Imam Bukhari : 3733

حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ قَالَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَبِي رَافِعٍ الْيَهُودِيِّ رِجَالًا مِنْ الْأَنْصَارِ فَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَتِيكٍ وَكَانَ أَبُو رَافِعٍ يُؤْذِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيُعِينُ عَلَيْهِ وَكَانَ فِي حِصْنٍ لَهُ بِأَرْضِ الْحِجَازِ فَلَمَّا دَنَوْا مِنْهُ وَقَدْ غَرَبَتْ الشَّمْسُ وَرَاحَ النَّاسُ بِسَرْحِهِمْ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ لِأَصْحَابِهِ اجْلِسُوا مَكَانَكُمْ فَإِنِّي مُنْطَلِقٌ وَمُتَلَطِّفٌ لِلْبَوَّابِ لَعَلِّي أَنْ أَدْخُلَ فَأَقْبَلَ حَتَّى دَنَا مِنْ الْبَابِ ثُمَّ تَقَنَّعَ بِثَوْبِهِ كَأَنَّهُ يَقْضِي حَاجَةً وَقَدْ دَخَلَ النَّاسُ فَهَتَفَ بِهِ الْبَوَّابُ يَا عَبْدَ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ تُرِيدُ أَنْ تَدْخُلَ فَادْخُلْ فَإِنِّي أُرِيدُ أَنْ أُغْلِقَ الْبَابَ فَدَخَلْتُ فَكَمَنْتُ فَلَمَّا دَخَلَ النَّاسُ أَغْلَقَ الْبَابَ ثُمَّ عَلَّقَ الْأَغَالِيقَ عَلَى وَتَدٍ قَالَ فَقُمْتُ إِلَى الْأَقَالِيدِ فَأَخَذْتُهَا فَفَتَحْتُ الْبَابَ وَكَانَ أَبُو رَافِعٍ يُسْمَرُ عِنْدَهُ وَكَانَ فِي عَلَالِيَّ لَهُ فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْهُ أَهْلُ سَمَرِهِ صَعِدْتُ إِلَيْهِ فَجَعَلْتُ كُلَّمَا فَتَحْتُ بَابًا أَغْلَقْتُ عَلَيَّ مِنْ دَاخِلٍ قُلْتُ إِنْ الْقَوْمُ نَذِرُوا بِي لَمْ يَخْلُصُوا إِلَيَّ حَتَّى أَقْتُلَهُ فَانْتَهَيْتُ إِلَيْهِ فَإِذَا هُوَ فِي بَيْتٍ مُظْلِمٍ وَسْطَ عِيَالِهِ لَا أَدْرِي أَيْنَ هُوَ مِنْ الْبَيْتِ فَقُلْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ قَالَ مَنْ هَذَا فَأَهْوَيْتُ نَحْوَ الصَّوْتِ فَأَضْرِبُهُ ضَرْبَةً بِالسَّيْفِ وَأَنَا دَهِشٌ فَمَا أَغْنَيْتُ شَيْئًا وَصَاحَ فَخَرَجْتُ مِنْ الْبَيْتِ فَأَمْكُثُ غَيْرَ بَعِيدٍ ثُمَّ دَخَلْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ مَا هَذَا الصَّوْتُ يَا أَبَا رَافِعٍ فَقَالَ لِأُمِّكَ الْوَيْلُ إِنَّ رَجُلًا فِي الْبَيْتِ ضَرَبَنِي قَبْلُ بِالسَّيْفِ قَالَ فَأَضْرِبُهُ ضَرْبَةً أَثْخَنَتْهُ وَلَمْ أَقْتُلْهُ ثُمَّ وَضَعْتُ ظِبَةَ السَّيْفِ فِي بَطْنِهِ حَتَّى أَخَذَ فِي ظَهْرِهِ فَعَرَفْتُ أَنِّي قَتَلْتُهُ فَجَعَلْتُ أَفْتَحُ الْأَبْوَابَ بَابًا بَابًا حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى دَرَجَةٍ لَهُ فَوَضَعْتُ رِجْلِي وَأَنَا أُرَى أَنِّي قَدْ انْتَهَيْتُ إِلَى الْأَرْضِ فَوَقَعْتُ فِي لَيْلَةٍ مُقْمِرَةٍ فَانْكَسَرَتْ سَاقِي فَعَصَبْتُهَا بِعِمَامَةٍ ثُمَّ انْطَلَقْتُ حَتَّى جَلَسْتُ عَلَى الْبَابِ فَقُلْتُ لَا أَخْرُجُ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَعْلَمَ أَقَتَلْتُهُ فَلَمَّا صَاحَ الدِّيكُ قَامَ النَّاعِي عَلَى السُّورِ فَقَالَ أَنْعَى أَبَا رَافِعٍ تَاجِرَ أَهْلِ الْحِجَازِ فَانْطَلَقْتُ إِلَى أَصْحَابِي فَقُلْتُ النَّجَاءَ فَقَدْ قَتَلَ اللَّهُ أَبَا رَافِعٍ فَانْتَهَيْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَحَدَّثْتُهُ فَقَالَ ابْسُطْ رِجْلَكَ فَبَسَطْتُ رِجْلِي فَمَسَحَهَا فَكَأَنَّهَا لَمْ أَشْتَكِهَا قَطُّ

[يوسف بن موسيٰ] اسان کي [عبيدالله بن موسيٰ] [اسرائيل] کان [ابو اسحاق] کان [البر بن عازب] تائين بيان ڪيو آهي ته: 'الله جي رسول صلي الله عليه وسلم ڪجهه انصاري اصحابن کي ابو رافع نالي هڪ يهودي ڏانهن موڪليو، ۽ هن عبدالله بن عتيق کي انهن جي اڳواڻي لاءِ مقرر ڪيو. ابو رافع هڪ اهڙو ماڻهو هو جيڪو هميشه رسول الله صلي الله عليه وسلم کي ايذاءُ پهچائيندو هو ۽ دشمن کي مٿس حملو ڪرڻ ۾ مدد ڪندو هو، هو حجاز جي علائقي ۾ پنهنجي قلعي ۾ هو. جڏهن اصحاب سندس قلعي جي ويجهو هئا - يعني جڏهن سج لهڻ وارو هو ۽ ماڻهو پنهنجن ٻڪرين مان واپس آيا هئا - عبدالله پنهنجن اصحابن کي چيو، 'جتي آهيو اتي رهو، مان دربان جي خبر کان سواءِ اندر وڃڻ جي ڪوشش ڪندس، اميد ته مان اندر داخل ٿي سگهندس'. ان کان پوءِ هو هليو ويو جيستائين هو دروازي جي ويجهو نه پهتو، هن پنهنجو مٿو ڍڪيو ڄڻ ته هو پاڻ کي رفع حاجت ڪري رهيو هجي. جڏهن ماڻهو اندر داخل ٿيا ته دربان کيس چيو، 'اي عبدالله، جيڪڏهن توهان داخل ٿيڻ چاهيو ٿا، ته داخل ٿيو، ڇو ته مان دروازو بند ڪندس.' تنهنڪري مان اندر داخل ٿيس ۽ لڪي ويس، ۽ جڏهن ماڻهو اندر داخل ٿيا ته دروازو بند ٿي ويو، ۽ دروازي جي چاٻي چاٻي جي ڇلي تي لٽڪيل هئي.' عبدالله چيو؛ 'پوءِ مان اُٿيس جتي انهن چاٻي جي ڇلي رکي هئي، مون ان کي کنيو، ۽ جلدي دروازو