इमाम दारिमी : 13

أَخْبَرَنَا نُعَيْمُ بْنُ حَمَّادٍ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ عَنْ بَحِيرٍ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَمْرٍو السُّلَمِيُّ عَنْ عُتْبَةَ بْنِ عَبْدٍ السُّلَمِيِّ أَنَّهُ حَدَّثَهُمْ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَهُ رَجُلٌ كَيْفَ كَانَ أَوَّلُ شَأْنِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ كَانَتْ حَاضِنَتِي مِنْ بَنِي سَعْدِ بْنِ بَكْرٍ فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَابْنٌ لَهَا فِي بَهْمٍ لَنَا وَلَمْ نَأْخُذْ مَعَنَا زَادًا فَقُلْتُ يَا أَخِي اذْهَبْ فَأْتِنَا بِزَادٍ مِنْ عِنْدِ أُمِّنَا فَانْطَلَقَ أَخِي وَمَكَثْتُ عِنْدَ الْبَهْمِ فَأَقْبَلَ طَائِرَانِ أَبْيَضَانِ كَأَنَّهُمَا نَسْرَانِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ أَهُوَ هُوَ قَالَ الْآخَرُ نَعَمْ فَأَقْبَلَا يَبْتَدِرَانِي فَأَخَذَانِي فَبَطَحَانِي لِلْقَفَا فَشَقَّا بَطْنِي ثُمَّ اسْتَخْرَجَا قَلْبِي فَشَقَّاهُ فَأَخْرَجَا مِنْهُ عَلَقَتَيْنِ سَوْدَاوَيْنِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ ائْتِنِي بِمَاءِ ثَلْجٍ فَغَسَلَ بِهِ جَوْفِي ثُمَّ قَالَ ائْتِنِي بِمَاءِ بَرَدٍ فَغَسَلَ بِهِ قَلْبِي ثُمَّ قَالَ ائْتِنِي بِالسَّكِينَةِ فَذَرَّهُ فِي قَلْبِي ثُمَّ قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ حُصْهُ فَحَاصَهُ وَخَتَمَ عَلَيْهِ بِخَاتَمِ النُّبُوَّةِ ثُمَّ قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ اجْعَلْهُ فِي كِفَّةٍ وَاجْعَلْ أَلْفًا مِنْ أُمَّتِهِ فِي كِفَّةٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا أَنَا أَنْظُرُ إِلَى الْأَلْفِ فَوْقِي أُشْفِقُ أَنْ يَخِرَّ عَلَيَّ بَعْضُهُمْ فَقَالَ لَوْ أَنَّ أُمَّتَهُ وُزِنَتْ بِهِ لَمَالَ بِهِمْ ثُمَّ انْطَلَقَا وَتَرَكَانِي قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَفَرِقْتُ فَرَقًا شَدِيدًا ثُمَّ انْطَلَقْتُ إِلَى أُمِّي فَأَخْبَرْتُهَا بِالَّذِي لَقِيتُ فَأَشْفَقَتْ أَنْ يَكُونَ قَدْ الْتَبَسَ بِي فَقَالَتْ أُعِيذُكَ بِاللَّهِ فَرَحَلَتْ بَعِيرًا لَهَا فَجَعَلَتْنِي عَلَى الرَّحْلِ وَرَكِبَتْ خَلْفِي حَتَّى بُلْغَتِنَا إِلَى أُمِّي فَقَالَتْ أَدَّيْتُ أَمَانَتِي وَذِمَّتِي وَحَدَّثَتْهَا بِالَّذِي لَقِيتُ فَلَمْ يَرُعْهَا ذَلِكَ وَقَالَتْ إِنِّي رَأَيْتُ حِينَ خَرَجَ مِنِّي يَعْنِي نُورًا أَضَاءَتْ مِنْهُ قُصُورُ الشَّامِ

