Imam Darimi : 1890

أَخْبَرَنَا أَبُو الْوَلِيدِ وَعُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ وَعَفَّانُ عَنْ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ عَنْ أَبِي الْعُشَرَاءِ عَنْ أَبِيهِ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمَا تَكُونُ الذَّكَاةُ إِلَّا فِي الْحَلْقِ وَاللَّبَّةِ فَقَالَ لَوْ طَعَنْتَ فِي فَخِذِهَا لَأَجْزَأَ عَنْكَ قَالَ حَمَّادٌ حَمَلْنَاهُ عَلَى الْمُتَرَدِّي

Ua taʻu mai ia i matou [Abu Al Walid], [Uthman bin Umar] ma ['Affan] mai ia [Hammad bin Salamah] mai ia [Abu Al 'Usyara`] mai ia [lona tama] fai mai; Le Avefeau a Allah, e le o le fasiga ea vagana ai le ua ma le pito i lalo o le ua? Na ia tali mai; 'Afai e te tuia o ia i le ogavae, o le a lava lea mo oe'. Ua faamatala mai e Hammad; Matou te faavasegaina e pei o le manu ua pipii pe pa'ū mai se mea maualuga.