Imam Malik : 673

و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّهُ كَانَ يَقُولُمَنْ اعْتَمَرَ فِي أَشْهُرِ الْحَجِّ فِي شَوَّالٍ أَوْ ذِي الْقَعْدَةِ أَوْ فِي ذِي الْحِجَّةِ قَبْلَ الْحَجِّ ثُمَّ أَقَامَ بِمَكَّةَ حَتَّى يُدْرِكَهُ الْحَجُّ فَهُوَ مُتَمَتِّعٌ إِنْ حَجَّ وَعَلَيْهِ مَا اسْتَيْسَرَ مِنْ الْهَدْيِ فَإِنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ إِذَا رَجَعَ

rakontite al mi de Malik de [Abdullah bin Dinar] de [Abdullah bin 'Umar] kiu diris: 'Kiu ajn plenumas Umraon dum la monatoj de Hadĝo, ĉu ĝi estas Ŝaŭval aŭ Dhul Qa'dah aŭ Dhul Hijjah antaŭ Hadĝo, tiam li restas en Mekko ĝis la tempo de Hadĝo alvenas, tiam li estas nomata tamattu'. Do estas deviga por li buĉi beston, kiun li povas facile akiri, aŭ se li ne povas akiri ĝin, li devas fasti dum tri tagoj dum la tagoj de Hadĝo kaj sep tagoj kiam li revenas de Hadĝo.'