Rasulullah berpindah ke mimbar, pohon kurma merintih atau menangis dan kemudian Nabi menenangkannya

Imam Darimi : 36

أَخْبَرَنَا زَكَرِيَّا بْنُ عَدِيٍّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ الطُّفَيْلِ بْنِ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي إِلَى جِذْعٍ وَيَخْطُبُ إِلَيْهِ إِذْ كَانَ الْمَسْجِدُ عَرِيشًا فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ أَلَا نَجْعَلُ لَكَ عَرِيشًا تَقُومُ عَلَيْهِ يَرَاكَ النَّاسُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَتُسْمِعُ مِنْ خُطْبَتِكَ قَالَ نَعَمْ فَصَنَعَ لَهُ الثَّلَاثَ دَرَجَاتٍ هُنَّ اللَّوَاتِي عَلَى الْمِنْبَرِ فَلَمَّا صُنِعَ الْمِنْبَرُ وَوُضِعَ فِي مَوْضِعِهِ الَّذِي وَضَعَهُ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَلَمَّا جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ الْمِنْبَرَ مَرَّ عَلَيْهِ فَلَمَّا جَاوَزَهُ خَارَ الْجِذْعُ حَتَّى تَصَدَّعَ وَانْشَقَّ فَرَجَعَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَمَسَحَهُ بِيَدِهِ حَتَّى سَكَنَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الْمِنْبَرِ قَالَ فَكَانَ إِذَا صَلَّى صَلَّى إِلَيْهِ فَلَمَّا هُدِمَ الْمَسْجِدُ أَخَذَ ذَلِكَ الْجِذْعَ أُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ فَلَمْ يَزَلْ عِنْدَهُ حَتَّى بَلِيَ وَأَكَلَتْهُ الْأَرَضَةُ وَعَادَ رُفَاتًا

আমাক [জাকাৰিয়া বিন আদি] [উবাইদুল্লাহ বিন আমৰ]ৰ পৰা [আব্দুল্লাহ বিন মহম্মদ বিন আকিল]ৰ পৰা [আথ থুফাইল বিন উবায় বিন কাআব]ৰ পৰা [তেওঁৰ পিতৃ] ৰাদলিয়াল্লাহআনহুৰ পৰা তেওঁ কয়; আগতে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে খেজুৰ গছৰ ওপৰত হেলান দি নামাজ পঢ়িছিল আৰু একেদৰে মছজিদত এতিয়াও আশ্ৰয় নথকা সময়ত ধৰ্মধ্বনি দিওঁতে নামাজ পঢ়িছিল। তেতিয়া তেওঁৰ বন্ধুৰ পৰা এজন মানুহে তেওঁক ক’লে; 'আমি ছাৰ, এটা আশ্ৰয় শিবিৰ বনামনে - এটা মঞ্চ - আৰু মঞ্চখন এনে এটা ঠাইত ৰাখিম য'ত আপুনি তাৰ ওপৰত থিয় হ'ব পাৰে আৰু মানুহে আপোনাক শুকুৰবাৰৰ ধৰ্মধ্বনিত চাব পাৰে আৰু তেওঁলোকে আপোনাৰ ধৰ্মধ্বনি শুনিব পাৰে।' তেওঁ উত্তৰ দিলে: ‘হয়, পাৰে’। গতিকে তেওঁৰ বাবে মঞ্চত তিনিটা খোজ বনাই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে যিবোৰ ঠাইত ৰাখিছিল - খেজুৰৰ ঠাৰি - তাত ৰখা হ’ল। পুলপিটলৈ আহি খেজুৰ গছজোপাৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ’ল, খেজুৰ গছজোপা কান্দি কান্দিলে যেতিয়ালৈকে খেজুৰ গছটো জোকাৰি ফাটি নাযায়। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম তেওঁৰ ওচৰলৈ উভতি আহিল। তেওঁ হাতেৰে ঘঁহি ঘঁহি থাকিল যেতিয়ালৈকে কলগছজোপা আকৌ শান্ত নহ’ল আৰু ভাববাদীজন পুনৰ মঞ্চলৈ উভতি নাহিল। আৰু যেতিয়া নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে নামাজ পঢ়িছিল তেতিয়া তেওঁ গছজোপাৰ ফালে মুখ কৰিছিল। মছজিদ ভাঙি পেলোৱাৰ সময়ত উবাই বিন কা’বে খেজুৰৰ ঠাৰিটো লৈ পচি যোৱালৈকে ৰাখিছিল আৰু ধ্বংস নোহোৱালৈকে টেমাইটে খাইছিল।