Imam Malik : 490

و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ قَالَمَا أُحِبُّ أَنْ أُدْفَنَ بِالْبَقِيعِ لَأَنْ أُدْفَنَ بِغَيْرِهِ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أُدْفَنَ بِهِ إِنَّمَا هُوَ أَحَدُ رَجُلَيْنِ إِمَّا ظَالِمٌ فَلَا أُحِبُّ أَنْ أُدْفَنَ مَعَهُ وَإِمَّا صَالِحٌ فَلَا أُحِبُّ أَنْ تُنْبَشَ لِي عِظَامُهُ

A fa na mbi na lege ti Malik so alondo na [Hsyam bin Urwah] so alondo na [babâ ti lo] so lo tene, ‘Mbi ye pëpe ti tene a lu mbi na Baqi’. Mbi ye ti tene a lu mbi na mbeni ndo nde ahon ti tene a lu mbi kâ. Ngbanga ti so mara ti azo use ayeke dä so a lu ala kâ: azo so ayeke na lege ni pëpe so mbi ye pëpe ti tene a lu ala legeoko na ala, wala azo ti mbilimbili so mbi ye pëpe ti tene a zi bio ti ala ndali ti mbi -ti kanga yâ ti adû so ala yeke dä ândö-’.