इमाम दारिमी : 45

أَخْبَرَنَا أَبُو النُّعْمَانِ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ الْأَسْوَدِ عَنْ نُبَيْحٍ الْعَنَزِيِّ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الْمُشْرِكِينَ لِيُقَاتِلَهُمْ فَقَالَ أَبِي عَبْدُ اللَّهِ يَا جَابِرُ لَا عَلَيْكَ أَنْ تَكُونَ فِي نَظَّارِي أَهْلِ الْمَدِينَةِ حَتَّى تَعْلَمَ إِلَى مَا يَصِيرُ أَمْرُنَا فَإِنِّي وَاللَّهِ لَوْلَا أَنِّي أَتْرُكُ بَنَاتٍ لِي بَعْدِي لَأَحْبَبْتُ أَنْ تُقْتَلَ بَيْنَ يَدَيَّ قَالَ فَبَيْنَمَا أَنَا فِي النَّظَّارِينَ إِذْ جَاءَتْ عَمَّتِي بِأَبِي وَخَالِي لِتَدْفِنَهُمَا فِي مَقَابِرِنَا فَلَحِقَ رَجُلٌ يُنَادِي إِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَرُدُّوا الْقَتْلَى فَتَدْفِنُوهَا فِي مَضَاجِعِهَا حَيْثُ قُتِلَتْ فَرَدَدْنَاهُمَا فَدَفَنَّاهُمَا فِي مَضْجَعِهِمَا حَيْثُ قُتِلَا فَبَيْنَا أَنَا فِي خِلَافَةِ مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ إِذْ جَاءَنِي رَجُلٌ فَقَالَ يَا جَابِرُ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ لَقَدْ أَثَارَ أَبَاكَ عُمَّالُ مُعَاوِيَةَ فَبَدَا فَخَرَجَ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ فَانْطَلَقْتُ إِلَيْهِ فَوَجَدْتُهُ عَلَى النَّحْوِ الَّذِي دَفَنْتُهُ لَمْ يَتَغَيَّرْ إِلَّا مَا لَمْ يَدَعْ الْقَتِيلَ قَالَ فَوَارَيْتُهُ وَتَرَكَ أَبِي عَلَيْهِ دَيْنًا مِنْ التَّمْرِ فَاشْتَدَّ عَلَيَّ بَعْضُ غُرَمَائِهِ فِي التَّقَاضِي فَأَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبِي أُصِيبَ يَوْمَ كَذَا وَكَذَا وَإِنَّهُ تَرَكَ عَلَيْهِ دَيْنًا مِنْ التَّمْرِ وَإِنَّهُ قَدْ اشْتَدَّ عَلَيَّ بَعْضُ غُرَمَائِهِ فِي الطَّلَبِ فَأُحِبُّ أَنْ تُعِينَنِي عَلَيْهِ لَعَلَّهُ أَنْ يُنْظِرَنِي طَائِفَةً مِنْ تَمْرِهِ إِلَى هَذَا الصِّرَامِ الْمُقْبِلِ قَالَ نَعَمْ آتِيكَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ قَرِيبًا مِنْ وَسَطِ النَّهَارِ قَالَ فَجَاءَ وَمَعَهُ حَوَارِيُّوهُ قَالَ فَجَلَسُوا فِي الظِّلِّ وَسَلَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاسْتَأْذَنَ ثُمَّ دَخَلَ عَلَيْنَا قَالَ وَقَدْ قُلْتُ لِامْرَأَتِي إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَائِيَّ الْيَوْمَ وَسَطَ النَّهَارِ فَلَا يَرَيَنَّكِ وَلَا تُؤْذِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي شَيْءٍ وَلَا تُكَلِّمِيهِ فَفَرَشَتْ فِرَاشًا وَوِسَادَةً وَوَضَعَ رَأْسَهُ فَنَامَ فَقُلْتُ لِمَوْلًى لِي اذْبَحْ هَذِهِ الْعَنَاقَ وَهِيَ دَاجِنٌ سَمِينَةٌ فَالْوَحَى وَالْعَجَلَ افْرُغْ مِنْهَا