Imam Malik : 273
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ رَجُلًا سَأَلَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَفَقَالَ إِنِّي أُصَلِّي فِي بَيْتِي ثُمَّ أُدْرِكُ الصَّلَاةَ مَعَ الْإِمَامِ أَفَأُصَلِّي مَعَهُ فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ نَعَمْ فَقَالَ الرَّجُلُ أَيَّتَهُمَا أَجْعَلُ صَلَاتِي فَقَالَ لَهُ ابْنُ عُمَرَ أَوَ ذَلِكَ إِلَيْكَ إِنَّمَا ذَلِكَ إِلَى اللَّهِ يَجْعَلُ أَيَّتَهُمَا شَاءَ
[Nafi'ko] Malikek esan zidan gizon batek Abdullah bin Umarri galdetu ziona: «Etxean otoitz egiten ari nintzen, eta gero imamarekin otoitz egiten aurkitu nuen neure burua. Berriro haiekin otoitz egin beharko nuke?». [Abdullah bin 'Umarrek] erantzun zuen: «Bai». Gizonak galdetu zuen: «Bietako zeinek ezeztatzen du nire betebeharra?». Ibn Umarrek erantzun zuen: «Zure kontua al da hori? Jainkoaren kontua da. Hark du hori erabakitzeko eskubidea».