Imam Darimi : 2936
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْمُحَارِبِيُّ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ فِي الْإِخْوَةِ يَدَّعِي بَعْضُهُمْ الْأَخَ وَيُنْكِرُ الْآخَرُونَ قَالَ يَدْخُلُ مَعَهُمْ بِمَنْزِلَةِ عَبْدٍ يَكُونُ بَيْنَ الْإِخْوَةِ فَيَعْتِقَ أَحَدُهُمْ نَصِيبَهُ قَالَ وَكَانَ عَامِرٌ وَالْحَكَمُ وَأَصْحَابُهُمَا يَقُولُونَ لَا يَدْخُلُ إِلَّا فِي نَصِيبِ الَّذِي اعْتَرَفَ بِهِ
[Abu Bakr bin Abu Syaibah-ek] [Abdurrahman bin Muhammad Al Muharibi] kontatu zigun [Al A'mash]-etik [Ibrahim]-engandik anaiei buruz, batzuk anaiak zirela eta beste batzuk ez zirela esaten zutenak, esan zuen: Anaia zela esaten ez zuen anaia hainbat anaiek zuten esklabo bat bezala sartu zen haiekin, eta gero batek bere zatia askatu zuen. Berriro esan zuen: [Amir], [Hakam] eta haien lagunek esan zuten: Ez zen sartu bere anaia zela esaten zuen anaiaren zatian izan ezik.