आम्हाला [नु'ैम बिन हम्माद] यांनी सांगितले, ज्यांनी [बाकिय्याह] यांच्याकडून, [बहिर] यांच्याकडून, [खालिद बिन म'अदान] यांच्याकडून आम्हाला हदीस सांगितली, ज्यांनी [अब्दुर्रहमान बिन 'अमर अस-सुलामी] यांच्याकडून, [उत्बा बिन 'अब्द अस-सुलामी] यांच्याकडून हदीस सांगितली. तो त्यांना सांगत होता, आणि तो अल्लाहच्या प्रेषितांच्या (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) सहचार्‍यांपैकी एक होता, एका माणसाने अल्लाहच्या प्रेषितांना (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) विचारले: 'हे अल्लाहचे प्रेषित, तुमच्या आयुष्याच्या सुरुवातीचे दिवस कसे होते?' त्याने उत्तर दिले: 'त्या वेळी माझी पालनकर्त्री बानी साद बिन बक्र या जमातीतील एक महिला होती. त्या वेळी मी आणि त्या जमातीतील आणखी एक लहान मुलगा पशूंची देखभाल करत होतो. आमच्याकडे काहीही अन्नधान्य नव्हते, म्हणून मी माझ्या सोबत्याला विचारले: "अरे भावा, परत जा आणि आपल्या आईकडे काही अन्नधान्य मागायला सांग." मग माझा भाऊ गेला, आणि मी जनावरांची देखभाल करत एकटाच राहिलो. अचानक, गरुडासारखे दोन पांढरे पक्षी आले; एकाने दुसऱ्याला विचारले, 'खरंच तोच आहे का?' दुसऱ्याने उत्तर दिले, 'होय!' मग दोघेही माझ्या भोवती फिरले, मला पकडून जमिनीवर पेरले; त्यांनी माझं पोट फाडलं, माझं हृदय बाहेर काढलं, ते फाडून त्यातून दोन काळे गोळे काढले. मग त्यापैकी एकाने आपल्या सोबतीला म्हटले: 'मला बर्फाचे पाणी दे,' आणि त्याने ते माझं पोट धुण्यासाठी वापरलं. मग त्याने पुन्हा म्हटले: 'मला थंड पाणी दे.' आणि त्याने ते माझं हृदय धुण्यासाठी वापरलं. मग त्याने म्हटले: 'मला अस्-सकीनाह (शांतता) दे!' आणि त्याने ते माझ्या हृदयात शिंपडले. मग त्यापैकी एकाने आपल्या सोबतीला म्हटले: 'त्याला शिवून टाक!' म्हणून त्याला शिवले गेले, आणि त्याच्यावर पैगंबरपदाची मोहोर लावली गेली. मग त्यापैकी एकाने आपल्या सोबतीला म्हटले: 'त्याला तुलाव्याच्या एका बाजूला ठेव आणि त्याच्या लोकांपैकी हजार जणांना दुसऱ्या बाजूला ठेव.' मग अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) म्हणाले: 'त्या क्षणी मी माझ्यावर एक हजार लोक पाहिले, त्यामुळे मला भीती वाटली की त्यापैकी काही माझ्यावर पडतील.' मग त्या माणसाने पुन्हा म्हटले: 'जर त्याच्या लोकांना त्याच्याविरुद्ध तराजूवर ठेवले गेले असते, तरी तो नक्कीच त्याच्या लोकांपेक्षा जड ठरला असता.' मग ते दोघेही मला सोडून गेले. अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) म्हणाले: 'मला खूप भीती वाटली, म्हणून मी माझ्या पालनकर्त्रीकडे धावत गेलो आणि तिला जे घडले ते सांगितले. तिलाही काळजी वाटली की मला काही होऊ शकते, म्हणून तिने म्हटले: "मी तुझ्यासाठी सर्वोच्च आणि गौरवशाली अल्लाहमध्ये शरण घेतली."' मग तिने निघण्यासाठी आपले वाहन तयार केले आणि मला उंटावर बसवले, आणि ती माझ्या मागे चढली, जोपर्यंत आम्ही माझ्या आईकडे पोहोचलो. मग तिने माझ्या आईला म्हटले: 'मला सोपवलेली जबाबदारी मी पार पाडली आहे,' आणि तिने मला जे घडले ते सांगितले. तथापि, तिला यामुळे वाईट वाटले नाही; प्रत्यक्षात, माझ्या आईने उत्तर दिले: 'मी ते प्रत्यक्षात पाहिले होते जेव्हा तो माझ्या गर्भातून प्रथम बाहेर आला—एक प्रकाश जो सिरियाच्या सिंहासनाला उजळवत होता.'