قَبْلَ أَنْ يَسْتَيْقِظَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا مَعَكَ فَلَمْ نَزَلْ فِيهَا حَتَّى فَرَغْنَا مِنْهَا وَهُوَ نَائِمٌ فَقُلْتُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ يَسْتَيْقِظُ يَدْعُو بِطَهُورِهِ وَأَنَا أَخَافُ إِذَا فَرَغَ أَنْ يَقُومَ فَلَا يَفْرُغَ مِنْ طُهُورِهِ حَتَّى يُوضَعَ الْعَنَاقُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ قَالَ يَا جَابِرُ ايْتِنِي بِطَهُورٍ قَالَ نَعَمْ فَلَمْ يَفْرُغْ مِنْ وُضُوئِهِ حَتَّى وُضِعَتْ الْعَنَاقُ بَيْنَ يَدَيْهِ قَالَ فَنَظَرَ إِلَيَّ فَقَالَ كَأَنَّكَ قَدْ عَلِمْتَ حُبَّنَا اللَّحْمِ ادْعُ أَبَا بَكْرٍ ثُمَّ دَعَا حَوَارِيِّيهِ قَالَ فَجِيءَ بِالطَّعَامِ فَوُضِعَ قَالَ فَوَضَعَ يَدَهُ وَقَالَ بِسْمِ اللَّهِ كُلُوا فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا وَفَضَلَ مِنْهَا لَحْمٌ كَثِيرٌ وَقَالَ وَاللَّهِ إِنَّ مَجْلِسَ بَنِي سَلَمَةَ لَيَنْظُرُونَ إِلَيْهِمْ هُوَ أَحَبُّ إِلَيْهِمْ مِنْ أَعْيُنِهِمْ مَا يَقْرَبُونَهُ مَخَافَةَ أَنْ يُؤْذُوهُ ثُمَّ قَامَ وَقَامَ أَصْحَابُهُ فَخَرَجُوا بَيْنَ يَدَيْهِ وَكَانَ يَقُولُ خَلُّوا ظَهْرِي لِلْمَلَائِكَةِ قَالَ فَاتَّبَعْتُهُمْ حَتَّى بَلَغْتُ سَقُفَّةَ الْبَابِ فَأَخْرَجَتْ امْرَأَتِي صَدْرَهَا وَكَانَتْ سَتِيرَةً فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلِّ عَلَيَّ وَعَلَى زَوْجِي قَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكِ وَعَلَى زَوْجِكِ ثُمَّ قَالَ ادْعُوا لِي فُلَانًا لِلْغَرِيمِ الَّذِي اشْتَدَّ عَلَيَّ فِي الطَّلَبِ فَقَالَ أَنْسِ جَابِرًا طَائِفَةً مِنْ دَيْنِكَ الَّذِي عَلَى أَبِيهِ إِلَى هَذَا الصِّرَامِ الْمُقْبِلِ قَالَ مَا أَنَا بِفَاعِلٍ قَالَ وَاعْتَلَّ وَقَالَ إِنَّمَا هُوَ مَالُ يَتَامَى فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيْنَ جَابِرٌ قَالَ قُلْتُ أَنَا ذَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ كِلْ لَهُ مِنْ الْعَجْوَةِ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى سَوْفَ يُوَفِّيهِ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَإِذَا الشَّمْسُ قَدْ دَلَكَتْ قَالَ الصَّلَاةُ يَا أَبَا بَكْرٍ قَالَ فَانْدَفَعُوا إِلَى الْمَسْجِدِ فَقُلْتُ لِغَرِيمِي قَرِّبْ أَوْعِيَتَكَ فَكِلْتُ لَهُ مِنْ الْعَجْوَةِ فَوَفَّاهُ اللَّهُ وَفَضَلَ لَنَا مِنْ التَّمْرِ كَذَا وَكَذَا قَالَ فَجِئْتُ أَسْعَى إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مَسْجِدِهِ كَأَنِّي شَرَارَةٌ فَوَجَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ صَلَّى فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي قَدْ كِلْتُ لِغَرِيمِي تَمْرَهُ فَوَفَّاهُ اللَّهُ وَفَضَلَ لَنَا مِنْ التَّمْرِ كَذَا وَكَذَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيْنَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ قَالَ فَجَاءَ يُهَرْوِلُ قَالَ سَلْ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ غَرِيمِهِ وَتَمْرِهِ قَالَ مَا أَنَا بِسَائِلِهِ قَدْ عَلِمْتُ أَنَّ اللَّهَ سَوْفَ يُوَفِّيهِ إِذْ أَخْبَرْتَ أَنَّ اللَّهَ سَوْفَ يُوَفِّيهِ فَرَدَّدَ عَلَيْهِ وَرَدَّدَ عَلَيْهِ هَذِهِ الْكَلِمَةَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ كُلُّ ذَلِكَ يَقُولُ مَا أَنَا بِسَائِلِهِ وَكَانَ لَا يُرَاجَعُ بَعْدَ الْمَرَّةِ الثَّالِثَةِ فَقَالَ مَا فَعَلَ غَرِيمُكَ وَتَمْرُكَ قَالَ قُلْتُ وَفَّاهُ اللَّهُ وَفَضَلَ لَنَا مِنْ التَّمْرِ كَذَا وَكَذَا فَرَجَعْتُ إِلَى امْرَأَتِي فَقُلْتُ أَلَمْ أَكُنْ نَهَيْتُكِ أَنْ تُكَلِّمِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي بَيْتِي فَقَالَتْ تَظُنُّ أَنَّ اللَّهَ تَعَالَى يُورِدُ نَبِيَّهُ فِي بَيْتِي ثُمَّ يَخْرُجُ وَلَا أَسْأَلُهُ الصَّلَاةَ عَلَيَّ وَعَلَى زَوْجِي

आम्हाला [अबू अन-नु'मान] यांनी सांगितले, त्यांनी म्हटले: [अबू 'अवानाह] यांनी आम्हाला [अल-असвад] यांच्याकडून, [नुबैह अल-'अनाजी] यांच्याकडून, [जैबिर बिन अब्दुल्लाह] (अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल होवो) यांच्याकडून हदीस सांगितली, ज्यात म्हटले आहे: पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) बहुदेववाद्यांशी लढण्यासाठी निघाले. माझ्या वडिलांनी (अब्दुल्ला) म्हटले: "जैबिर, युद्धात जाऊ नकोस; तू मदीनाचा रहिवासी म्हणून पुरेसा आहेस, जिथे तुझं काम म्हणजे मुस्लिम सैन्याच्या परिस्थितीची बातमी पाहणं, ज्यामुळे तुला खरोखरच कळेल की आमचं काय झालं आहे. महामहिमान्वित आणि गौरवशाली अल्लाहच्या शपथाने, जर मी माझ्या मुलींना मागे सोडून न गेलो असतो, तर मला खूप आनंद झाला असता की तू माझ्यापूर्वी (शहीद म्हणून) ठार व्हावा. जाबिर म्हणाला: 'जेव्हा मी त्या लोकांबरोबर होतो ज्यांचे काम परिस्थितीवर आणि सैन्याच्या परतीवर लक्ष ठेवणे होते, तेव्हा अचानक माझी काकू माझ्या वडिलांचे आणि काकांचे मृतदेह घेऊन आली, जेणेकरून ती त्यांना दोघांनाही आमच्या कुटुंबाच्या स्मशानात दफन करू शकेल.' मग तिला एक माणूस भेटला जो मोठमोठ्याने ओरडत होता: 'खरोखरच, पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी तुम्हाला हुतात्म्यांना त्यांनी ठार झाल्याच्या ठिकाणी परत नेण्याचे आणि त्यांना त्या ठिकाणीच दफन करण्याचे आदेश दिले आहेत.' म्हणून आम्ही ताबडतोब माझ्या वडिलांचे आणि काकांचे