Imam Tirmidzi : 2401

حَدَّثَنَا هَنَّادٌ حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ ذَرٍّ حَدَّثَنَا مُجَاهِدٌ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ كَانَ أَهْلُ الصُّفَّةِ أَضْيَافُ أَهْلِ الْإِسْلَامِ لَا يَأْوُونَ عَلَى أَهْلٍ وَلَا مَالٍ وَاللَّهِ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ إِنْ كُنْتُ لَأَعْتَمِدُ بِكَبِدِي عَلَى الْأَرْضِ مِنْ الْجُوعِ وَأَشُدُّ الْحَجَرَ عَلَى بَطْنِي مِنْ الْجُوعِ وَلَقَدْ قَعَدْتُ يَوْمًا عَلَى طَرِيقِهِمْ الَّذِي يَخْرُجُونَ فِيهِ فَمَرَّ بِي أَبُو بَكْرٍ فَسَأَلْتُهُ عَنْ آيَةٍ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ مَا أَسْأَلُهُ إِلَّا لِيُشْبِعَنِي فَمَرَّ وَلَمْ يَفْعَلْ ثُمَّ مَرَّ بِي عُمَرُ فَسَأَلْتُهُ عَنْ آيَةٍ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ مَا أَسْأَلُهُ إِلَّا لِيُشْبِعَنِي فَمَرَّ وَلَمْ يَفْعَلْ ثُمَّ مَرَّ أَبُو الْقَاسِمِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَبَسَّمَ حِينَ رَآنِي وَقَالَ أَبَا هُرَيْرَةَ قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ الْحَقْ وَمَضَى فَاتَّبَعْتُهُ وَدَخَلَ مَنْزِلَهُ فَاسْتَأْذَنْتُ فَأَذِنَ لِي فَوَجَدَ قَدَحًا مِنْ لَبَنٍ فَقَالَ مِنْ أَيْنَ هَذَا اللَّبَنُ لَكُمْ قِيلَ أَهْدَاهُ لَنَا فُلَانٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبَا هُرَيْرَةَ قُلْتُ لَبَّيْكَ فَقَالَ الْحَقْ إِلَى أَهْلِ الصُّفَّةِ فَادْعُهُمْ وَهُمْ أَضْيَافُ الْإِسْلَامِ لَا يَأْوُونَ عَلَى أَهْلٍ وَلَا مَالٍ إِذَا أَتَتْهُ صَدَقَةٌ بَعَثَ بِهَا إِلَيْهِمْ وَلَمْ يَتَنَاوَلْ مِنْهَا شَيْئًا وَإِذَا أَتَتْهُ هَدِيَّةٌ أَرْسَلَ إِلَيْهِمْ فَأَصَابَ مِنْهَا وَأَشْرَكَهُمْ فِيهَا فَسَاءَنِي ذَلِكَ وَقُلْتُ مَا هَذَا الْقَدَحُ بَيْنَ أَهْلِ الصُّفَّةِ وَأَنَا رَسُولُهُ إِلَيْهِمْ فَسَيَأْمُرُنِي أَنْ أُدِيرَهُ عَلَيْهِمْ فَمَا عَسَى أَنْ يُصِيبَنِي مِنْهُ وَقَدْ كُنْتُ أَرْجُو أَنْ أُصِيبَ مِنْهُ مَا يُغْنِينِي وَلَمْ يَكُنْ بُدٌّ مِنْ طَاعَةِ اللَّهِ وَطَاعَةِ رَسُولِهِ فَأَتَيْتُهُمْ فَدَعَوْتُهُمْ فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَيْهِ فَأَخَذُوا مَجَالِسَهُمْ فَقَالَ أَبَا هُرَيْرَةَ خُذْ الْقَدَحَ وَأَعْطِهِمْ فَأَخَذْتُ الْقَدَحَ فَجَعَلْتُ أُنَاوِلُهُ الرَّجُلَ فَيَشْرَبُ حَتَّى يَرْوَى ثُمَّ يَرُدُّهُ فَأُنَاوِلُهُ الْآخَرَ حَتَّى انْتَهَيْتُ بِهِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ رَوَى الْقَوْمُ كُلُّهُمْ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْقَدَحَ فَوَضَعَهُ عَلَى يَدَيْهِ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَتَبَسَّمَ فَقَالَ أَبَا هُرَيْرَةَ اشْرَبْ فَشَرِبْتُ ثُمَّ قَالَ اشْرَبْ فَلَمْ أَزَلْ أَشْرَبُ وَيَقُولُ اشْرَبْ حَتَّى قُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أَجِدُ لَهُ مَسْلَكًا فَأَخَذَ الْقَدَحَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَسَمَّى ثُمَّ شَرِبَ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ

