Imam Abu Dawud : 1147

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَقَّاصٍ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُوتِرُ بِتِسْعِ رَكَعَاتٍ ثُمَّ أَوْتَرَ بِسَبْعِ رَكَعَاتٍ وَرَكَعَ رَكْعَتَيْنِ وَهُوَ جَالِسٌ بَعْدَ الْوِتْرِ يَقْرَأُ فِيهِمَا فَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْكَعَ قَامَ فَرَكَعَ ثُمَّ سَجَدَ قَالَ أَبُو دَاوُد رَوَى الْحَدِيثَيْنِ خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْوَاسِطِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرٍو مِثْلَهُ قَالَ فِيهِ قَالَ عَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ يَا أُمَّتَاهُ كَيْفَ كَانَ يُصَلِّي الرَّكْعَتَيْنِ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ عَنْ خَالِدٍ ح و حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا عَبْدُ الْأَعْلَى حَدَّثَنَا هِشَامٌ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامٍ قَالَ قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ فَدَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ فَقُلْتُ أَخْبِرِينِي عَنْ صَلَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُصَلِّي بِالنَّاسِ صَلَاةَ الْعِشَاءِ ثُمَّ يَأْوِي إِلَى فِرَاشِهِ فَيَنَامُ فَإِذَا كَانَ جَوْفُ اللَّيْلِ قَامَ إِلَى حَاجَتِهِ وَإِلَى طَهُورِهِ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَصَلَّى ثَمَانِيَ رَكَعَاتٍ يُخَيَّلُ إِلَيَّ أَنَّهُ يُسَوِّي بَيْنَهُنَّ فِي الْقِرَاءَةِ وَالرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ ثُمَّ يُوتِرُ بِرَكْعَةٍ ثُمَّ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ وَهُوَ جَالِسٌ ثُمَّ يَضَعُ جَنْبَهُ فَرُبَّمَا جَاءَ بِلَالٌ فَآذَنَهُ بِالصَّلَاةِ ثُمَّ يُغْفِي وَرُبَّمَا شَكَكْتُ أَغْفَى أَوْ لَا حَتَّى يُؤْذِنَهُ بِالصَّلَاةِ فَكَانَتْ تِلْكَ صَلَاتُهُ حَتَّى أَسَنَّ لَحُمَ فَذَكَرَتْ مِنْ لَحْمِهِ مَا شَاءَ اللَّهُ وَسَاقَ الْحَدِيثَ

اسان کي ٻڌايو ويو آهي [محمد بن اسماعيل] اسان کي ٻڌايو ويو آهي [حماد يعني ابن سلمه] [محمد بن عمرو] کان [محمد بن ابراهيم] کان [القومه بن وقوش] کان [عيسيٰ رضي الله عنها] ته رسول الله صلي الله عليه وسلم نو رڪعتون وتر پڙهندا هئا، پوءِ ست رڪعتون ۽ ٻه رڪعتون وتر پڙهڻ کان پوءِ ويٺي پڙهندا هئا، ٻنهي رڪعتن ۾ سورة فاتحه ۽ سورة پڙهندا هئا، جيڪڏهن رڪوع ڪرڻ چاهيندا هئا، ته پوءِ اٿي بيهندا هئا ۽ سجدو ڪندا هئا. ابو دائود چيو ته؛ 'مٿيون ٻئي حديثون پڻ [خالد بن عبدالله الوسيثي] [محمد بن عمرو] کان مٿي ڏنل حديث وانگر بيان ڪيون آهن، حديث ۾ علقمه بن وقاش چيو ته؛ 'اي ماءُ، هو ٻه رڪعتون ڪيئن پڙهي سگهي ٿو؟' پوءِ هن حديث جو مطلب بيان ڪيو. اسان کي [وهب بن باقيه] [خالد] کان بيان ڪيو آهي. ۽ ٻئي طريقي سان اسان کي [ابن المتصنيٰ] اسان کي [عبدالاعليٰ] اسان کي [هشام] [الحسن] کان [سعد بن هشام] کان بيان ڪيو آهي ته هن چيو ته: 'مان مديني پهتس، پوءِ مان [عائشه] سان مليس ۽ چيو ته: 'مهرباني ڪري مون کي رسول الله صلي الله عليه وسلم جي نماز بابت ٻڌايو!'. هن جواب ڏنو؛ 'يقيناً، رسول الله صلي الله عليه وسلم عشاء جي نماز ماڻهن سان گڏ جماعت سان پڙهندا هئا، پوءِ بستري تي ويندا هئا ۽ سمهي پوندا هئا، جڏهن اڌ رات ٿيندي هئي، ته پاڻ اٿيا، پوءِ پاخانو ڪيو، پاڪ ٿيو ۽ وضو ڪيو'، ان کان پوءِ مسجد ۾ داخل ٿيو ۽ اٺ رڪعتون نماز پڙهيون، مون کي خيال آيو ته هن پنهنجي پڙهڻ، رکوع ۽ سجدي ۾ - مدت - برابر ڪئي. پوءِ هڪ رڪعت وتر ڪئي.' وتر کان پوءِ، هو ويٺي ٻه رڪعتون پڙهندو آهي، جنهن کان پوءِ هو پنهنجين رڳن تي ليٽندو آهي. جڏهن بلال نماز لاءِ اذان ڏيڻ لاءِ آيو ته هو حيران ٿي ويو - شايد مون کي شڪ آهي ته هو واقعي حيران ٿي ويو هو يا نه - جيستائين بلال نماز لاءِ اذان نه ڏني. رسول الله ﷺ اهڙي طرح نماز پڙهندا هئا جيستائين هو پوڙهو ۽ ٿلهو نه ٿي ويو. عائشه چيو ته سندس موٽاپو الله جي مرضي هئي... 'پوءِ راوي حديث جاري رکي.