেওঁক ষাঠি দিনাৰ দিছিল। স্বামীয়ে পত্নীৰ ওপৰত বহি থকাৰ দৰে যেতিয়া তেওঁ তাইৰ ওপৰত বহিছিল, তেতিয়া তাই কঁপি কান্দিছিল। চকীদাৰজনে সুধিলে: কিহৰ বাবে কান্দিছে, জোৰ কৰি দিলোঁ নেকি? মহিলাগৰাকীয়ে উত্তৰ দিলে: নাই, কিন্তু আগতে কেতিয়াও নকৰা কাম আছিল আৰু প্ৰয়োজনৰ হেঁচাত হেঁচা মাৰি ধৰাৰ বাবেই কৰা কাম আছিল। চকীদাৰজনে সুধিলে: আপুনি আগতে কেতিয়াও নকৰাৰ সময়ত কৰিছিল? যোৱা, টকা আপোনাৰ বাবে। ইয়াৰ পিছত মানুহজনে ক’লে: নাই, আল্লাহৰ কচম, মই তাৰ পিছত আল্লাহৰ আজ্ঞা অমান্য নকৰো চিৰদিনৰ বাবে। সেই নিশা তেওঁৰ মৃত্যু হয় আৰু ৰাতিপুৱা তেওঁৰ দুৱাৰত লিখা আছিল- আল্লাহে নাৰ্চক ক্ষমা কৰি দিছে। আবু ইছাই ক’লে: ই হাছান হাদীছ। [শ্বায়বান] আৰু আনসকলে [আল-আ’মাছ]ৰ পৰা এনেদৰে বর্ণনা কৰিছিল আৰু তেওঁলোকে ইয়াক মানা কৰিছিল। আন কিছুমানে আল-আ’মাছৰ পৰা বর্ণনা কৰিছিল যদিও তেওঁলোকে ইয়াক মানা কৰা নাছিল। আবু বকৰ বিন আয়াছিয়ে আল আমাছিৰ পৰা এই হাদীছ বর্ণনা কৰিছে কিন্তু ভুলকৈ, তেওঁ কৈছে: ইবনে উমৰৰ পৰা ছাইদ বিন জুবাইৰৰ পৰা আব্দুল্লাহ বিন আব্দুল্লাহৰ পৰা এই ছানাদ মহফুজ নহয় আৰু আব্দুল্লাহ বিন আব্দুল্লাহ আৰ ৰাজী কুফাৰ ব্যক্তি আছিল, তেওঁৰ আইতা আলী বিন আবি থালিবৰ গোপনীয়তাৰ ৰক্ষক আছিল। উবাইদা আদল দ্লাবী, হাজ্জাজ বিন আৰ্থাহ আদিয়ে আব্দুল্লাহ বিন আব্দুল্লাহ আৰ ৰাজীৰ পৰা জ্ঞানৰ মহান লোকসকলৰ পৰা বর্ণনা কৰিছে।