Imam Malik : 276
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ كَانَ يَقُولُمَنْ صَلَّى الْمَغْرِبَ أَوْ الصُّبْحَ ثُمَّ أَدْرَكَهُمَا مَعَ الْإِمَامِ فَلَا يَعُدْ لَهُمَاقَالَ مَالِك وَلَا أَرَى بَأْسًا أَنْ يُصَلِّيَ مَعَ الْإِمَامِ مَنْ كَانَ قَدْ صَلَّى فِي بَيْتِهِ إِلَّا صَلَاةَ الْمَغْرِبِ فَإِنَّهُ إِذَا أَعَادَهَا كَانَتْ شَفْعًا
Na faamatala mai ia te aʻu mai ia Malik mai ia [Nafi'] e faapea [o Abdullah bin Umar] na fai mai: 'O ai lava ua tatalo i le tatalo Maghrib po o le Fajr, ona ia maua lea o le imam o loʻo tatalo, e le tatau ona ia toe faia.' Na fai mai Malik: 'O loʻu manatu e leai se faafitauli i le tatalo faatasi ma le imam mo se tasi ua tatalo, vagana ai le tatalo Maghrib. Aua afai e toe fai, o le a atoatoa.'