Imam Darimi : 170
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مُعَاوِيَةَ عَنْ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ سَتُحْدِثُونَ وَيُحْدَثُ لَكُمْ فَإِذَا رَأَيْتُمْ مُحْدَثَةً فَعَلَيْكُمْ بِالْأَمْرِ الْأَوَّلِ قَالَ حَفْصٌ كُنْتُ أُسْنِدُ عَنْ حَبِيبٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ ثُمَّ دَخَلَنِي مِنْهُ شَكٌّ
É ɖɔ nú mǐ ɖɔ [Harun bin Mu’awiyah] sín [Hafsh bin Ghiyats] ɖɔ nú mǐ [Al A’masy] ɖɔ: ‘O gbɛtɔ́ lɛ, mi na ɖó nǔ yɔyɔ̌ lɛ, bɔ mɛɖé lɛ tíìn bo nɔ ɖó nǔ yɔyɔ̌ lɛ nú mi -bo na xwedó-, enɛ wu ɔ, enyi mi mɔ nǔ yɔyɔ̌ ɖé -ɖò sinsɛn mɛ- ɔ, nǔ e mi ɖó na hɛn ɖ’ayǐ é ɖé wɛ. Hafsh ɖɔ: ‘Un ɖɔ xó sín Habib gɔ́n sín Abu Abdur Rahman gɔ́n bɔ enɛ gudo ɔ, un xò nǔ kpɔ́n’.