Ash-shabi'un adalah kelompok dari ahlul kitab yang membaca kitab zabur

Imam Bukhari : 331

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَوْفٌ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ عَنْ عِمْرَانَ قَالَكُنَّا فِي سَفَرٍ مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِنَّا أَسْرَيْنَا حَتَّى كُنَّا فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَقَعْنَا وَقْعَةً وَلَا وَقْعَةَ أَحْلَى عِنْدَ الْمُسَافِرِ مِنْهَا فَمَا أَيْقَظَنَا إِلَّا حَرُّ الشَّمْسِ وَكَانَ أَوَّلَ مَنْ اسْتَيْقَظَ فُلَانٌ ثُمَّ فُلَانٌ ثُمَّ فُلَانٌ يُسَمِّيهِمْ أَبُو رَجَاءٍ فَنَسِيَ عَوْفٌ ثُمَّ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ الرَّابِعُ وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا نَامَ لَمْ يُوقَظْ حَتَّى يَكُونَ هُوَ يَسْتَيْقِظُ لِأَنَّا لَا نَدْرِي مَا يَحْدُثُ لَهُ فِي نَوْمِهِ فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ عُمَرُ وَرَأَى مَا أَصَابَ النَّاسَ وَكَانَ رَجُلًا جَلِيدًا فَكَبَّرَ وَرَفَعَ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ فَمَا زَالَ يُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ حَتَّى اسْتَيْقَظَ بِصَوْتِهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ شَكَوْا إِلَيْهِ الَّذِي أَصَابَهُمْ قَالَ لَا ضَيْرَ أَوْ لَا يَضِيرُ ارْتَحِلُوا فَارْتَحَلَ فَسَارَ غَيْرَ بَعِيدٍ ثُمَّ نَزَلَ فَدَعَا بِالْوَضُوءِ فَتَوَضَّأَ وَنُودِيَ بِالصَّلَاةِ فَصَلَّى بِالنَّاس فَلَمَّا انْفَتَلَ مِنْ صَلَاتِهِ إِذَا هُوَ بِرَجُلٍ مُعْتَزِلٍ لَمْ يُصَلِّ مَعَ الْقَوْمِ قَالَ مَا مَنَعَكَ يَا فُلَانُ أَنْ تُصَلِّيَ مَعَ الْقَوْمِ قَالَ أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ وَلَا مَاءَ قَالَ عَلَيْكَ بِالصَّعِيدِ فَإِنَّهُ يَكْفِيكَ ثُمَّ سَارَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاشْتَكَى إِلَيْهِ النَّاسُ مِنْ الْعَطَشِ فَنَزَلَ فَدَعَا فُلَانًا كَانَ يُسَمِّيهِ أَبُو رَجَاءٍ نَسِيَهُ عَوْفٌ وَدَعَا عَلِيًّا فَقَالَ اذْهَبَا فَابْتَغِيَا الْمَاءَ فَانْطَلَقَا فَتَلَقَّيَا امْرَأَةً بَيْنَ مَزَادَتَيْنِ أَوْ سَطِيحَتَيْنِ مِنْ مَاءٍ عَلَى بَعِيرٍ لَهَا فَقَالَا لَهَا أَيْنَ الْمَاءُ قَالَتْ عَهْدِي بِالْمَاءِ أَمْسِ هَذِهِ السَّاعَةَ وَنَفَرُنَا خُلُوفًا قَالَا لَهَا انْطَلِقِي إِذًا قَالَتْ إِلَى أَيْنَ قَالَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ الَّذِي يُقَالُ لَهُ الصَّابِئُ قَالَا هُوَ الَّذِي تَعْنِينَ فَانْطَلِقِي فَجَاءَا بِهَا إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَحَدَّثَاهُ الْحَدِيثَ قَالَ فَاسْتَنْزَلُوهَا عَنْ بَعِيرِهَا وَدَعَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِإِنَاءٍ فَفَرَّغَ فِيهِ مِنْ أَفْوَاهِ الْمَزَادَتَيْنِ أَوْ سَطِيحَتَيْنِ وَأَوْكَأَ أَفْوَاهَهُمَا وَأَطْلَقَ الْعَزَالِيَ وَنُودِيَ فِي النَّاسِ اسْقُوا وَاسْتَقُوا فَسَقَى مَنْ شَاءَ وَاسْتَقَى مَنْ شَاءَ وَكَانَ آخِرُ ذَاكَ أَنْ أَعْطَى الَّذِي أَصَابَتْهُ الْجَنَابَةُ إِنَاءً مِنْ مَاءٍ قَالَ اذْهَبْ فَأَفْرِغْهُ عَلَيْكَ وَهِيَ قَائِمَةٌ تَنْظُرُ إِلَى مَا يُفْعَلُ بِمَائِهَا وَايْمُ اللَّهِ لَقَدْ أُقْلِعَ عَنْهَا وَإِنَّهُ لَيُخَيَّلُ إِلَيْنَا أَنَّهَا أَشَدُّ مِلْأَةً مِنْهَا حِينَ ابْتَدَأَ فِيهَا فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اجْمَعُوا لَهَا فَجَمَعُوا لَهَا مِنْ بَيْنِ عَجْوَةٍ وَدَقِيقَةٍ وَسَوِيقَةٍ حَتَّى جَمَعُوا لَهَا طَعَامًا فَجَعَلُوهَا فِي ثَوْبٍ وَحَمَلُوهَا عَلَى بَعِيرِهَا وَوَضَعُوا الثَّوْبَ بَيْنَ يَدَيْهَا قَالَ لَهَا تَعْلَمِينَ مَا رَزِئْنَا مِنْ مَائِكِ شَيْئًا وَلَكِنَّ اللَّهَ هُوَ الَّذِي أَسْقَانَا فَأَتَتْ أَهْلَهَا وَقَدْ احْتَبَسَتْ عَنْهُمْ قَالُوا مَا حَبَسَكِ يَا فُلَانَةُ قَالَتْ الْعَجَبُ لَقِيَنِي رَجُلَانِ فَذَهَبَا بِي إِلَى هَذَا الَّذِي يُقَالُ لَهُ الصَّابِئُ فَفَعَلَ كَذَا وَكَذَا فَوَاللَّهِ إِنَّهُ لَأَسْحَرُ النَّاسِ مِنْ بَيْنِ هَذِهِ وَهَذِهِ وَقَالَتْ بِإِصْبَعَيْهَا الْوُسْطَى وَالسَّبَّابَةِ فَرَفَعَتْهُمَا إِلَى السَّمَاءِ تَعْنِي السَّمَاءَ وَالْأَرْضَ أَوْ إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ حَقًّا فَكَانَ الْمُسْلِمُونَ بَعْدَ ذَلِكَ يُغِيرُونَ عَلَى مَنْ حَوْلَهَا مِنْ الْمُشْرِكِينَ وَلَا يُصِيبُونَ الصِّرْمَ الَّذِي هِيَ مِنْهُ فَقَالَتْ يَوْمًا لِقَوْمِهَا مَا أُرَى أَنَّ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ يَدْعُونَكُمْ عَمْدًا فَهَلْ لَكُمْ فِي الْإِسْلَامِ فَأَطَاعُوهَا فَدَخَلُوا فِي الْإِسْلَامِقَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ صَبَأَ خَرَجَ مِنْ دِينٍ إِلَى غَيْرِهِ وَقَالَ أَبُو الْعَالِيَةِ{ الصَّابِئِينَ }فِرْقَةٌ مِنْ أَهْلِ الكِتَابِ يَقْرَءُونَ الزَّبُورَ

