इमाम दारिमी : 1890

أَخْبَرَنَا أَبُو الْوَلِيدِ وَعُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ وَعَفَّانُ عَنْ حَمَّادِ بْنِ سَلَمَةَ عَنْ أَبِي الْعُشَرَاءِ عَنْ أَبِيهِ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمَا تَكُونُ الذَّكَاةُ إِلَّا فِي الْحَلْقِ وَاللَّبَّةِ فَقَالَ لَوْ طَعَنْتَ فِي فَخِذِهَا لَأَجْزَأَ عَنْكَ قَالَ حَمَّادٌ حَمَلْنَاهُ عَلَى الْمُتَرَدِّي

आम्हाला [अबू अल-वलीद], [उत्मान बिन उमर] आणि [अफ्फान] यांनी [हम्माद बिन सलामाह] यांच्याकडून, [अबू अल-उशारा] यांच्याकडून, त्यांच्या वडिलांकडून सांगितले की: 'हे अल्लाहचे प्रेषित, कापणी फक्त घशात आणि मानच्या मुळातच मर्यादित नाही का?' त्यांनी उत्तर दिले: 'जर तुम्ही जांघात घाला, तर ते तुमच्यासाठी पुरेसे आहे.' हम्माद यांनी स्पष्ट केले: आम्ही याचा अर्थ असा लावतो की हे प्राणी अडखळले किंवा उंचीवरून पडले असतील तरच लागू होते.