Imam Darimi : 2934
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا أَبُو شِهَابٍ عَنْ عَمْرٍو عَنْ الْحَسَنِ فِي رَجُلٍ اعْتَرَفَ عِنْدَ مَوْتِهِ بِأَلْفِ دِرْهَمٍ لِرَجُلٍ وَأَقَامَ آخَرُ بَيِّنَةً بِأَلْفِ دِرْهَمٍ وَتَرَكَ الْمَيِّتُ أَلْفَ دِرْهَمٍ فَقَالَ الْمَالُ بَيْنَهُمَا نِصْفَيْنِ إِلَّا أَنْ يَكُونَ مُفْلِسًا فَلَا يَجُوزُ إِقْرَارُهُ
مارا گشتگ [احمد بن عبداللہ] ءَ مارا [ابو شہاب] ءَ چہ [عمرو] ءَ چہ [الحسن] ءَ یک مردے ءِ بابت ءَ گشتگ کہ وھدے کہ آئی ءِ مرگ ءِ دعویٰ کتگ کہ آئی ءَ کسے ءِ سرا یک ہزار درہم ءِ قرض بوتگ ءُ دگہ یک مردمے بوتگ کہ آئی ءَ ثبوت داتگ کہ آئی ءَ - بیران بوتگیں مردم - ہم آئی ءِ سرا یک ہزار درہم ءِ قرض بوتگ۔ وھدے کہ بیران بوتگیں مردم ءَ تھنا یک ھزار درھم ءِ زرّ یلہ داتگ اَنت، آئی ءَ گْوشتگ؛ مال دو بہر کنگ بیت، ہر مردم ءَ نیم رسیت، داں کہ بیران بوتگیں مردم ھما مردم نہ اِنت کہ آئی ءِ مال ءُ مڈی نیست گڑا آئی ءِ اعتراف جائز نہ اِنت۔