मृतदेह त्यांनी ठार झाल्याच्या ठिकाणी परत नेले. आम्ही त्यांना अगदी त्यांनी ठार झाल्याच्या ठिकाणीच दफन केले. नंतर, जेव्हा मी (जाबिर) मुआविया बिन अबू सुफ्यान यांच्या खलिफत काळात राहत होतो, अल्लाह त्यांच्यावर प्रसन्न होवो, तेव्हा अचानक एक संदेशवाहक माझ्याकडे आला. त्याने सांगितले: "हे जबीर बिन अब्दुल्ला, खरोखरच मुआविया (अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल होवो) यांच्या बांधकाम करणाऱ्यांनी कब्रस्थान खोदताना तुमच्या वडिलांचे शरीर उघडे केले. काही बांधकाम करणारे निघून गेले होते, त्यामुळे मला माझ्या वडिलांचे शरीर पाहण्याची संधी मिळाली." उह्ह्ह... उह्ह्ह... मी माझे वडील अगदी तसंच सापडले जसे मी त्यांना दफन केले होते; फक्त खून झाल्याच्या जखमा वगळता काहीच बदललेलं नव्हतं. कथक (जाबिर) म्हणाले: मग मी त्यांना पुन्हा झाकून ठेवलं. मला अजूनही आठवतं की माझ्या वडिलांनी खजूर स्वरूपात कर्ज सोडलं होतं; ज्यांना त्यांनी कर्ज दिलं होतं ते मला ते ताबडतोब परतफेड करण्यासाठी दबाव टाकत होते. मग मी अल्लाहच्या प्रेषितांकडे (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) गेलो. आणि मी माझ्या सर्व चिंता त्यांना मांडल्या: "हे अल्लाहचे प्रेषिता (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम), माझे वडील युद्धात ठार झाले, आणि त्यांनी खरंच खजूर कर्ज सोडले आहे, आणि खरंच कर्जदार मला हे कर्ज त्वरित फेडण्यासाठी दबाव आणत आहेत." जर तुम्ही त्याला मदत करण्यास तयार असाल तर मी खूप आभारी असेन; कदाचित तुम्ही (परतफेड) पुढील हंगामापर्यंत पुढे ढकलण्यास तयार असाल." त्यांनी सांगितले: "ठीक आहे, इंशाअल्लाह, सुभानहु वा ता'आला, आज दुपारी नंतर मी ते तुम्हाला देईन." " कथक (जाबिर) म्हणाले: "नंतर तो आपल्या विश्वासू साथीदारांसह आला." कथक (जाबिर) म्हणाले: ते सावलीत थांबले, आणि पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी त्यांना अभिवादन करून परवानगी मागितली, नंतर आमच्या घरात प्रवेश केला. कथाकार (जाबिर) म्हणाले: "मी माझ्या पत्नीला सांगितले होते की आज दुपारी पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम माझ्याकडे येणार आहेत, त्यामुळे तू दिसू नकोस, पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांचा कोणत्याही प्रकारे अपमान करू नकोस, आणि त्यांच्याशी बोलूही नकोस. मग मी एक चटई पसरली आणि एक उशी ठेवली, आणि त्यांनी आपले डोके टेकून झोपले. मग मी माझ्या सेवकाला सांगितले: 'ही मादी बोकडी कापा; ती पाळीव, फुगीर आणि चपळ आहे. अल्लाहचे पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना जाग येण्यापूर्वी ती तयार ठेवा, कारण जेव्हा ते जागे होतील तेव्हा ते नक्कीच अजान करण्यासाठी पाणी मागतील, आणि मला भीती आहे की ते जागे