Imam Darimi : 1152

أَخْبَرَنَا يَعْلَى بْنُ عُبَيْدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ عَنْ عَطَاءٍ فِي الْمَرْأَةِ الْحَائِضِ فِي عُنُقِهَا التَّعْوِيذُ أَوْ الْكِتَابُ قَالَ إِنْ كَانَ فِي أَدِيمٍ فَلْتَنْزِعْهُ وَإِنْ كَانَ فِي قَصَبَةٍ مُصَاغَةٍ مِنْ فِضَّةٍ فَلَا بَأْسَ إِنْ شَاءَتْ وَضَعَتْ وَإِنْ شَاءَتْ لَمْ تَفْعَلْ قِيلَ لِعَبْدِ اللَّهِ تَقُولُ بِهَذَا قَالَ نَعَمْ

[يعليٰ بن عبيد] اسان کي ٻڌايو ته [عبدالمالڪ] اسان کي [عثا] کان هڪ عورت بابت ٻڌايو جيڪا حيض واري هئي ۽ ان جي ڳچيءَ تي تعويذ - قرآن جي تحريرن مان ٺهيل هڪ قسم جو تعويذ - يا قرآن هو، هن چيو: 'جيڪڏهن اهو سندس چمڙي تي آهي، ته ان کي لاهي ڇڏي، ۽ جيڪڏهن اهو چانديءَ جي زيورن جي ٽڪري تي آهي، ته ان ۾ ڪو حرج ناهي. جيڪڏهن هوءَ چاهي ته ان کي لاهي سگهي ٿي، ۽ جيڪڏهن چاهي ته ان کي اهو ڪرڻ جي ضرورت ناهي.' عبدالله کان پڇيو ويو ته، 'ڇا توهان به اهو ئي چئو ٿا؟' هن جواب ڏنو: 'ها.'