Imam Malik : 986

و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك أَنَّهُ سَأَلَ ابْنَ شِهَابٍعَنْ رَجُلٍ كَانَتْ تَحْتَهُ أَمَةٌ مَمْلُوكَةٌ فَاشْتَرَاهَا وَقَدْ كَانَ طَلَّقَهَا وَاحِدَةً فَقَالَ تَحِلُّ لَهُ بِمِلْكِ يَمِينِهِ مَا لَمْ يَبُتَّ طَلَاقَهَا فَإِنْ بَتَّ طَلَاقَهَا فَلَا تَحِلُّ لَهُ بِمِلْكِ يَمِينِهِ حَتَّى تَنْكِحَ زَوْجًا غَيْرَهُ

Malik a ereniei pwe fan eu a eisini [Ibn Shihab] usun emon mwan mi wor punuwan chon angang, mwirin a kamo neminewe mwirin an a mu seni. Ibn Syihab a pölüweni, ‘Ekkewe chon angang ra chüen halal ngeni pokiten ewe napanapen chon angang, ükükün chök an esap ngeni talaq ba’in. Nge ika a fen ngeni talaq ba’in, iwe esap halal ngeni inaamwo ika an we leenien angang ina noun chon angang, ina tori ewe chon angang epwe puluweni pwal emon mwan’.