होऊन अजान पूर्ण करतील आणि बोकडीचे मांस त्यांच्या समोर आलेले नसेल.' जेव्हा तो झोपेतून जागा झाला, तेव्हा त्याने म्हटले: 'ऐ जबीर, अज़ान करण्यासाठी मला पाणी आण.' मी उत्तर दिले: 'होय, नक्कीच.' म्हणून त्याने अज़ान पूर्ण करण्यापूर्वीच मी बकरीचे मांस त्याच्या समोर ठेवले. वक्ता (जाबिर) म्हणाले: 'त्याने माझ्याकडे पाहिले आणि म्हणाले: "असे दिसते की तुम्हाला आमचे आवडते मांस माहीत आहे; अबू बक्र (रज़िअल्लाहु अन्हु) यांना बोलावा." मग अन्न आणले गेले आणि सर्व्ह केले गेले. वक्ता (जाबिर) म्हणाले: मग त्यांनी सांगितले: 'अल्लाहु तआला (बिस्मिल्लाह) चे नाव घे आणि खा.' तेव्हा त्यांनी तृप्त होईपर्यंत खाल्ले आणि भरपूर मांस उरले. वक्त्या (जाबिर) म्हणाले: "अल्लाह, सुभानहु वा ता'आला, यांच्या शपथाने, बनि सलामाहच्या जमावाने असा विश्वास ठेवला की पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) हे त्यांच्या स्वतःच्या डोळ्यांपेक्षाही जास्त प्रिय होते, जे त्यांच्या खूप जवळ आहेत, कारण त्यांना भीती होती की कदाचित ते त्यांना काही इजा पोहोचवतील. मग तो उभा राहिला, तसेच त्याचे साथीदारही, आणि ते त्याच्याजवळून बाहेर गेले, तेव्हा त्याने म्हटले, 'माझ्या कामांची जबाबदारी मी देवदूतांना सोपवू दे.' " कथक (जाबिर) म्हणाले: मग मी त्यांना दाराजवळील उंबरठ्यापर्यंत सोबत नेले, तेव्हा माझ्या पत्नीने पडद्याच्या मागे थोडीशी दिसत म्हटले: "अरे अल्लाहचे प्रेषित, अल्लाहचे आशीर्वाद त्यांच्यावर असोत, माझ्यासाठी आणि माझ्या पतीसाठी प्रार्थना करा. त्याने उत्तर दिले, "अल्लाह, महिमा आणि उंचवटा त्याच्यासाठी असो, तुझ्यावर आणि तुझ्या पतीवर आपले आशीर्वाद उधळो." मग त्याने सांगितले, "कृपया माझ्यासाठी त्या व्यक्तीला बोलवा" (त्याने त्या कर्जदाराचा उल्लेख केला जो मला ताबडतोब कर्ज फेडायला दबाव देत होता). मग त्याने सांगितले: "जाबिर (अल्लाह त्याच्यावर खुशाल होवो) याच्या वडिलांना तुम्ही दिलेल्या कर्जाचा काही भाग येणाऱ्या पिकापर्यंत पुढे ढकला." तिने म्हटले: "हे मी करू शकत नाही, ऐ अल्लाहचे प्रेषित!" त्याने सांगितले: "किंवा ते कमी करा." तिने म्हटले: "हे संपत्ती अनाथाचे आहे, ऐ अल्लाहचे प्रेषित." " मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) म्हणाले: "जबीर कुठे आहे?" जबीर म्हणाला: "हा आहे, अल्लाहच्या पैगंबरा." मग पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) म्हणाले: "त्यासाठी काही 'अजुवा' खजूर (मदीनातील 'अलियाह' येथे वाढणाऱ्या खजूराचा एक प्रकार) तोला, कारण अल्लाह, महिमा आणि उंची त्याच्यासाठी नक्कीच पुरेशी असेल", मग अल्लाहचे शांति आणि आशीर्वाद त्याच्यावर असोत, पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी आपले डोके वर उचलले आणि पाहिले की सूर्य