حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ قَالَخَرَجَ عَبْدُ اللَّهِ وَعُبَيْدُ اللَّهِ ابْنَا عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِي جَيْشٍ إِلَى الْعِرَاقِ فَلَمَّا قَفَلَا مَرَّا عَلَى أَبِي مُوسَى الْأَشْعَرِيِّ وَهُوَ أَمِيرُ الْبَصْرَةِ فَرَحَّبَ بِهِمَا وَسَهَّلَ ثُمَّ قَالَ لَوْ أَقْدِرُ لَكُمَا عَلَى أَمْرٍ أَنْفَعُكُمَا بِهِ لَفَعَلْتُ ثُمَّ قَالَ بَلَى هَاهُنَا مَالٌ مِنْ مَالِ اللَّهِ أُرِيدُ أَنْ أَبْعَثَ بِهِ إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ فَأُسْلِفُكُمَاهُ فَتَبْتَاعَانِ بِهِ مَتَاعًا مِنْ مَتَاعِ الْعِرَاقِ ثُمَّ تَبِيعَانِهِ بِالْمَدِينَةِ فَتُؤَدِّيَانِ رَأْسَ الْمَالِ إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَيَكُونُ الرِّبْحُ لَكُمَا فَقَالَا وَدِدْنَا ذَلِكَ فَفَعَلَ وَكَتَبَ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ أَنْ يَأْخُذَ مِنْهُمَا الْمَالَ فَلَمَّا قَدِمَا بَاعَا فَأُرْبِحَا فَلَمَّا دَفَعَا ذَلِكَ إِلَى عُمَرَ قَالَ أَكُلُّ الْجَيْشِ أَسْلَفَهُ مِثْلَ مَا أَسْلَفَكُمَا قَالَا لَا فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ ابْنَا أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ فَأَسْلَفَكُمَا أَدِّيَا الْمَالَ وَرِبْحَهُ فَأَمَّا عَبْدُ اللَّهِ فَسَكَتَ وَأَمَّا عُبَيْدُ اللَّهِ فَقَالَ مَا يَنْبَغِي لَكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ هَذَا لَوْ نَقَصَ هَذَا الْمَالُ أَوْ هَلَكَ لَضَمِنَّاهُ فَقَالَ عُمَرُ أَدِّيَاهُ فَسَكَتَ عَبْدُ اللَّهِ وَرَاجَعَهُ عُبَيْدُ اللَّهِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ جُلَسَاءِ عُمَرَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لَوْ جَعَلْتَهُ قِرَاضًا فَقَالَ عُمَرُ قَدْ جَعَلْتُهُ قِرَاضًا فَأَخَذَ عُمَرُ رَأْسَ الْمَالِ وَنِصْفَ رِبْحِهِ وَأَخَذَ عَبْدُ اللَّهِ وَعُبَيْدُ اللَّهِ ابْنَا عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ نِصْفَ رِبْحِ الْمَالِ

Malikek [Zaid bin Aslam] esan zidan [bere aitak] esanez: «Abdullah eta Ubaidullah, Umar bin Khattaben semeak, behin Irakera zihoan armada batean sartu ziren. Itzuli zirenean, biak Abu Musa Al Asy'ariren ondotik pasa ziren, garai hartan Basrah-eko gobernadorea zena. Abu Musak pozik hartu zituen biak eta esan zien: «Etorkizunean baliagarria izango zaizuen zerbait eman badizuet, zalantzarik gabe egingo dut». [Abu Musak] berriro esan zuen: «Bai, hau Alaren altxorreko altxor bat da, Amirul Mukminini eman nahi diot, altxor hau bioi mailegatzen dizuet, Iraken salgaiak erosi eta Medinara iristean berriro sal dezazuen. Geroago, eman hiriburua Amirul Mukiminini, eta irabaziak bioi izango zaizkizue». Biek esan zuten: «Pozik gaude horrekin». Beraz, Abu Musak hala egin zuen eta Amirul Mukminini mezu bat idatzi zion, bere bi seme-alabei eman zitzaien jabetza kentzeko eskatuz. Medinara iritsi zirenean, biak ondasunak saldu eta irabaziak lortu zituzten. Hala ere, jabetza Umarri ematekotan zeudenean, Umarrek galdetu zuen: "Abu Musak zuei bioi maileguan eman zien modu berean maileguan eman al zien tropa bakoitzari?". Biek erantzun zuten: "Ez". [Umar bin Khattabek] esan zuen: "Beraz, Amirul Mukmininen semeak zaretelako maileguan eman zien bioi?! Eman jabetza eta irabazi guztiak!". Hori entzunda, Abdullah isilik geratu zen. Bitartean, Ubaidullahk esan zuen: "Ez zenukete horrela jokatu behar, Amirul Mukminin, jabetza murrizten edo galtzen bada, kostua guk ordaindu beharko dugu?". Umarrek irmo jarraitu zuen: "Eman". Abdullah isilik geratu zen, Ubaidullahk presioa egiten jarraitu zuen bitartean. Orduan, batzarreko gizon batek esku hartzen saiatu zen eta esan zuen: "Oi Amirul Mukminin, zer gertatuko litzateke biei jabetza mailegatuko bazenie?". "Biei maileguan eman diet", erantzun zuen Umar bin Khattabek. Orduan, Umarrek jabetza hartu zuen, gehi irabazien erdia, eta Abdullahk eta Ubaidullahk ere irabazien erdia jaso zuten.