Jangan tertipu oleh amal yang tampak

Imam Bukhari : 3881

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ عَنْ أَبِي حَازِمٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْتَقَى هُوَ وَالْمُشْرِكُونَ فَاقْتَتَلُوا فَلَمَّا مَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى عَسْكَرِهِ وَمَالَ الْآخَرُونَ إِلَى عَسْكَرِهِمْ وَفِي أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلٌ لَا يَدَعُ لَهُمْ شَاذَّةً وَلَا فَاذَّةً إِلَّا اتَّبَعَهَا يَضْرِبُهَا بِسَيْفِهِ فَقِيلَ مَا أَجْزَأَ مِنَّا الْيَوْمَ أَحَدٌ كَمَا أَجْزَأَ فُلَانٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَا إِنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ الْقَوْمِ أَنَا صَاحِبُهُ قَالَ فَخَرَجَ مَعَهُ كُلَّمَا وَقَفَ وَقَفَ مَعَهُ وَإِذَا أَسْرَعَ أَسْرَعَ مَعَهُ قَالَ فَجُرِحَ الرَّجُلُ جُرْحًا شَدِيدًا فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ فَوَضَعَ سَيْفَهُ بِالْأَرْضِ وَذُبَابَهُ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ ثُمَّ تَحَامَلَ عَلَى سَيْفِهِ فَقَتَلَ نَفْسَهُ فَخَرَجَ الرَّجُلُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ قَالَ وَمَا ذَاكَ قَالَ الرَّجُلُ الَّذِي ذَكَرْتَ آنِفًا أَنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ فَأَعْظَمَ النَّاسُ ذَلِكَ فَقُلْتُ أَنَا لَكُمْ بِهِ فَخَرَجْتُ فِي طَلَبِهِ ثُمَّ جُرِحَ جُرْحًا شَدِيدًا فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ فَوَضَعَ نَصْلَ سَيْفِهِ فِي الْأَرْضِ وَذُبَابَهُ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ ثُمَّ تَحَامَلَ عَلَيْهِ فَقَتَلَ نَفْسَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِنْدَ ذَلِكَ إِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ عَمَلَ أَهْلِ الْجَنَّةِ فِيمَا يَبْدُو لِلنَّاسِ وَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ وَإِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ عَمَلَ أَهْلِ النَّارِ فِيمَا يَبْدُو لِلنَّاسِ وَهُوَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ

قتيبه اسان کي ابو حازم کان، سهل بن سعد الساعدي کان روايت ڪئي آهي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم مشرڪن سان منهن ڏنو ۽ انهن هڪ ٻئي تي حملو ڪيو. جڏهن رسول الله صلي الله عليه وسلم پنهنجي لشڪر ۾ شامل ٿيا ته سندن دشمن به انهن جي لشڪر ۾ شامل ٿي ويو. رسول الله صلي الله عليه وسلم جي اصحابن ۾ هڪ اهڙو ماڻهو هو جنهن ڪنهن به دشمن کي نه ڇڏيو سواءِ ان جي ته ان کي پنهنجي تلوار سان سر قلم ڪري ڇڏي. ان کان پوءِ ڪنهن چيو ته اڄ اسان مان ڪنهن کي به اهو ثواب نه ملندو جيڪو فلاڻي کي مليو آهي. رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو ته بيشڪ اهو ماڻهو جهنم وارن مان آهي. سندس قوم مان هڪ ماڻهو چيو ته مان ان جو دوست آهيان. سهل چيو ته پوءِ هو ان ماڻهوءَ سان گڏ هليو ۽ جڏهن هو رڪيو ته رڪيو ۽ جڏهن هو جلدي ڪندو ته ان سان گڏ هليو. سهل جاري رکيو. 'پوءِ اهو ماڻهو - اهو ماڻهو جيڪو وڙهندو هو - ايترو سخت زخمي مليو جو هن مرڻ جي خواهش ڪئي. پوءِ هن پنهنجي تلوار زمين تي رکي ۽ تلوار جي نوڪ پنهنجي ٻنهي سينن جي وچ ۾ رکي، ۽ پوءِ پاڻ کي ماري ڇڏيو. پوءِ اهو ماڻهو جيڪو هن سان گڏ هو، رسول الله ﷺ وٽ ويو ۽ چيو، "مان شاهدي ڏيان ٿو ته توهان واقعي الله جا رسول آهيو." هن پڇيو، "تون ائين ڇو ٿو چوين؟" ان ماڻهو جواب ڏنو، "جنهن شخص جو توهان ذڪر ڪيو آهي اهو واقعي دوزخين مان آهي." سندس ڳالهيون ٻڌي، اصحاب حيران ٿي ويا. پوءِ مون چيو، "مان شاهد آهيان. مان ان سان گڏ ٻاهر ويس جتي مان ان کي ڳولي رهيو هوس ۽ ان کي سخت زخمي ڏٺم، تنهن ڪري هن جلدي مرڻ جي خواهش ڪئي، تنهن ڪري هن پنهنجي تلوار زمين تي رکي ۽ تلوار جي نوڪ پنهنجي ٻنهي سينن جي وچ ۾ رکي، ۽ پوءِ پاڻ کي ماري ڇڏيو. ان موقعي تي، الله جي رسول صلي الله عليه وسلم فرمايو: 'يقيناً، ڪو اهڙو آهي جيڪو جنت وارن جا عمل ان بنياد تي ڪري ٿو جيڪو انسانن کي نظر اچي ٿو، جيتوڻيڪ هو دوزخ وارن مان آهي. ۽ ڪو اهڙو آهي جيڪو دوزخ وارن جا عمل ان بنياد تي ڪري ٿو جيڪو انسانن کي نظر اچي ٿو جيتوڻيڪ هو اصل ۾ جنت وارن مان آهي'.