Imam Malik : 794

و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّهُ قَالَكَتَبَ عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ مَرْوَانَ إِلَى الْحَجَّاجِ بْنِ يُوسُفَ أَنْ لَا تُخَالِفَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ فِي شَيْءٍ مِنْ أَمْرِ الْحَجِّ قَالَ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ عَرَفَةَ جَاءَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ حِينَ زَالَتْ الشَّمْسُ وَأَنَا مَعَهُ فَصَاحَ بِهِ عِنْدَ سُرَادِقِهِ أَيْنَ هَذَا فَخَرَجَ عَلَيْهِ الْحَجَّاجُ وَعَلَيْهِ مِلْحَفَةٌ مُعَصْفَرَةٌ فَقَالَ مَا لَكَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَقَالَ الرَّوَاحَ إِنْ كُنْتَ تُرِيدُ السُّنَّةَ فَقَالَ أَهَذِهِ السَّاعَةَ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَأَنْظِرْنِي حَتَّى أُفِيضَ عَلَيَّ مَاءً ثُمَّ أَخْرُجَ فَنَزَلَ عَبْدُ اللَّهِ حَتَّى خَرَجَ الْحَجَّاجُ فَسَارَ بَيْنِي وَبَيْنَ أَبِي فَقُلْتُ لَهُ إِنْ كُنْتَ تُرِيدُ أَنْ تُصِيبَ السُّنَّةَ الْيَوْمَ فَاقْصُرْ الْخُطْبَةِ وَعَجِّلْ الصَّلَاةَ قَالَ فَجَعَلَ الْحَجَّاجُ يَنْظُرُ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ كَيْمَا يَسْمَعَ ذَلِكَ مِنْهُ فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ عَبْدُ اللَّهِ قَالَ صَدَقَ سَالِمٌ

মোৰ লগত মালিকৰ পৰা [ইবনে শ্বিহাব]ৰ পৰা [ছালিম বিন আব্দুল্লাহ]ৰ পৰা সম্পৰ্কিত হৈছিল যিয়ে কৈছিল, ‘আব্দুল্লাহ বিন মালিক বিন মাৰৱানে আল হাজ্জাজ বিন ইউছুফলৈ এখন চিঠি লিখিছিল যাতে হজৰ বিষয়ত আব্দুল্লাহ বিন উমৰৰ পৰা সামান্যতম পাৰ্থক্য নাথাকিব।’ ছালিম বিন আব্দুল্লাই ক’লে, ‘আৰাফাৰ দিনা আব্দুল্লাহ বিন উমৰ সূৰ্য্য অস্ত যোৱাৰ পিছত তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিছিল, আৰু মই তেওঁৰ লগত আছিলো। তাৰ পাছত আন্ধাৰৰ পৰা মাত দিলে, ‘এতিয়া ক’ত আছা?’। আল হাজ্জাজে হালধীয়া ৰং কৰা কম্বল পিন্ধি ওলাই আহি ক’লে, হে আবু আব্দুৰ ৰহমান তোমাৰ কি হৈছে? আব্দুল্লাহ বিন উমৰে ক’লে, ‘আপুনি যদি চুন্নত পালন কৰিব বিচাৰে তেন্তে সোনকালে যাওক। আল হাজ্জাজে সুধিলে, এই সময়ত নেকি? তেওঁ উত্তৰ দিলে, 'হয়।' আল হাজ্জাজে ক’লে, ‘মই চুলিখিনি পানীৰে ধুই আকৌ ওলাই অহালৈকে অপেক্ষা কৰক।’ তাৰ পিছত আব্দুল্লা নামি গ’ল যেতিয়ালৈকে আল হাজ্জাজ ওলাই নাহিল। তাৰ পিছত মোৰ আৰু দেউতাৰ মাজত খোজ কাঢ়ি গ’ল। মই তেতিয়া তেওঁক ক’লোঁ, ‘আজি যদি আপুনি চুন্নত অনুসৰি ভাল কাম কৰিব বিচাৰে, তেন্তে ধৰ্মধ্বনি চুটি কৰি নামাজ খৰখেদা কৰক’। ছালিমে ক’লে, ‘সেই কথা শুনি আল হাজ্জাজে [আব্দুল্লাহ বিন উমৰ]ৰ ফালে ঘূৰি গ’ল, গতিকে যেতিয়া আব্দুল্লাই এই কথা উপলব্ধি কৰিলে, তেতিয়া তেওঁ ক’লে; 'চেলিমে ঠিকেই কৈছে'।