Imam Malik : 659

و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ أَبِي عَلْقَمَةَ عَنْ أُمِّهِ عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَأَنَّهَا كَانَتْ تَنْزِلُ مِنْ عَرَفَةَ بِنَمِرَةَ ثُمَّ تَحَوَّلَتْ إِلَى الْأَرَاكِ قَالَتْ وَكَانَتْ عَائِشَةُ تُهِلُّ مَا كَانَتْ فِي مَنْزِلِهَا وَمَنْ كَانَ مَعَهَا فَإِذَا رَكِبَتْ فَتَوَجَّهَتْ إِلَى الْمَوْقِفِ تَرَكَتْ الْإِهْلَالَ قَالَتْ وَكَانَتْ عَائِشَةُ تَعْتَمِرُ بَعْدَ الْحَجِّ مِنْ مَكَّةَ فِي ذِي الْحِجَّةِ ثُمَّ تَرَكَتْ ذَلِكَ فَكَانَتْ تَخْرُجُ قَبْلَ هِلَالِ الْمُحَرَّمِ حَتَّى تَأْتِيَ الْجُحْفَةَ فَتُقِيمَ بِهَا حَتَّى تَرَى الْهِلَالَ فَإِذَا رَأَتْ الْهِلَالَ أَهَلَّتْ بِعُمْرَةٍ

é ɖɔ nú mì sín Malik gɔ́n sín [‘Alqamah bin Abu ‘Alqamah] gɔ́n sín [nɔ tɔn] gɔ́n sín [Aisyah] Ummul Mukminin gɔ́n, ɖɔ é dɔ́ Namirah zǎnmɛ ɖò Arafah sín azǎn gbè, bo lilɛ kpan nukɔn al Arak. Alqama bin Abu Alkama sín nɔ ɖɔ; ‘Aisyah bló talbiyah hwenu e é ɖò finɛ é, lee mɛ e ɖò kpɔ́ xá ɛ lɛ é lɔ bló gbɔn é. Ényí é byɔ́ hùn tɔn mɛ bó ɖi zɔnlin yi wukuf tɛn ɔ́ mɛ ɔ́, énɛ́ ɔ́ gúdo ɔ́, é nɔ́ gosín talbiyah' ɔ́ mɛ. É ɖɔ gɔ́ na ɖɔ; 'Aishah bló Umrah ɖò Hajj sín Mecca gudo ɖò Dhul Hijjah sun mɛ, enɛ gudo ɔ, é jó dó. ‘Aisyah gosin finɛ cobɔ sunví e ɖò Muharram mɛ é wá tɔ́n, enɛ wu ɔ, é wá Juhfah. Énɛ́ ɔ́ gúdo ɔ́, é nɔ fínɛ́ káká jɛ hwenu e é mɔ sun yɔ̌yɔ́ ɔ́ é. Nú é mɔ sun yɔyɔ̌ ɔ, é nɔ bɛ́ ihram nú Umrah’.