اسان کي [حناد] ٻڌايو آهي [يونس بن بُڪِير] مون کي [عمر بن ذر] ٻڌايو آهي [مجاهد] ابو هريره کان چيو آهي ته: اهل صفه مسلمانن جا مهمان آهن، انهن وٽ پنهنجا گهر ۽ مال رکڻ جي ڪا جاءِ ناهي. الله جو قسم آهي، سواءِ ان جي جنهن جو ڪو به معبود ناهي، مان بک جي ڪري زمين تي ويٺي پنهنجو جسم جهڪائي ڇڏيندو هوس ۽ پنهنجي پيٽ تي پٿر ٻڌندو هوس. هڪ ڏينهن مان هڪ رستي تي ويٺو هوس جيڪو اهي سفر دوران استعمال ڪري سگهن ٿا. ابوبڪر منهنجي ڀرسان لنگهيو، مون کانئس الله جي ڪتاب جي هڪ آيت بابت پڇيو، مون اهو صرف مون کي پيٽ ڀرڻ لاءِ پڇيو، هو گذري ويو ۽ جواب ڏيڻ کان انڪار ڪيو، ان کان پوءِ عمر گذريو ته پوءِ مون کانئس الله جي ڪتاب جي هڪ آيت بابت پڇيو، مون اهو صرف مون کي پيٽ ڀرڻ لاءِ پڇيو، هو گذري ويو ۽ جواب ڏيڻ کان انڪار ڪيو، پوءِ ابو القاسم شال الله اتان لنگهيو، هو مون کي پيٽ ڀرڻ لاءِ ڏٺو، هو گذري ويو ۽ جواب ڏيڻ کان انڪار ڪيو، پوءِ ابو القاسم شال الله اتان لنگهيو، هو مون کي ڏسي مسڪرايو، چيائين: 'اي ابو هريره!' مون جواب ڏنو؛ ٺيڪ آهي، اي الله جا رسول ﷺ. پاڻ فرمايائون؛ 'اچو'. پاڻ هليا ويا پوءِ مان سندس پٺيان ويس، پاڻ گهر ۾ داخل ٿيو پوءِ مون اندر اچڻ جي اجازت گهري، پاڻ اجازت ڏني، کيس کير سان ڀريل هڪ وڏو ٿانو مليو، پڇيائون؛ 'توهان لاءِ هي کير ڪٿان ايندو آهي؟' پاڻ فرمايائون؛ 'ڪنهن اسان کي تحفي ۾ ڏنو آهي'. پاڻ فرمايائون؛ 'ابو هريره!' مون جواب ڏنو؛ 'ٺيڪ آهي.' پاڻ فرمايائون؛ 'اهل الشفاء وٽ وڃو، انهن کي سڏايو، اهي مسلمانن جا مهمان آهن، انهن وٽ پنهنجي خاندان ۽ ملڪيت رکڻ جي ڪا جاءِ ناهي'. جڏهن خيرات آئي، ته انهن ڏانهن موڪليائين ۽ ان کي بلڪل استعمال نه ڪيو. جڏهن ڪو تحفو آيو، ته انهن ڏانهن موڪليائين ۽ ان مان ڪجهه کائي ۽ انهن کي پاڻ سان گڏ کڻي ويو. مون کي پريشان ڪيو تڏهن مون چيو؛ ' اهل الشُفاح لاءِ هن ٿانو جو ڇا مقصد آهي جڏهن ته مان انهن لاءِ سندس قاصد آهيان، هو مون کي حڪم ڏيندو ته اهو انهن ۾ ورهائي ڇڏيان، اميد آهي ته هو ان مان ٿورو پيئندو ۽ مان اميد ڪريان ٿو ته ان مان ڪجهه پيئندس ته جيئن ذائقو ڪريان، پر مون کي الله ۽ سندس رسول جي فرمانبرداري ڪرڻي پوندي. مان انهن وٽ ويس ۽ انهن کي سڏ ڪيو، جڏهن اهي هن سان مليا، اهي ويٺا ۽ هن چيو: 'ابو هريره، ٿانو کڻي انهن کي ڏيو'. مون هڪ ٿانو کنيو پوءِ مون ان کي ڪنهن لاءِ ورتو، هن پيتو جيستائين هو مطمئن نه ٿيو پوءِ ان کي واپس ڪري ڇڏيو، ان کان پوءِ مون ان کي ٻئي لاءِ ورتو جيستائين رسول الله صلي الله عليه وسلم جو وارو آيو جڏهن ته اهي سڀ مطمئن نه ٿيا، ان کان پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم اهو ٿانو کنيو ۽ ان جي هٿ ۾ رکيو، پاڻ پنهنجو مٿو مٿي ڪيو ۽ چيو: 'ابو هريره، پيئو'. مون پيتو پوءِ هن چيو: 'پيئو'. مان پيئندو رهيس، هن چيو؛ 'پيئو' جيستائين مان نه چوان: ان ذات جو قسم آهي جنهن توکي سچائي سان موڪليو آهي. پوءِ هن ظرف کنيو، الله جي حمد ڪئي، نَمَا الله چيو پوءِ پيتو. ابو عيسيٰ چيو؛ هي حديث صحيح آهي.