Imam Bukhari : 3782

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ قَالَ حَدَّثَنِي أَنَسٌأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَ خَالَهُ أَخٌ لِأُمِّ سُلَيْمٍ فِي سَبْعِينَ رَاكِبًا وَكَانَ رَئِيسَ الْمُشْرِكِينَ عَامِرُ بْنُ الطُّفَيْلِ خَيَّرَ بَيْنَ ثَلَاثِ خِصَالٍ فَقَالَ يَكُونُ لَكَ أَهْلُ السَّهْلِ وَلِي أَهْلُ الْمَدَرِ أَوْ أَكُونُ خَلِيفَتَكَ أَوْ أَغْزُوكَ بِأَهْلِ غَطَفَانَ بِأَلْفٍ وَأَلْفٍ فَطُعِنَ عَامِرٌ فِي بَيْتِ أُمِّ فُلَانٍ فَقَالَ غُدَّةٌ كَغُدَّةِ الْبَكْرِ فِي بَيْتِ امْرَأَةٍ مِنْ آلِ فُلَانٍ ائْتُونِي بِفَرَسِي فَمَاتَ عَلَى ظَهْرِ فَرَسِهِ فَانْطَلَقَ حَرَامٌ أَخُو أُمِّ سُلَيْمٍ وَهُوَ رَجُلٌ أَعْرَجُ وَرَجُلٌ مِنْ بَنِي فُلَانٍ قَالَ كُونَا قَرِيبًا حَتَّى آتِيَهُمْ فَإِنْ آمَنُونِي كُنْتُمْ وَإِنْ قَتَلُونِي أَتَيْتُمْ أَصْحَابَكُمْ فَقَالَ أَتُؤْمِنُونِي أُبَلِّغْ رِسَالَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَعَلَ يُحَدِّثُهُمْ وَأَوْمَئُوا إِلَى رَجُلٍ فَأَتَاهُ مِنْ خَلْفِهِ فَطَعَنَهُ قَالَ هَمَّامٌ أَحْسِبُهُ حَتَّى أَنْفَذَهُ بِالرُّمْحِ قَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ فُزْتُ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ فَلُحِقَ الرَّجُلُ فَقُتِلُوا كُلُّهُمْ غَيْرَ الْأَعْرَجِ كَانَ فِي رَأْسِ جَبَلٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْنَا ثُمَّ كَانَ مِنْ الْمَنْسُوخِ إِنَّا قَدْ لَقِينَا رَبَّنَا فَرَضِيَ عَنَّا وَأَرْضَانَا فَدَعَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْهِمْ ثَلَاثِينَ صَبَاحًا عَلَى رِعْلٍ وَذَكْوَانَ وَبَنِي لَحْيَانَ وَعُصَيَّةَ الَّذِينَ عَصَوْا اللَّهَ وَرَسُولَهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

আমাক কৈছে [মুছা বিন ইছমাইলে] আমাক [হাম্মামক] [ইছহাক বিন আব্দুল্লাহ বিন আবু তালহা]ৰ পৰা কৈছে তেওঁ কৈছিল, মোক [আনাছ] কৈছে, যে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে এবাৰ তেওঁৰ ককাক অৰ্থাৎ উম্চু চুলাইমৰ ভাতৃক তেওঁৰ সত্তৰজন সংগীক লগত যাবলৈ পঠিয়াইছিল যিসকলক পিছত বি’ৰুলত হত্যা কৰা হৈছিল মাউনাহ। সেই সময়ত মুশ্বৰিকসকলৰ নেতা আছিল ‘আমিৰ বিন থুফাইল, তেওঁ তিনিটা বিকল্প দিছিল। থুফাইলে ক’লে, ‘তোমালোকৰ বাবে চাহলৰ জনসাধাৰণ আৰু মোৰ বাবে মাদাৰৰ জনসাধাৰণ, নহ’লে মই তোমালোকৰ নেতা হ’ম নহ’লে ঘাথাফানৰ জনসাধাৰণক হাজাৰ হাজাৰকৈ সংগঠিত কৰি তোমালোকৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিম’। উম্ম ফুলানৰ ঘৰত আমিৰক ছুৰীৰে আঘাত কৰা হৈছিল, তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে, ‘উটৰ ৰোগৰ দৰে ৰোগ, বানু ফুলান পৰিয়ালৰ এগৰাকী মহিলাৰ ঘৰত মোৰ ঘোঁৰাটো মোৰ ওচৰলৈ আনিব’। গতিকে ঘোঁৰাত উঠি তেওঁৰ মৃত্যু হ’ল। তাৰ পাছত উম চুলাইমৰ ভায়েক হাৰামে ৰাওনা হ’ল - তেওঁ এজন অক্ষম মানুহ আছিল - আৰু তেওঁ বানি ফুলানৰ এজন মানুহক লৈ ৰাওনা হ’ল, তেওঁ ক’লে, ‘তোমালোকৰ পদ মোৰ ওচৰত হওক, যাতে মই তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ যাব পাৰো, যদি তেওঁলোকে মোক নিৰাপত্তা দিয়ে, তেন্তে তুমি ওচৰত, কিন্তু যদি তেওঁলোকে মোক হত্যা কৰে, তেন্তে তেওঁলোকে তোমাৰ সংগীসকলৰ ওচৰলৈ যাব পাৰে।’ তাৰ পিছত হাৰামে ক’লে, ‘আপুনি মোক বিশ্বাস কৰেনে যদি মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিম?’ তাৰ পিছত হাৰামে তেওঁলোকৰ লগত কথা পাতিলে, দেখা গ’ল যে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ এজনক ইংগিত দিলে, তাৰ পিছত মানুহজনে পিছফালৰ পৰা আহি তেওঁক বৰশীৰে ছুৰীৰে আঘাত কৰিলে যেতিয়ালৈকে সেইটো নাযায়, ' হাৰামে ক'লে, 'আল্লাহ আকবৰ, কাবাৰ প্ৰভুৰ দ্বাৰা মই বিজয়ী।' অৱশেষত অক্ষম মানুহজনৰ বাহিৰে সকলো চাহাবাক বন্দী কৰি হত্যা কৰা হ’ল, যেতিয়া তেওঁ পাহাৰৰ শিখৰত আছিল, তাৰ পিছত আল্লাহে আমাৰ ওপৰত তেওঁৰ আয়াত অৱতীৰ্ণ কৰিলে, তাৰ পিছত আয়াতটো সেইবোৰৰ ভিতৰত আছিল যিবোৰ মানছুখ আছিল, অৰ্থাৎ এই আয়াতটো আছিল: ‘সঁচাকৈয়ে আমি আমাৰ প্ৰভুক লগ পাইছো, গতিকে তেওঁ আমাৰ ওপৰত সন্তুষ্ট আৰু আমি তেওঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট।’ ইয়াৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ত্ৰিশ দিন এই লোকসকলৰ ধ্বংসৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, অৰ্থাৎ আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুল ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ আজ্ঞা অমান্য কৰা ৰিল, ড্জাকৱান, লাহিয়ান আৰু উছাইয়াৰ বিৰুদ্ধে।