इमाम दारिमी : 2397

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا لَيْثُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّهُ قَالَ رُمِيَ يَوْمَ الْأَحْزَابِ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ فَقَطَعُوا أَبْجَلَهُ فَحَسَمَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالنَّارِ فَانْتَفَخَتْ يَدُهُ فَنَزَفَهُ فَحَسَمَهُ أُخْرَى فَانْتَفَخَتْ يَدُهُ فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَالَ اللَّهُمَّ لَا تُخْرِجْ نَفْسِي حَتَّى تُقِرَّ عَيْنِي مِنْ بَنِي قُرَيْظَةَ فَاسْتَمْسَكَ عِرْقُهُ فَمَا قَطَرَ قَطْرَةً حَتَّى نَزَلُوا عَلَى حُكْمِ سَعْدٍ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ فَحَكَمَ أَنْ تُقْتَلَ رِجَالُهُمْ وَتُسْتَحْيَى نِسَاؤُهُمْ وَذَرَارِيُّهُمْ يَسْتَعِينُ بِهِمْ الْمُسْلِمُونَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَصَبْتَ حُكْمَ اللَّهِ فِيهِمْ وَكَانُوا أَرْبَعَ مِائَةٍ فَلَمَّا فُرِغَ مِنْ قَتْلِهِمْ انْفَتَقَ عِرْقُهُ فَمَاتَ

हे आम्हाला [अहमद बिन अब्दुल्ला] यांनी सांगितले, ज्यांनी आम्हाला [लैथ बिन साद] यांच्याकडून, [अबू अझुबैर] यांच्याकडून, [जैबिर बिन अब्दुल्ला] यांच्याकडून सांगितले की त्यांनी म्हटले: खंदकच्या लढाईत, साद बिन मुआध यांना बाण लागला आणि त्यांच्या धमनीचे छिद्र तुटले. त्यानंतर पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी ताडच्या तंतूच्या तुकड्याने रक्त थांबवले. त्याचे हात सुजले होते, त्यामुळे त्याने रक्तस्त्राव होऊ दिला आणि एका झाडाच्या सालीने तो थांबवला, तरीही हात सुजलेलाच राहिला. हे लक्षात आल्यावर त्याने म्हटले: "ऐ अल्लाह, जोपर्यंत माझ्या डोळ्यांना बनी कुरैझाहच्या नाशात समाधान मिळत नाही, तोपर्यंत माझा प्राण घेऊ नकोस." त्यानंतर रक्तस्त्राव थांबला आणि बानू कुरैझ्याह यांना सा'द यांचा निर्णय मिळेपर्यंत एकही थेंब रक्त बाहेर आले नाही. एकदा त्यांनी सा'द यांच्याकडे एक दूत पाठवला, आणि सा'द यांनी निर्णय दिला की त्यांचे पुरुष ठार मारले जावेत आणि त्यांची स्त्रिया व मुले मुसलमानांचे दास म्हणून जिवंत ठेवली जावीत. मग अल्लाहचे पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) म्हणाले: "तुम्ही त्यांचा निर्णय अल्लाहच्या कायद्यानुसार केला आहे." त्या वेळी त्यांची संख्या चारशे होती; त्यांना ठार केल्यानंतर, त्यांची एक शीर फुटली आणि त्यांचा मृत्यू झाला."