Imam Darimi : 2893
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ عَنْ حَيَّانَ بْنِ سَلْمَانَ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ سُوَيْدِ بْنِ غَفَلَةَ فَجَاءَهُ رَجُلٌ فَسَأَلَهُ عَنْ فَرِيضَةِ رَجُلٍ تَرَكَ ابْنَتَهُ وَامْرَأَتَهُ قَالَ أَنَا أُنْبِئُكَ قَضَاءَ عَلِيٍّ قَالَ حَسْبِي قَضَاءُ عَلِيٍّ قَالَ قَضَى عَلِيٌّ لِامْرَأَتِهِ الثُّمُنَ وَلِابْنَتِهِ النِّصْفَ ثُمَّ رَدَّ الْبَقِيَّةَ عَلَى ابْنَتِهِ
Esan digu [Abu Nu'aimek] [Zuhair-ek] [Hayyan bin Salmanek] esan zigula; [Suwaid bin Ghafalah]-ekin nengoenean, gizon bat etorri eta galdetu zion alaba eta emaztea utzi zituen norbaiten herentziari buruz; Esaten dizuet, Aliren erabakia al da hori? Hark erantzun zuen; Uste dut - nahikoa da - Aliren erabakiarekin. Jarraitu zuen; [Alik] emazteari zortziren bat eta alabari erdia ematea erabaki zuen, eta gero gainerakoa alabari itzuli zion.