کوليو. ان دوران، ابو رافع ماڻهن سان گڏ دير تائين جاڳي رهيو هو، سندس هڪ ڪمري ۾ جيڪو ڪافي اوچو هو. جڏهن ماڻهو جيڪي هن سان گڏ دير تائين جاڳيا هئا، گهر هليا ويا، مان سڌو سندس گهر ڏانهن ويس، ۽ هر ڀيري جڏهن مون دروازو کوليو، مان فوري طور تي ان کي اندر کان بند ڪري ڇڏيو، چوندو هوس ته، 'جيڪڏهن اهي مون کي پڪڙين ٿا، ته اهي مون کي نه ملندا جيستائين مان هن کي قتل نه ڪريان.' پوءِ مون کيس پنهنجي خاندان جي وچ ۾، هڪ اهڙي گهر ۾ ڏٺو، جتي مون کي خبر نه هئي ته هو ڪٿي آهي. مون آواز ڏنو، 'اي ابو رافع!' هن چيو؛ 'اهو ڪير آهي؟' پوءِ هو آواز ڏانهن وڌيو، ۽ مون فوري طور تي کيس تلوار سان ڪٽي ڇڏيو، ڇاڪاڻ ته ان وقت مان تمام گهڻو پريشان هوس، تنهن ڪري منهنجي وار هن کي نه ماريو ۽ هو جيترو زور سان رڙ ڪري سگهيو. پوءِ مان گهر کان ٻاهر نڪري ويس ۽ ٻاهر گهڻو پري انتظار ڪيو، پوءِ مان ٻيهر ان سان ملڻ لاءِ اندر ويس. مون پڇيو، 'مون توهان کي چيخندي ٻڌو، ڇا معاملو آهي، اي ابو رافع؟' هن جواب ڏنو، 'توهان جي ماءُ لاءِ بدقسمتي! بيشڪ، ڪو منهنجي گهر ۾ داخل ٿيو ۽ مون کي تلوار سان ڪٽڻ جي ڪوشش ڪئي.' عبدالله چيو؛ 'پوءِ مون کيس ٻيهر ڪٽيو جيستائين هو سخت زخمي نه ٿيو، پر مون وٽ ان کي مارڻ جو وقت نه هو، پوءِ مون تلوار سندس پيٽ ۾ وار ڪئي جيستائين اها سندس پٺي مان نڪري وئي، ان کان پوءِ مون کي پڪ ٿي ته مون کيس ماري ڇڏيو آهي. پوءِ مان دروازي کان پوءِ دروازي مان گذرندو رهيو جيستائين مان ڏاڪڻين تي پهتس جيستائين منهنجا پير زمين جي مٿاڇري کي ڇُهيو هجي. ۽ ان رات مان تمام روشن چنڊ جي روشني ۾ ڪري پيو، ۽ منهنجو پير ٽٽي پيو، پوءِ مون ان کي پنهنجي پڳ سان پٽيو. ان کان پوءِ مان آهستي آهستي هليو ويس جيستائين دروازي جي سامهون ويٺس، مون پنهنجن دوستن کي چيو، 'مان هن قلعي مان نه نڪرندس جيستائين مون کي خبر نه پوي ته مون واقعي هن کي ماريو آهي'. جڏهن ڪڪڙ بانگ ڏيڻ لڳو، موت جو هڪ پيغام ڏيندڙ اٿيو ۽ چيو؛ 'مان اعلان ڪريان ٿو ته ابو رافع، حجاز جو هڪ واپاري فوت ٿي ويو آهي'. پوءِ مان پنهنجن دوستن سان مليس ۽ چيو؛ 'اچو ته پاڻ کي بچايون، ڇاڪاڻ ته الله ابو رافع کي ماري ڇڏيو آهي.' رسول الله صلي الله عليه وسلم جي سامهون پهچڻ کان پوءِ، مون هن کي اهو چيو، پوءِ هن چيو؛ 'پنهنجا پير پکيڙيو'. پوءِ مون ان کي پکيڙيو، پوءِ هن ان کي رگڙيو، ڄڻ ته منهنجا پير ڏک نه ڪري رهيا هجن.'