Imam Malik : 332

حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُ قَالَأَقْبَلْتُ رَاكِبًا عَلَى أَتَانٍ وَأَنَا يَوْمَئِذٍ قَدْ نَاهَزْتُ الْاحْتِلَامَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي لِلنَّاسِ بِمِنًى فَمَرَرْتُ بَيْنَ يَدَيْ بَعْضِ الصَّفِّ فَنَزَلْتُ فَأَرْسَلْتُ الْأَتَانَ تَرْتَعُ وَدَخَلْتُ فِي الصَّفِّ فَلَمْ يُنْكِرْ ذَلِكَ عَلَيَّ أَحَدٌ

مون کي يحييٰ، مالڪ، ابن شهاب، عبيدالله بن عبدالله بن عتبه بن مسعود، عبدالله بن عباس کان روايت ڪئي آهي ته: ”مان هڪ گڏهه تي سوار هوس، ان وقت مون کي احتلام جي مدت ويجهو اچي رهي هئي. رسول الله صلي الله عليه وسلم منيٰ ۾ ماڻهن جي امامت ۾ نماز پڙهي رهيا هئا. مان هڪ صف جي اڳيان لنگهيس، پوءِ هيٺ لهي ويس ۽ پنهنجي گڏهه کي گاهه کائڻ لاءِ ڇڏي ڏنو. پوءِ مان صف مان نڪري ويس، پر ڪنهن به مون کي نه روڪيو“.