اسان کي [مصدد] چيو آهي؛ مون کي [يحيى بن سعيد] چيو آهي؛ اسان کي [عوف] چيو آهي؛ اسان کي [ابو رجاء] کان ٻڌايو آهي [عمران] چيو آهي ته: 'اسين هڪ ڀيرو رسول الله ﷺ سان گڏ سفر تي هئاسين، اسان رات جو هليا هئاسين جيستائين رات جي آخر ۾ اسان سمهي رهيا هئاسين، ۽ مسافرن لاءِ ان کان وڌيڪ آرامده ۽ سٺي ننڊ ڪا نه هئي جيڪا اسان محسوس ڪئي. جيستائين سج جي گرمي کانسواءِ اسان کي ڪنهن به شيءِ نه جاڳايو. ۽ پهريون ماڻهو جيڪو جاڳيو اهو فلاڻو هو، پوءِ فلاڻو، پوءِ ڪو ابو عوف کي سڃاڻندو هو پر آخرڪار وساري ڇڏيو. ۽ عمر بن الخطاب چوٿون شخص هو جڏهن هو جاڳيو. انهي دوران، جڏهن رسول الله ﷺ سمهي رهيا هئا، ڪنهن به کيس نه جاڳايو جيستائين هو پاڻ جاڳيو، ڇاڪاڻ ته اسان کي خبر ناهي ته هن کي ننڊ ۾ ڇا ٿيو. جڏهن عمر جاڳيو ۽ ڏٺو ته ڪيترن ئي ماڻهن جي وچ ۾ ڇا ٿي رهيو آهي - جيڪي دير سان هئا - ۽ عمر هڪ مضبوط صبر وارو ماڻهو هو -، هن پنهنجي آواز کي بلند ڪندي تڪبير چيو ۽ زور سان قرات ڪندو رهيو جيستائين رسول الله ﷺ عمر جي تڪبير جي تيز آواز جي ڪري جاڳيا. جڏهن هو جاڳيو ته ماڻهن شڪايت ڪئي ته انهن سان ڇا ٿيو آهي. تنهن ڪري هن چيو: 'ڪو مسئلو ناهي، يا ڪا پرواهه ناهي ۽ اڳتي وڌو'. تنهن ڪري هن پنهنجو سفر جاري رکيو ۽ ڪجهه فاصلي کان پوءِ رڪيو ۽ وضو لاءِ پاڻي جي بالٽي گهري، پوءِ وضو ڪيو ۽ پوءِ نماز لاءِ سڏيو. پوءِ هن ميڙ سان نماز پڙهي. نماز ختم ڪرڻ کان پوءِ ڏٺائين ته ڪو ماڻهو جدا ٿي ويو آهي ۽ ميڙ سان نماز ۾ شامل نه ٿيو. تنهن ڪري رسول الله ﷺ پڇيو؛ 'اي فلان، توکي ماڻهن سان نماز پڙهڻ کان ڇا روڪي ٿو؟' ان شخص جواب ڏنو، 'مان جنب ۾ آهيان، ۽ پاڻي ناهي'. پوءِ هن وضاحت ڪئي؛ 'تون صرف مٽي استعمال ڪري سگهين ٿو'. پوءِ نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم پنهنجو سفر جاري رکيو جيستائين ماڻهن کيس شڪايت ڪئي ته اهي اڃايل آهن. پوءِ نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم ابو رجاء نالي هڪ شخص کان پڇيو - پر عوف وساري ويو - ۽ علي ٻنهي کي حڪم ڏيندي چيو ته 'اوھين ٻئي وڃو ۽ پاڻي ڳوليو'. پوءِ ٻئي هليا ويا جيستائين انھن کي ھڪ عورت ملي جيڪا پنھنجي اُٺ تي پاڻي جا ٿيلها کڻي آئي. پوءِ انھن ٻنھي کان پڇيو ته 'پاڻي ڪٿي آهي؟' عورت جواب ڏنو ته 'آخري ڀيرو مون ھن علائقي ۾ پاڻي ڏٺو ھو. ۽ اسان جو سفر پڻ پاڻي جي ڳولا ۾ آھي'. پوءِ ٻنهي چيو ته 'پوءِ وڃو'. عورت پڇيو ته 'تون ڪٿي وڃي رهيو آهين؟' ٻنهي جواب ڏنو ته 'رسول الله صلي الله عليه وسلم سان ملڻ لاءِ'. عورت پڇيو ته 'انهن ماڻهن ڏانهن جيڪي شعبي مذهب ڇڏي ويا آهن؟' ٻنهي جواب ڏنو ته 'ها اهو ئي آهي جيڪو توهان جو مطلب آهي'. پوءِ نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم جا ٻئي اصحاب ان عورت سان گڏ نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم سان ملڻ لاءِ ويا. پوءِ انهن ٻنهي انهن واقعن بابت ٻڌايو جيڪي انهن کي پيش آيا هئا. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ 'هن کي سندس اونٽ تان لاهو'. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم پاڻيءَ جو هڪ ٿانو گهريو، پوءِ پاڻيءَ جا ٿيلها - عورت جا - وات ۾ وجهي ڇڏيا، پاڻيءَ جا ٿيلها کولي ڇڏيا ۽ ميڙ کي رڙ ڪئي؛ 'پاڻي وٺو ۽ جيڪو پسند ڪريو پيئو!' پوءِ ماڻهن انهن کي پاڻي ڏنو - انهن جا سوار - ۽ جيئن چاهيو پيئو. ۽ آخرڪار، هن ان شخص کي پاڻي جو هڪ بالٽي ڏنو جنهن کي جنابت ٿي هئي. پوءِ هن کيس چيو؛ 'وڃ ۽ غسل ڪر'. ڊينس اٿيو ۽ عورت ڏٺو ته سندس پاڻي سان ڇا ڪيو پيو وڃي. الله جو قسم، هن واقعي کيس ۽ اسان کي به حيران ڪري ڇڏيو، اسان ڏٺو ته پاڻي پهرين ڀيري جي ڀيٽ ۾ وڌي ويو هو. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ 'هن لاءِ کاڌو گڏ ڪريو'. تنهن ڪري ماڻهن کجور، اٽو، صوق - کير ۽ اٽي جو مرکب - عورت لاءِ کاڌو گڏ ڪيو. پوءِ کاڌو هڪ ڪپڙي ۾ رکيو ويو، انهن عورت کي گاڏي تي لاٿو ۽ کاڌو ان جي اڳيان رکيو. پوءِ رسول الله ﷺ عورت کي چيو؛ 'توهان کي خبر آهي ته اسان توهان جو پاڻي نه ورتو آهي، پر الله اسان کي پاڻي ڏنو آهي'. پوءِ عورت پنهنجي گهر وارن ڏانهن گهر هلي وئي، انهن پڇيو، 'اي فلان، توهان کي دير ڇو ٿي؟' عورت جواب ڏنو، 'هڪ معجزو! مان ٻن ماڻهن سان مليس جيڪي پوءِ مون کي شبيع نالي هڪ شخص سان ملڻ لاءِ وٺي ويا، پوءِ ان ماڻهوءَ هي ۽ اهو ڪيو. الله جو قسم، هو سڀ کان وڌيڪ عجيب ماڻهو آهي - جنهن هڪ غير معمولي واقعو ڪيو - هن ۽ هن مان.' عورت پنهنجي وچين ۽ شهادت واري آڱرين کي آسمان ڏانهن يا آسمان ۽ زمين جي وچ ۾ کڻي اشارو ڪندي چيو. ان جو مطلب آهي ته شاهدي ڏيڻ ته هو الله جو سچو رسول آهي. ان کان پوءِ مسلمانن هميشه عورت کي مشرڪن کان بچايو آهي ۽ مسلمانن عورت جي گهر يا رهائش کي نقصان نه پهچايو آهي. هڪ ڏينهن عورت پنهنجي قوم کي چيو، 'مون کي نه ٿو لڳي ته ماڻهن توهان کي جان بوجھ ڪري ڇڏيو هجي. ڇا توهان اسلام قبول ڪرڻ چاهيو ٿا؟' تنهن ڪري سندس قوم سندس فرمانبرداري ڪئي ۽ اسلام قبول ڪيو. ابو عبدالله چيو؛ 'شعبي مان مراد هڪ مذهب ڇڏي ٻئي مذهب ۾ شامل ٿيڻ آهي'. جڏهن ته ابو عليہ چيو؛ 'اشبيعون اهل ڪتاب جو هڪ گروهه آهي جيڪو زبور ڪتاب پڙهندو آهي'.