मावळू लागला होता, म्हणून त्यांनी म्हटले: "चला, नमाज पढूया, हे अबू बक्र, अल्लाह त्याच्यावर खुशाल असो," जाबिर (रजिअल्लाहु अन्हु) म्हणाले: "ते सर्वजण मशिदीत गेले," मग मी कर्जदाराला म्हटले: "तुझा पात्र जवळ आण. ' मग मी त्याच्यासाठी काही 'अजुवा' खजूर तोलून दिले. मग अल्लाह, महिमा आणि उन्नती त्याच्यासाठी होवो, त्याची व्यवस्था केली आणि तरीही आमच्यासाठी काही खजूर उरले. अबू बक्र (रज़ियल्लाहु अन्हु) म्हणाले: "मग मी त्यांचे प्रार्थनास्थळ असलेल्या या मशिदीत पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना भेटायला घाईलो, जणू मी एक सामान्य माणूस होतो, आणि मला पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) प्रार्थना संपवून बसलेले दिसले. मग मी पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांना म्हटले: 'खरोखर, मी खजूर मोजल्या आहेत, आणि अल्लाह, महिमा आणि उंची त्याच्यासाठी असो, त्याने पुरेसे दिले आहे, आणि आपल्यासाठी इतके आणि इतके उरले आहेत.' मग पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांनी विचारले: 'उमर इब्न अल-खत्ताब, अल्लाह त्यांच्यावर खुशाल असो, कुठे आहेत?' वक्ता (जाबिर) म्हणाले: 'उमर धावत आले, तेव्हा त्यांनी त्यांना सांगितले, "कृपया जाबिर इब्न अब्दुल्ला (रज़िअल्लाहु अन्हु) यांना त्या माणसाबद्दल विचारा ज्याने आपल्या वडिलांना पैसे देणे बाकी आहे आणि त्याच्या खजूरबद्दलही."' " उमर म्हणाले, "मला त्याला विचारायची गरज नाही, आणि मला खात्री आहे की अल्लाह, त्याची स्तुती आणि महिमा होवो, नक्कीच त्याची व्यवस्था करील, म्हणजे जेव्हा तुम्ही मला सांगितले की अल्लाह, त्याची स्तुती आणि महिमा होवो, त्याची व्यवस्था करील." "नंतर त्याला प्रश्न पुन्हा विचारला गेला, तेव्हा उमर (रजिअल्लाहु अन्हु) यांनी तो उत्तर तीन वेळा पुन्हा सांगितले, प्रत्येक वेळी म्हणत: "मला त्याला विचारण्याची गरज नाही." " पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी तिसऱ्या वेळी त्याचा प्रश्न पुन्हा विचारला नाही, म्हणून त्यांनी विचारले: 'तुमच्याकडे पैसे देणारा माणूस आणि तुमच्या खजूरबाबत काय आहे?' कथकाने सांगितले: म्हणून मी उत्तर दिले: 'अल्लाह, महिमा आणि उंची त्याच्यासाठीच आहे, त्याची व्यवस्था केली आहे आणि इतक्या खजूर आणि इतक्या खजूर ठेवल्या आहेत.' मग मी माझ्या पत्नीकडे परतलो आणि विचारले, 'मी तुम्हाला माझ्या घरात पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांच्याशी बोलण्यास मनाई केली नव्हती का?' तिने उत्तर दिले, 'तुम्हाला काय वाटले, अल्लाह, महिमा आणि उंची त्याच्यासाठीच आहे, यांनी आपल्या पैगंबराला माझ्या घरी फक्त इतक्यासाठी पाठवले की मी त्यांना माझ्यावर आणि माझ्या पतीवर दुआ मागण्यास सांगण्यापूर्वीच ते निघून जावेत?'